Een slag in de rondte

Vandaag staat de laatste 1 vd4 loop op het programma en loop ik een thuiswedstrijd want Sparta mag vandaag gastheer zijn. Met een niet te fel zonnetje arriveer ik op het Zuiderpark. Het duurde even want ik kan (grmbl #%”$!) niet meer naar links vanaf de Troelstrakade en moet met mijn auto om het park heen rijden. `Het eerste rondje zit er op `denk ik dan (nog) lachend. Op dat rondje zal ik nog terug komen.

Gaan we er voor?

Vooraf is er nog twijfel om mee te doen. `Misschien ga ik de vijf kilometer lopen`,  vraag ik mezelf af. Het is weer eens wat anders dan de standaard 10 km. Maar die eerste afstand is toch meer een vrouwen en jeugd afstand. De snelle mannen (en vrouwen) en mijn loopmaatjes doen ook een tien. De week ervoor heb ik  nauwelijks getraind en ben lekker bijgekomen van de CPC.

Maar een dag voor de wedstrijd begint het toch te kriebelen (of was het schuldgevoel) en heb ik nog even 5 maal 1000 boven de 13 km-u gelopen.
Normaal houd ik altijd 48 uur rust voor een wedstrijd, maar er staat weinig op het spel. ik had al drie wedstrijden gelopen in het 1 vd 4 circuit en zou in het klassement van de Heren 35 plus, niet meer stijgen. Ook een prijs zit er niet in, de concurrentie is te groot, (of ik ben te langzaam zo je wilt).
Een luide stem schalt me tegemoet als ik richting atletiekbaan loop. Het is Teresa, altijd in een goede stemming. Er druppelen veel bekenden binnen. Net als bij de CPC ziet het geel van de Spartanen. De andere verenigingen zijn wat minder in getal, dus de totale drukte valt behoorlijk mee.

Klassementen

Een aantal snelle Spartanen doet mee aan het Zorg en Zekerheid circuit, maar er zijn nog genoeg Spartanen die kans maken om een prijs in hun klasse mee naar huis te nemen. In veel categorieën is het erg spannend. Bij de vrouwen 45 plus, staan de nummers 1 en 2 al vast, alleen de volgorde is nog niet zeker.

Lees hier verder

1vd4 Kopjesloop Delft: Weer en wind: Weer een PR!

Nu het cross-circuit weer achter ons ligt, wordt de aandacht verlegd naar de 10 km op de weg. Of verharde ondergrond, zoals je wilt. Op dezelfde dag als het Nederlands kampioenschap in Schoorl (ik was bijna afgereisd om als recreant deel te nemen aan de 10 km of halve marathon) stond de derde competitieloop in Delft op de agenda.

Vers in het geheugen lag nog de oliebollencross, waar sommigen een behoorlijke dobber hadden aan de Delftse klei. Deze keer was het parcours - de wedstrijd werd wederom georganiseerd door AV De Koplopers- juist erg snel.

Depressie en watjes

Het weer ging gebukt onder enkele depressies. Je zou er bijna een depressie van krijgen. Grijze luchten, koude regen en een niet minder koude wind maakte, dat ik de zondagochtend met de nodige traagheid mijn ontbijt nuttigde. Er is echter maar een remedie om de elementen te trotseren: zo hard mogelijk lopen om het weer lekker warm te krijgen.

De avond ervoor dacht ik er nog even om de 5 km te lopen. Ten eerste loop ik die afstand weinig, ten tweede kan ik daar makkelijk een PR lopen en ten derde voelde ik al een paar dagen een pijnlijke voetzool en had ik ook last van een verrekte bilspier tijdens de laatste Meijendel training die ik aan de jeugd gaf. Nou zijn veel hardlopers zeurkousen. Hoe harder ze lopen, hoe meer uitvluchten en excuses over pijntjes en blessures. Bij deze dus toch even gezeurd. Gelukkig zijn hardlopers niet zulke mietjes als voetballers of bondscoaches ("ik ben deze baan nu spuugzat!", zei onlangs een niet nader te noemen voetbalcoach van Oranje).

Dat hardlopers mietjes zijn kan ik weten, want ik heb jaren gevoetbald, bij roemruchte clubs als SDV en FC Boszoom. Totdat ik twee jaar geleden stopte. Ik vond het toch iets te ruw worden.

Ik zal je mijn zieleleed  besparen en verder gaan met de 10 Km van Delft. Tien ja, want die vijf kilometers komen van de zomer wel weer. Het parcours is hetzelfde als de Kopjesloop: Fietspaden in de buurt van een plas. Wuivende bomen, rietkragen en polderlandschap en wind...Hollandser kan het niet.

Het startdoek werd al weer snel weggehaald, want door de vrij spel hebbende windkracht 6 was het geen doen, en zelfs gevaarlijk. Helaas voor De Hardloopwinkel, die nu zonder reclame-uiting zat.

Go to the start

Met een hoop Spartanen (en uiteraard ook Koplopers, Haagatleten en Olympussers, volgens mij heten ze geen Olympianen of Olympiërs) moesten de atleten vertrekken vanuit een geïmproviseerde startlijn.

Ik kon niet al te snel vertrekken want voor en naast mij  ging het  starttempo als een vrachtwagen met de handrem erop. Loopmaatje Melvin die vlak bij me stond, had een betere start net als Stijn en de weer in vorm komende Ralph Smits.  Bij het 1 km punt (na 3.59) was ik weer bij Melvin, de start was toch behoorlijk snel met tempi van 14-15 km/u. Even later liepen we met vier Spartanen, Marlon, die de avond tevoren nog even doodleuk de Petzl Night trail in Bergschenhoek had gedaan kwam ook voorbij. In de verte zag ik Mattijs en Misha het beeld uitlopen.

Melvin is goed in vorm en ik dacht even met hem samen te gaan lopen. Bij een heuveltje en bocht versnelde ik even en toen kwam de wind. Het werd kiezen tussen aanhaken bij de man voor me of gat terug nemen. Het werd het eerste en Melvin moest een gat laten.

2-6 km

De wind nam in kracht steeds sneller toe, dus ik was blij toen ik weer even een stuk tussen de bomen mocht lopen. Inmiddels stabiliseerde mijn positie in het veld. Veel inhalen lukte niet meer en zelf werd ik bijgehaald door de  goed lopende Desiréé die de race altijd goed opbouwt en meestal het tweede deel sneller of constant loopt.

Ik kwam in een groepje van vier terecht, maar voelde de krachten afnemen. Het groepje laten gaan was niet handig, gezien de tegenwind om de hoek loerde. Na de doorkomst halverwege moest ik het groepje wel laten gaan, maar gelukkig was daar geen harde tegenwind meer. De doorkomst was een snelle 20.55, maar ik wist niet precies of dit ook halverwege was. (Later bleek dit exact wel het geval). bij de verversingspost nam ik een bekertje water. de meelopende water aanreiker deed dit professioneel door achterwaarts mee te bewegen. (Bij de halve van Egmond had ik mindere ervaringen). Ik gooide even later soepel het nog half volle bekertje weg maar kreeg het even soepel weer terug, omdat ik het precies tegen een paaltje had aangemikt.

Het groepje - met ook een loper in blauw shirt- moest ik nu echt laten gaan. Wel zag ik de verte twee Spartanen lopen: Herman en Teresa die doorgaans harder starten dan ik.

6- 8 km

Halverwege het tweede rondje gind de wind goed tekeer. Ik had het gevoel also ik een versnelling aan het doen was. Een oudere loper van Haag Atletiek wilde me inhalen, maar ik kon nog een dikke kilometer voor hem blijven. Samen liepen we weer in op wat lopers voor ons. Een man in mouwloos zwart shirt ging wandelen, maar moest tegen wil en dank door, omdat de wind hem gewoon naar voren duwde. Mijn twee metgezellen pakten een meter, weer een meter en het gat werd een lastige 20 meter. Toch was het weer zaak om naar de Haag loper en de man in blauw shirt (na afloop had ik door dat dit Spartaan Geert-jan Mols was) te komen omdat alleen lopen nu een goede tijd zou verpesten.

8-10 km

Dit lukte wonderwel. Bij de 8km zag ik Herman, die Teresa makkelijk passeerde. Laatstgenoemde had een behoorlijke dip. Ik probeerde haar nog bemoedigend toe te spreken, maar moest ondertussen zelf ook mijn metgezellen laten gaan.

De laatste kilometer was een recht stuk naar de finish. Opeens liep ik weer met de Haag -man, Geert-Jan , nog drie man en ook Herman werd bijgehaald. Ik besloot goed door te trekken en kon in de eindsprint iedereen behalve een nog krachtige Geert-Jan verslaan.

Records

Na afloop bedankte ik Geert-Jan en de haag atleet (die ook blij was) voor het haas -en sleurwerk, waardoor ik wederom een PR mocht noteren: 41.55. Wel gehoopt, toch niet verwacht. Het afgelopen jaar gaat het zowieso wel lekker. Het is inmiddels het vijfde PR op de 10Km  en het  zevende in totaal. En dat terwijl de jaren gaan tellen. Nu nog even de halve marathon tijd aanscherpen bij de CPC.

Veel tijd om na te praten was er niet want ik moest de pupillen coachen en aanmoedigen bij de afsluitende cross van de Haagsche crosscompetitie in Naaldwijk.

Laan van Meerdervoort loop 2013: Venijnig slot op stormstrand

De Voorbereiding

In 2012 hoor ik pas voor het eerst van het bestaan van de Laan van Meerdervoort Loop (LVML), die behoort tot de 50 leukste loopjes van Nederland. Helaas kon ik toen niet meedoen. Dit jaar schrijf ik ruim van tevoren in. Hoewel Haag atletiek (mede) de organisatie verzorgt is het een Spartaanse loop, vooral als de wind vrij spel heeft.
Ik heb weinig kunnen trainen na een blessure opgelopen bij en na de Haagse 10 (1 v.d 4 loop). Tijdens de laatste individuele training kom ik tot overmaat van ramp hard ten val in een gladde natte bocht.

Terwijl het zaterdag nog uitstekend loopweer is en ik nog een training verzorg voor de pupillen komen de onheilstijdingen over mega slecht weer mij via de (social) media en kennissen tegemoet.
Depressief guur herfstweer in de vorm van storm, regen, hagel, onweer en windstoten zullen Kijkduin (startlocatie van de LVML) teisteren. Op Twitter en Facebook doen de twijfelaars en afhakers er in de ochtend een schepje boven op.

1. Dominik van Lankeren ‏@dvlankeren7u

   Kan het erger dan vorig jaar? Ja! Wolkbreuk + windkracht 6 in kijkduin #lvml

   Openen
2. Simone A ‏@siem_al7u

   Twijfel..twijfel..wel of geen #lvml voor mij vandaag #storm

   Openen

Babette ‏@BabetteSocial6u

Noem me een watje maar we laten de #LVML even voor wat het is. Geen zin in een nat pak. Succes voor de bikkels die wel gaan!

Terwijl mijn vriendin hoopt en uitspreekt dat ik thuisblijf zie ik ook wat bliksemschichten voorbij komen. Ik twijfel 2 seconden, maar pak snel mijn spullen in. Als rechtgeaarde Spartaan ga je niet thuis bij de kachel zitten, als er gelopen kan worden op een van je favoriete trainingsplekken.

Helaas heb ik me wat in de tijd vergist en moet ik me weer eens haasten. Het advies om spullen een dag van te voren klaar te leggen heb ik deze keer niet nagevolgd. Ben mijn startnummer ook nog kwijt en twijfel over mijn loopschoenen. Ik neem mijn lichte Saucony natural runningschoenen mee, maar trek mijn Salomon trailschoenen aan.  

Ik knip nog een vuilniszak tot regenjas, pak genoeg warme kleren (waaronder mijn nieuwe PUMA TECH vest) voor na afloop en steek nog wat  eten/drinken bij me. Hopelijk kan ik met mijn invalide parkeervergunning tot op het Deltaplein komen.
Bij Ockenburgh valt er nog een hagelbuitje op mijn voorruit, maar als ik tot 3 meter van de start(!) parkeer, komt het zonnetje door. Ik heb nog tien minuten en doe de kortste warming-up ooit: 3 keer rekken, een versnelling en een huppeltje (don't do this for serious running;-). Ik heb toch al besloten om rustig te starten, te genieten en mijn blessures niet op de proef te stellen.

De Loop

Ik zie trainingsmaat Rob meteen in zijn gele shirt staan en bereiden ons voor op de start. Ook trainer Theo Sijbrandij zie ik staan. Hij staat behoorlijk van voren, al zal deze ultieme en nog steeds snelle veteraan zich niet gaan mengen om de dagzege in deze sterk bezette loop. Op een van de eerste rijen staat de lange (makkelijk te herkennen) Marlon Voorn. Benieuwd of hij zich bij de beste veertig kan mengen. In de eerste kilometer komt een andere Spartaan , Eric voorbij snellen. Ik wens hem succes. Hij weet ook dat het venijn in de staart zit als we het strand op gaan met waarschijnlijk veel tegenwind. Ik besluit Rob maar te laten gaan en niet te snel te beginnen. Hij is als ervaren hardloper een mooi richtpunt, omdat hij constant kan lopen. Vorig haar had hij een tijd van maar liefst 43 minuten gelopen, al is dat misschien in gunstige condities (wind mee op strand) geweest. Op de Laan van Meerdervoort , ter hoogte van Meer en Bos gooi ik mijn oude pet van een bekend bedrijf op een omheining. Een toeschouwster bied aan om deze te bewaren en ik aanvaard dankbaar haar aanbod (alhoewel ik genoeg nog genoeg prullen heb). Ik besluit er in het vervolg niet meer met de pet naar te gooien en ik hou Rob goed in het vizier. Bij het opkomen van de atletiekbaan van Haag kan ik bij hem aansluiten. We lopen een mooi tempo van ruim 13 kilometer per uur (4.30 p/km), maar Rob versnelt weer iets. Op het vijf kilometer punt klokken we 22.45 Een tijd van onder de 45 minuten zit er niet in realiseer ik me, maar dat is ook geen streven. Op de heuvel richting duinen wil ik het rustig aan doen. toch neem ik op het einde van de 300 meter lange klim onbedoeld afstand van Rob. Daarna wordt het weer dalen, slingeren en zetten we koers richting strand.
We hebben 6 kilometer gelopen als ik een bekende stem hoor. Het is Melvin, ook een Spartaan uit de groep van Theo. Hij heeft een soepele tred op het snelle stuk. Ik haak aan en doe wat haas en -kopwerk. Geen overbodig luxe, wanneer we er opeens vol in een storm st terecht komen. Net als ik me wil laten aflossen is er opeens de beschutting. Even later zien we het strand. Nog 3 kilometer te gaan. Ik zet aan om niet meteen stil te vallen.

Oei, dit is zwaar! Het zand is mul en de voetsporen zijn dan ook diep weggezakt. Windkracht 5-6 blaast de lopers bijna terug en een grijsachtige zeeschuim om je oren. Het is nu werken en worstelen. Maar ook slim lopen. 20 meter voor me loopt een groepje van drie. Ik besluit er naar toe te lopen zodat ze mij uit de wind houden. De licht gebouwde Melvin moet afhaken, definitief naar later blijkt.

De meeste lopers lopen 5 tot 10 meter van de zee. Echt harde stukjes zijn er niet, dus ik probeer zoveel mogelijk wagensporen te volgen Ik merk dat een loper het niet fijn vindt dat ik pal schuin achter hem loopt. Hij gaat als een baanwielrenner zigzaggend lopen, maar ik blijf achter zijn lange rug om krachten te sparen. Een goede strategie want terwijl ik in een groepje loop, komt haast niemand weg uit die groep. Ze waaien gewoon weer terug. Het kop over kop waaierlopen is nog niet echt in deze groep ingeburgerd. Onderweg komen we lopers voorbij die compleet stil zijn gevallen of wandelen. Mijn zware trailschoenen zijn minder geschikt voor het zand, want er blijft veel aan vast kleven en ze zijn relatief zwaar. De grip is echter wel goed.

Opeens is daar het Deltaplein met zijn gebouwen in zicht. Een wat jongere loper die al eerder weg wilde lopen versnelt definitief op de laatste 300 meter strand. Ik heb ook nog energie over en ga er achter aan. Bij de steile strandopgang worden we gegeseld door een striemende regen van fijne zandkorreltjes. Het zand zit spoedig tot diep in mijn oorschelp, als we de eindsprint inzetten, terwijl de verzuring vol toeslaat. De finish is in tegenstelling tot de BeachRun niet op het Deltaplein, maar een bocht en straat verder (bij de start). Mijn directe tegenstander rekent zich ook te vroeg rijk en hij geeft het voor de laatste bocht op. Ik pers er nog een laatste sprint uit om onder de bruto tijd van 50 minuten te komen. Dit lukt. Netto is het 49 minuten precies. Al heel snel voel ik me weer helemaal fit en zie Rob (die Melvin op het strand is gepasseerd) binnenkomen. De eerste is echter netto net boven de 50 minuten, Melvin komt er net onder. Veel lopers lopen 6-7 minuten boven hun PR, dus dit is eigenlijk een prima tijd. Marlon eindigt als 61e, 6 plaatsen achter Michel v.d. Luitgaarden. Mattijs van Dulkenraad eindig op plaats 39 (43.38).

Napret/ evaluatie

De speaker struikelt over zijn woorden als hij de winnaar omroept bij de prijsuitreiking. De LVML is dan ook een loop met internationale allure: Winaar wordt de Braziliaan Daniël Chavez da Silva wint. Hij loopt de tien kilometer in een  bizar snelle 33 minuten en 44 seconden.

Jorrit Rosema wordt op behoorlijke afstand tweede (35.12) en is de beste Nederlander. Het brons is voor Hamid el Mouaziz uit Marokko: 35.16. De vrouwenwedstrijd wordt in 40.57 gewonnen door Jamie van Lieshout. Patima Zehra Gardadi en Lesley van Miert volgen op de  tweede en derde plaats. René van der Stap wint de 5000 meter in 19 minuten en 44 seconden.
Bij de kidsrun wint Spartaan Rohan Jankie.
Klik hier voor alle uitslagen

Na afloop praten we nog even na en genieten we van de warme klanken van de muziekfanfare.We zien ook een andere Sparta loopgroep moe maar voldaan uit hijgen. Thuis gekomen klop ik het strandzand uit mijn schoenen en ben blij dat ik heb meegedaan aan deze leuke loop.  De thuisblijvers hebben geen gelijk gekregen!

1 van de 4 Loop: Haagse 10

De week voorafgaand aan de tweede wedstrijd uit het Hardloopwinkel 1 van de 4 loop circuit was de herfst ingetreden. Slecht weer was voorspeld en de 2e wedstrijd, georganiseerd door Haag atletiek leek een natte bedoening te worden. Gelukkig bleef het droog en er waren bijna ideale loopomstandigheden met een temperatuur van 15 graden, weinig wind en een licht doorbrekend najaars zonnetje.
Ik had mijn fiets in mijn busje geladen en vanaf de Kwartellaan fietste ik het laatste stukje over de Laan van Poot richting de mooie atletiekbaan van HAAG Atletiek.
Aangekomen zag ik trainingsgenoten Eric en Joeri. Beiden antwoorden niet geheel fit te zijn op mijn vraag naar de gesteldheid. Zelf realiseerde ik later ook dat ik een pijnlijke bovenbeenspier had.

Voorgrond:  Kinvara, achter Trailschoen

Het was weer bijzonder druk, ook op de baan waar zeker 250 lopers de warming-up deden. Het groen-geel van Haag atletiek was niet verrassend het meest te zien. Zelf had ik mijn Sparta singlet thuisgelaten. Een neutraal geel Adidas shirtje met korte tight dekten wel de Sparta kleuren. Mijn oude Nike Darts (een schoen waar geen enkele zichzelf respecterende hardloper op loopt) had ik aangedaan. Een week er voor had ik dit relatief goedkope instapmodel bijna weggegooid. Ze ze bijna op en bovendien - na vier jaar trouwe dienst- licht uitgescheurd aan de zijkant. Ook zwaarder dan mijn snelle favoriete natural running shoes (Saucony Kinvara 2), gekocht via deskundig advies bij Zier Running (klik hier om het assortiment en aanbiedingen te bekijken). Vandaag koos ik bewust voor meer comfort en demping.

Samen met Eric ga  ik helemaal aan de buitenkant van de atletiekbaan starten. We kunnen zo nog redelijk vooraan staan. Ik regel mijn adem nog Opeens bewegen een aantal mensen en beginnen er atleten te lopen. Kennelijk is er op een fluitje geblazen.  Bijna iedereen is verrast door het "startschot".

Stomme stemmetjes in je hoofd 

1e ronde, Eric (half zichtbaar) hijgt in mijn nek

Vergeleken met de eerste (Clingendael) loop bij HRR, lijken er meer atleten mee te doen. Eric en ik kunnen redelijk uit het gedrang blijven en gaan rond de 50e loper het atletiekcomplex af de Vogelwijk in. Een paar hobbelige stoepjes en bomen ontwijkend gaat het rechtsaf door (en om) het Westduinpark in. Een klimmetje van 400 meter volgt en hakt er meteen zwaar in. Het tempo ligt nog steeds hoog en ik kan net achter Desiré Hendriks van AV Sparta blijven. Haar voorbij gaan betekent een te hoog tempo. Langzaam moet ik haar laten gaan. Eric blijft mij keurig volgen in zijn rode shirtje. Het schelpenpad na het klimmetje valt me zwaar. Elk moment verwacht ik dat hij me voorbij gaat en makkelijk achter laat. Inmiddels wordt ik al door wat ervaren diesels ingehaald. Ik probeer het niet te zien. Ontkennen dat je langzamer gaat is ook een strategie. Inmiddels zijn de eerste 2 kilometers in 9.07 gegaan, inderdaad een (te) pittig tempo (voor mij). Eric haalt me nog steeds niet in, maar loopt wel soepel. Hij jaagt me eigenlijk op. "Die knakker gaat me toch niet de vernieling in lopen" denk ik. "Dat is dan je eigen schuld" zegt een ander stemmetje in mijn hoofd. Ik besluit de stemmetjes een spreekverbod op te leggen.

De Laan van Poot is een lang eind en richting atletiekbaan krijg ik het zwaar. Een jonge dame met lichte tred passeert mij soepel.  200 meter voor me zie ik Desiré lopen, maar ik zal nooit echt dichterbij komen. Niet erg,want zij heeft meestal geen verval. Daarna twee groepjes van drie lopers die me voorbij komen. Ik probeer aan te klampen, maar binnen tien seconden laat ik ze gaan. Ontspannen dan maar. Ik maak mezelf wijs dat het 5 km lopers zijn, die de finish ruiken. Op de baan krijg ik nieuwe energie. Ik zie geen rood shirt in mijn omgeving. Eric heeft een inzinking of moest opgeven. Dat laatste lijkt mij reëel, aangezien hij al een paar weken last had van een kuitspier. Wie heeft wie nou de vernieling in gelopen?
Het zeurende gevoel aan mijn bovenbeen heb ik inmiddels ook uitgeschakeld. Terwijl er nog een paar snelle lopers mij passeren kan ik op het tweede klimmetje langzaam mijn ritme weer vinden.

De race in de race

2e ronde: De achtervolging wordt ingezet

Een atleet met witte lange sokken en een knalgeel shirt van de Omloop van Terheijde probeert mij te passeren. "Nu de strijd aan gaan" spoor ik mezelf aan. Pas halverwege de klim komt hij er langs en bovenaan heeft hij 1 a 2 meter.Dan weer het lange rechte schelpenpad. Hij pakt vijf meter. Het wordt 10-15. Dan gaat het licht naar beneden en ik verleng mijn pas. Mijn ademhaling is nu stukken rustiger geworden en ik loop het gat dicht. Achter mij een grote leegte. Op 8 kilometer passeer ik mijn loopsteun/tegenstander door een scherpe binnenbocht te nemen. Hij neemt meteen weer over, maar het kost hem kracht.
Samen lopen we midden op de Laan van Poot. We versnellen en komen wat dichter bij de lopers die behoorlijk voor ons . Bij mijn busje aangekomen deel ik een speldeprik uit en pak 10 meter. Het kost hem kracht, maar op 1 km voor de finish is mijn loopmakker weer naast mij. We zijn nu weer een tandje harder gegaan. "Ik moet hem verslaan" komt opeens een opstandig stemmetje weer opzetten.

Mijn tred is nu soepel en ik vertrouw op mijn eindsprint. Bij de parkeerplaats versnel ik al en het knalgele shirt moet afhaken. Ik ram er op de baan nog een flitsende laatste 200 meter uit.

kopgroep met vooraan Arjen

Over de tijd heb ik me totaal niet druk gemaakt. Vorige keer had ik een PR (in 42.22), dat zal nu wel niet lukken. Ik zie echter in de laatste meters 42.08 staan en met een duik ga ik over de finish om in 42.11 te eindigen. Ik ben superblij met de tijd, de goede indeling van de loop en met het lekkere gevoel. Mijn kop is leeg als ik ook Marlon, Rob, Ferry en Niek zie finishen. Zij zijn ook keurig onder de 45 minuten gebleven. Na afloop eet ik een frietje en drink een biertje met wat
Spartanen.

Joeri gaat lekker

Sparta naar voren!

Joeri is maar net boven zijn PR gebleven en haalt de 7e plaats en is vierde in zijn klasse. Met 35.58 blijft hij maar een dikke minuut achter de winnaar, Maikel van Gemert van Haag Atletiek (34.48). Ook andere Spartanen deden voorin mee om de podiumplaatsen. Arjen van Hoeve (in rode Zier Running outfit)wordt 2e in 34.53 (en 1e bij de Mannen senioren). Maarten Klein eindigt 4e en tweede bij de Mannen 35+ met een tijd van 35.14.  Eddy Roodakkers, vorige loop winnaar, moet nu genoegen nemen met een 6e plaats. Bij de dames 45+ is Desiré Hendriks de snelste in 41.35 en eindigt daarmee voor Nicole Oostvogel (ook AV Sparta 41.53) als tweede dame. De allersnelste dame is van HRR: Henrike Oosterhof.

Lees hier alle uitslagen
Kijk hier voor meer foto's van Jeroen Tibbe

City Pier City, Haags volksfeest in twee delen

Na een vleugje lente is er deze ochtend vorst, kou en regen voorspeld. Dat is slecht nieuws voor hen die snel willen lopen op de CPC,
Het evenement, dat een van de drukste van Nederland is, is als vanouds weer vol met lopers en supporters. Ruim 33.000 deelnemers melden zich deze dag voor de Ernst & Bobbie Kinderloop, ABN AMRO Jeugdloop, West 5 km Loop, Dunea 10 km Loop of ABN AMRO Halve Marathon

Gelukkig valt het nog mee als ik s'ochtends om kwart voor 10  al bij het pannenkoeken paviljoen op het Malieveld sta. Niet voor een gezonde portie koolhydraten maar wel  om een gezonde portie stuiterende AV Sparta pupillen op te vangen. Om 10 uur druppelen de andere trainers, ouders en pupillen die de 2,5km jeugdloop gaan doen binnen.

Na een uitgebreide warming up achter het startvak van de Ernst & Bobby kinderloop gaan we van start. We, want als coach loop ik mee temidden van de 8 en 9-jarigen. Ze doen het goed en hoewel ik me had voorgenomen onder de 10 km per uur te lopen ga ik toch regelmatig over de 11. Het is veel te leuk om met de enthousiaste jeugd mee te rennen en ze een letterlijk duwtje in de rug te geven. Terwijl ik iedereen na de finish op het Malieveld zoek en mijn aandacht over tien kinderen probeer te verdelen praat ik na met de trainers en ouders. Bijna kom ik te laat voor mijn eigen start als ik de bagagetent en toilet probeer te vinden op het overbevolkte Malieveld. Het middenterrein is dan ook al voor de start van tien kilometer tot een grote blubberpoel verworden, waar zelfs pompen worden ingezet om het water weg te laten lopen.

Mijn Nike Dart 9 schoene waren wit,maar nu blubber grijs-zwart.  Het is de laatste keer dat ik er een wedstrid op heb gelopen want ik heb de vrijdag er voor een mooi paar Saucony Kinvara 2 bij Zier Running aangeschaft. Niet de ideale voorbereiding om mijn doel de 10 kilometer binnen de 45 minuten te lopen, te behalen, maar ik ga vanuit startvak B goed gehumeurde op weg. Halverwege denk ik nog dat ik niet in de buurt van mijn PR zal komen, als ik in ruim 23 minuten doorkom op de 5 km. Ik heb de eerste 2,5 kilometer (soms noodgedwongen vanwege de drukte) met de handrem er op gelopen. Het laatste stuk gaat toch behoorlijk hard, met een laatste kilometer in maar liefst 4.02 . Mijn Garmin runningcenter horloge geeft 1 seconde sneller aan dan mijn PR, maar daar ben ik niet gerust op. Later zal blijken dat ik 44.46 heb gelopen, 3 seconden er boven. Het doel is echter gehaald en ik ben met alle drukte en lage temperatuur uitermate tevreden.

Voor een verslag van de wedstrijd bij de toppers lees hier verder.

Delftse Houtloop, mooie test voor de CPC

 
Nadat ik vorige week de stamppotloop van AV Sparta (Voorburg) aan me voorbij heb laten gaan, vanwege een pijnlijke knie, ga ik vandaag naar Delft voor de Delftse Houtloop van AV '40. Ik loop 10 kilometer en wil me eens goed testen voor de CPC die met rasse schreden naderbij komt.

De voorbereiding is behoorlijk amateuristisch. De week ervoor heb ik alleen op maandag getraind. De vorige dag bestond  ook niet uit een al te beste voorbereiding: een tenniswedstrijd, een verjaardag met lekkere wijntjes en de vrijwilligersavond op Westvliet, waar ik een paar biertjes niet kan afslaan.

S’ochtends ben ik niet vooruit te branden en tot overmaat van ramp is mijn Garmin hardloophorloge niet goed opgeladen. Mijn oude Adidas Supernova’s zijn al aan de buitenkant lichtelijk uitgescheurd, maar goed, laat ik ze lekker afdragen.  Wel neem ik een reservepaar mee. Gelukkig rijd ik maar 200 meter om en bereik gelukkig op tijd het complex van AV 40 aan de Brasserskade. Daar kom ik Sparta pupil Sjoerd en zijn vader tegen die de 5 km. gaan lopen. Voor 2 euro heb ik een startbewijsje.

Het is een drukte van jewelste op en rond de atletiekbaan. Er zijn toch zeker 250 man op de 5, 10 en 15 km afgekomen, terwijl ik niet op veel mensen had gerekend. Het lekkere weer heeft duidelijk veel hardlopers getrokken en ook NN is er met een grote ploeg. Ik zie ook nog een dame in Sparta shirt, als ik naar de start loop. Mijn intentie is om op de CPC 45 minuten te lopen en nu te kijken of ik al in de buurt kan komen. De strategie is een opbouwend schema te lopen. 12 km p/u in de eerste kilometer, halverwege op 13 km/u en de laatste kilometer van 14 naar 14,5 versnellen. Wel onhandig dat mijn horloge het niet doet, dus de strategie kan de prullenbak in.

Onderweg

Pang! het startschot klinkt sneller dan ik had verwacht.Een lange serieus ogende loper in rood shirt –met een sporthorloge dat wel werkt!- voor me kies ik maar even als “doelwit”. Ik ben de grote massalopen gewend, dus de ruimte die ik krijg is verademend. Toch wil ik altijd de kortste weg nemen.

Na een kilometer passeer ik 2 man door het modderige gras gedeelte in de bocht te en glij bijna ondersteboven. “Slippery when wet” gaat het door me heen. De loper met het rode shirt wijkt verschrikt uit. 

Na de tweede kilometer besluit ik naar de uiteengeslagen lopers voor me te naderen. De voorste man lijkt ook te versnellen en samen lopen we op. Ik vraag of hij de tussentijd bij de derde kilometer heeft. Het blijkt een ervaren loper uit Rotterdam te zijn die (15) kilometers gaat maken ter voorbereiding van de marathon. Als ex-Maasstad bewoner klikt het meteen en hij blijkt een pittig en vast tempo te hanteren. Voor we het weten raken we aan de praat, maar na de 5^e kilometer als het tempo iets terugloopt zegt hij terecht: we ouwehoeren teveel. Ik begin al behoorlijk zwaar te ademen, dus ik vind het best. We halen her en der wat lopers in, terwijl we versnellen; hij noemt nog wat tijden. Ik probeer uit het hoofd te rekenen na de tussentijd van 7 km, en concludeer teleurgesteld dat ik op 47 minuten afkoers. 

Het zonnetjes is volop doorgebroken en de temperatuur (die s’ochtends nog rond 3 graden was) loopt flink op. Voor de achtste kilometer moet ik mijn loop compaan die inmiddels als haas fungeert laten gaan. We worden achterhaald door een andere loper en ik denk even dat ik ga instorten. Op het tandvlees maar wel op souplesse (dat denk ik tenminste, maar ik ben blij dat er geen filmpje van me gemaakt word) blijf ik op een 20 meter hangen. Als we een bruggetje afdenderen kom ik weer met lange pas naar de heren toe en hang half dood aan het elastiek. We naderen de 9^e kilometer en mijn maatje zegt: als je doorloopt kan je de 45 minuten halen. Ik had me dus vergist in mijn berekening. Met een piepende schoen (de beestjes zijn echt helemaal afgelopen na 4 jaar trouwe dienst) kan ik toch nog versnellen. Mijn haas/coach blijft hetzelfde tempo lopen en de andere kan niet echt volgen. Met iets wat voor een eindsprint door moet gaan pleur ik tegen het gras. Gelukkig, is dat na de finish. De tijd is 44.44 en daar ben ik erg blij mee. Vorig jaar liep ik bij de Molenloop nog 3 minuten langzamer. Na een verfrissende douche en sportdrank loop ik weer richting finish om naar mijn nieuwe “hardloopvriend” te gaan kijken. Hij komt dan juist over de streep in 1.07.30 , hij heeft zijn tempo precies gelijk gehouden. Met een fijn gevoel rij ik naar huis. Ik ben klaar voor de CPC!