Terug naar de start: Back to Dijc and Bertus

Back to the future

Nadat ik in 1998 de marathon had volbracht in - voor mij in een nu supersnelle 3.17 uur - en zeker 6 dagen nodig had om te herstellen (lees: normaal te lopen) heb ik jarenlang niet meer aan prestatielopen gedaan. Af en toe een rondje Kralingse Plas (4,7 km), voetballen in competitieverband en wat fietsen hielden me fit. Ook het gemis van een rijbewijs droeg daar aan bij. Pas in 2007 ben ik weer eens gaan lopen met een bedrijfsteam. Vrijwel ongetraind deed ik de halve bij de CPC en later dat jaar de Dam tot Dam loop. Na "Egmond" wilde ik vaker gaan lopen en besloot in 2009 dat ik misschien maandelijks bij de Bertus loop mijn trainingsrondje zou kunnen doen. Het bleef, nu precies 5 jaar geleden,  bij een eenmalig optreden op de 5 km (20.41). 

Vandaag stond ik  verrassend genoeg weer aan de start bij deze trimloop in Delft. Ik had s'middags een tennistoernooi, de middag ervoor nog een half pittig getraind en de avond ervoor een gezellig drinken en eten met weinig slaap. Toen de regen (en naar ik later vernam hagel) om 8 uur uit de lucht stortte waren er genoeg redenen om rustig ontbijtend thuis te blijven. Dat deed ik dus niet. 

Wat is Dijc? Wie is Bertus?

Aangezien ik de gemiste kans van een week eerder (bij de Zuiderpark loop van AV Sparta) nog in mijn hoofd zat, wilde ik de beentjes nog eens testen en kijken of ik nog een snelle 10 kilometer-tijd op de klokken kon brengen.

De Dijc Bertus loop lijkt bijna als twee druppels water op de Dobbeloop, ook georganiseerd door een provinciale ijsclub. Beide lopen hebben laagdrempeligheid en gemoedelijkheid tot kunst verheven. hardlopers die elkaar al meer dan 10 jaar op regelmatige basis tegenkomen, sportieve huisvrouwen en mensen die hun trainingsrondje op een minder eenzame manier willen doorbrengen. Aan het einde van de A4 net buiten Delft (Kerkpolder) ligt het parcours, waar de organisatie haar maandelijkse loop organiseert.

Goed loopweer

De enige bekende die ik tegenkwam was mede blogger en fanatieke hardloper Fred v.d. Gon, alias De Cultuurbarbaar. 

Lees verder op mijn hardloop blog Leuke Loopjes

1vd4 Kopjesloop Delft: Weer en wind: Weer een PR!

Nu het cross-circuit weer achter ons ligt, wordt de aandacht verlegd naar de 10 km op de weg. Of verharde ondergrond, zoals je wilt. Op dezelfde dag als het Nederlands kampioenschap in Schoorl (ik was bijna afgereisd om als recreant deel te nemen aan de 10 km of halve marathon) stond de derde competitieloop in Delft op de agenda.

Vers in het geheugen lag nog de oliebollencross, waar sommigen een behoorlijke dobber hadden aan de Delftse klei. Deze keer was het parcours - de wedstrijd werd wederom georganiseerd door AV De Koplopers- juist erg snel.

Depressie en watjes

Het weer ging gebukt onder enkele depressies. Je zou er bijna een depressie van krijgen. Grijze luchten, koude regen en een niet minder koude wind maakte, dat ik de zondagochtend met de nodige traagheid mijn ontbijt nuttigde. Er is echter maar een remedie om de elementen te trotseren: zo hard mogelijk lopen om het weer lekker warm te krijgen.

De avond ervoor dacht ik er nog even om de 5 km te lopen. Ten eerste loop ik die afstand weinig, ten tweede kan ik daar makkelijk een PR lopen en ten derde voelde ik al een paar dagen een pijnlijke voetzool en had ik ook last van een verrekte bilspier tijdens de laatste Meijendel training die ik aan de jeugd gaf. Nou zijn veel hardlopers zeurkousen. Hoe harder ze lopen, hoe meer uitvluchten en excuses over pijntjes en blessures. Bij deze dus toch even gezeurd. Gelukkig zijn hardlopers niet zulke mietjes als voetballers of bondscoaches ("ik ben deze baan nu spuugzat!", zei onlangs een niet nader te noemen voetbalcoach van Oranje).

Dat hardlopers mietjes zijn kan ik weten, want ik heb jaren gevoetbald, bij roemruchte clubs als SDV en FC Boszoom. Totdat ik twee jaar geleden stopte. Ik vond het toch iets te ruw worden.

Ik zal je mijn zieleleed  besparen en verder gaan met de 10 Km van Delft. Tien ja, want die vijf kilometers komen van de zomer wel weer. Het parcours is hetzelfde als de Kopjesloop: Fietspaden in de buurt van een plas. Wuivende bomen, rietkragen en polderlandschap en wind...Hollandser kan het niet.

Het startdoek werd al weer snel weggehaald, want door de vrij spel hebbende windkracht 6 was het geen doen, en zelfs gevaarlijk. Helaas voor De Hardloopwinkel, die nu zonder reclame-uiting zat.

Go to the start

Met een hoop Spartanen (en uiteraard ook Koplopers, Haagatleten en Olympussers, volgens mij heten ze geen Olympianen of Olympiërs) moesten de atleten vertrekken vanuit een geïmproviseerde startlijn.

Ik kon niet al te snel vertrekken want voor en naast mij  ging het  starttempo als een vrachtwagen met de handrem erop. Loopmaatje Melvin die vlak bij me stond, had een betere start net als Stijn en de weer in vorm komende Ralph Smits.  Bij het 1 km punt (na 3.59) was ik weer bij Melvin, de start was toch behoorlijk snel met tempi van 14-15 km/u. Even later liepen we met vier Spartanen, Marlon, die de avond tevoren nog even doodleuk de Petzl Night trail in Bergschenhoek had gedaan kwam ook voorbij. In de verte zag ik Mattijs en Misha het beeld uitlopen.

Melvin is goed in vorm en ik dacht even met hem samen te gaan lopen. Bij een heuveltje en bocht versnelde ik even en toen kwam de wind. Het werd kiezen tussen aanhaken bij de man voor me of gat terug nemen. Het werd het eerste en Melvin moest een gat laten.

2-6 km

De wind nam in kracht steeds sneller toe, dus ik was blij toen ik weer even een stuk tussen de bomen mocht lopen. Inmiddels stabiliseerde mijn positie in het veld. Veel inhalen lukte niet meer en zelf werd ik bijgehaald door de  goed lopende Desiréé die de race altijd goed opbouwt en meestal het tweede deel sneller of constant loopt.

Ik kwam in een groepje van vier terecht, maar voelde de krachten afnemen. Het groepje laten gaan was niet handig, gezien de tegenwind om de hoek loerde. Na de doorkomst halverwege moest ik het groepje wel laten gaan, maar gelukkig was daar geen harde tegenwind meer. De doorkomst was een snelle 20.55, maar ik wist niet precies of dit ook halverwege was. (Later bleek dit exact wel het geval). bij de verversingspost nam ik een bekertje water. de meelopende water aanreiker deed dit professioneel door achterwaarts mee te bewegen. (Bij de halve van Egmond had ik mindere ervaringen). Ik gooide even later soepel het nog half volle bekertje weg maar kreeg het even soepel weer terug, omdat ik het precies tegen een paaltje had aangemikt.

Het groepje - met ook een loper in blauw shirt- moest ik nu echt laten gaan. Wel zag ik de verte twee Spartanen lopen: Herman en Teresa die doorgaans harder starten dan ik.

6- 8 km

Halverwege het tweede rondje gind de wind goed tekeer. Ik had het gevoel also ik een versnelling aan het doen was. Een oudere loper van Haag Atletiek wilde me inhalen, maar ik kon nog een dikke kilometer voor hem blijven. Samen liepen we weer in op wat lopers voor ons. Een man in mouwloos zwart shirt ging wandelen, maar moest tegen wil en dank door, omdat de wind hem gewoon naar voren duwde. Mijn twee metgezellen pakten een meter, weer een meter en het gat werd een lastige 20 meter. Toch was het weer zaak om naar de Haag loper en de man in blauw shirt (na afloop had ik door dat dit Spartaan Geert-jan Mols was) te komen omdat alleen lopen nu een goede tijd zou verpesten.

8-10 km

Dit lukte wonderwel. Bij de 8km zag ik Herman, die Teresa makkelijk passeerde. Laatstgenoemde had een behoorlijke dip. Ik probeerde haar nog bemoedigend toe te spreken, maar moest ondertussen zelf ook mijn metgezellen laten gaan.

De laatste kilometer was een recht stuk naar de finish. Opeens liep ik weer met de Haag -man, Geert-Jan , nog drie man en ook Herman werd bijgehaald. Ik besloot goed door te trekken en kon in de eindsprint iedereen behalve een nog krachtige Geert-Jan verslaan.

Records

Na afloop bedankte ik Geert-Jan en de haag atleet (die ook blij was) voor het haas -en sleurwerk, waardoor ik wederom een PR mocht noteren: 41.55. Wel gehoopt, toch niet verwacht. Het afgelopen jaar gaat het zowieso wel lekker. Het is inmiddels het vijfde PR op de 10Km  en het  zevende in totaal. En dat terwijl de jaren gaan tellen. Nu nog even de halve marathon tijd aanscherpen bij de CPC.

Veel tijd om na te praten was er niet want ik moest de pupillen coachen en aanmoedigen bij de afsluitende cross van de Haagsche crosscompetitie in Naaldwijk.

Delftse Houtloop, mooie test voor de CPC

 
Nadat ik vorige week de stamppotloop van AV Sparta (Voorburg) aan me voorbij heb laten gaan, vanwege een pijnlijke knie, ga ik vandaag naar Delft voor de Delftse Houtloop van AV '40. Ik loop 10 kilometer en wil me eens goed testen voor de CPC die met rasse schreden naderbij komt.

De voorbereiding is behoorlijk amateuristisch. De week ervoor heb ik alleen op maandag getraind. De vorige dag bestond  ook niet uit een al te beste voorbereiding: een tenniswedstrijd, een verjaardag met lekkere wijntjes en de vrijwilligersavond op Westvliet, waar ik een paar biertjes niet kan afslaan.

S’ochtends ben ik niet vooruit te branden en tot overmaat van ramp is mijn Garmin hardloophorloge niet goed opgeladen. Mijn oude Adidas Supernova’s zijn al aan de buitenkant lichtelijk uitgescheurd, maar goed, laat ik ze lekker afdragen.  Wel neem ik een reservepaar mee. Gelukkig rijd ik maar 200 meter om en bereik gelukkig op tijd het complex van AV 40 aan de Brasserskade. Daar kom ik Sparta pupil Sjoerd en zijn vader tegen die de 5 km. gaan lopen. Voor 2 euro heb ik een startbewijsje.

Het is een drukte van jewelste op en rond de atletiekbaan. Er zijn toch zeker 250 man op de 5, 10 en 15 km afgekomen, terwijl ik niet op veel mensen had gerekend. Het lekkere weer heeft duidelijk veel hardlopers getrokken en ook NN is er met een grote ploeg. Ik zie ook nog een dame in Sparta shirt, als ik naar de start loop. Mijn intentie is om op de CPC 45 minuten te lopen en nu te kijken of ik al in de buurt kan komen. De strategie is een opbouwend schema te lopen. 12 km p/u in de eerste kilometer, halverwege op 13 km/u en de laatste kilometer van 14 naar 14,5 versnellen. Wel onhandig dat mijn horloge het niet doet, dus de strategie kan de prullenbak in.

Onderweg

Pang! het startschot klinkt sneller dan ik had verwacht.Een lange serieus ogende loper in rood shirt –met een sporthorloge dat wel werkt!- voor me kies ik maar even als “doelwit”. Ik ben de grote massalopen gewend, dus de ruimte die ik krijg is verademend. Toch wil ik altijd de kortste weg nemen.

Na een kilometer passeer ik 2 man door het modderige gras gedeelte in de bocht te en glij bijna ondersteboven. “Slippery when wet” gaat het door me heen. De loper met het rode shirt wijkt verschrikt uit. 

Na de tweede kilometer besluit ik naar de uiteengeslagen lopers voor me te naderen. De voorste man lijkt ook te versnellen en samen lopen we op. Ik vraag of hij de tussentijd bij de derde kilometer heeft. Het blijkt een ervaren loper uit Rotterdam te zijn die (15) kilometers gaat maken ter voorbereiding van de marathon. Als ex-Maasstad bewoner klikt het meteen en hij blijkt een pittig en vast tempo te hanteren. Voor we het weten raken we aan de praat, maar na de 5^e kilometer als het tempo iets terugloopt zegt hij terecht: we ouwehoeren teveel. Ik begin al behoorlijk zwaar te ademen, dus ik vind het best. We halen her en der wat lopers in, terwijl we versnellen; hij noemt nog wat tijden. Ik probeer uit het hoofd te rekenen na de tussentijd van 7 km, en concludeer teleurgesteld dat ik op 47 minuten afkoers. 

Het zonnetjes is volop doorgebroken en de temperatuur (die s’ochtends nog rond 3 graden was) loopt flink op. Voor de achtste kilometer moet ik mijn loop compaan die inmiddels als haas fungeert laten gaan. We worden achterhaald door een andere loper en ik denk even dat ik ga instorten. Op het tandvlees maar wel op souplesse (dat denk ik tenminste, maar ik ben blij dat er geen filmpje van me gemaakt word) blijf ik op een 20 meter hangen. Als we een bruggetje afdenderen kom ik weer met lange pas naar de heren toe en hang half dood aan het elastiek. We naderen de 9^e kilometer en mijn maatje zegt: als je doorloopt kan je de 45 minuten halen. Ik had me dus vergist in mijn berekening. Met een piepende schoen (de beestjes zijn echt helemaal afgelopen na 4 jaar trouwe dienst) kan ik toch nog versnellen. Mijn haas/coach blijft hetzelfde tempo lopen en de andere kan niet echt volgen. Met iets wat voor een eindsprint door moet gaan pleur ik tegen het gras. Gelukkig, is dat na de finish. De tijd is 44.44 en daar ben ik erg blij mee. Vorig jaar liep ik bij de Molenloop nog 3 minuten langzamer. Na een verfrissende douche en sportdrank loop ik weer richting finish om naar mijn nieuwe “hardloopvriend” te gaan kijken. Hij komt dan juist over de streep in 1.07.30 , hij heeft zijn tempo precies gelijk gehouden. Met een fijn gevoel rij ik naar huis. Ik ben klaar voor de CPC!