Een slag in de rondte

Vandaag staat de laatste 1 vd4 loop op het programma en loop ik een thuiswedstrijd want Sparta mag vandaag gastheer zijn. Met een niet te fel zonnetje arriveer ik op het Zuiderpark. Het duurde even want ik kan (grmbl #%”$!) niet meer naar links vanaf de Troelstrakade en moet met mijn auto om het park heen rijden. `Het eerste rondje zit er op `denk ik dan (nog) lachend. Op dat rondje zal ik nog terug komen.

Gaan we er voor?

Vooraf is er nog twijfel om mee te doen. `Misschien ga ik de vijf kilometer lopen`,  vraag ik mezelf af. Het is weer eens wat anders dan de standaard 10 km. Maar die eerste afstand is toch meer een vrouwen en jeugd afstand. De snelle mannen (en vrouwen) en mijn loopmaatjes doen ook een tien. De week ervoor heb ik  nauwelijks getraind en ben lekker bijgekomen van de CPC.

Maar een dag voor de wedstrijd begint het toch te kriebelen (of was het schuldgevoel) en heb ik nog even 5 maal 1000 boven de 13 km-u gelopen.
Normaal houd ik altijd 48 uur rust voor een wedstrijd, maar er staat weinig op het spel. ik had al drie wedstrijden gelopen in het 1 vd 4 circuit en zou in het klassement van de Heren 35 plus, niet meer stijgen. Ook een prijs zit er niet in, de concurrentie is te groot, (of ik ben te langzaam zo je wilt).
Een luide stem schalt me tegemoet als ik richting atletiekbaan loop. Het is Teresa, altijd in een goede stemming. Er druppelen veel bekenden binnen. Net als bij de CPC ziet het geel van de Spartanen. De andere verenigingen zijn wat minder in getal, dus de totale drukte valt behoorlijk mee.

Klassementen

Een aantal snelle Spartanen doet mee aan het Zorg en Zekerheid circuit, maar er zijn nog genoeg Spartanen die kans maken om een prijs in hun klasse mee naar huis te nemen. In veel categorieën is het erg spannend. Bij de vrouwen 45 plus, staan de nummers 1 en 2 al vast, alleen de volgorde is nog niet zeker.

Lees hier verder

1vd4 Kopjesloop Delft: Weer en wind: Weer een PR!

Nu het cross-circuit weer achter ons ligt, wordt de aandacht verlegd naar de 10 km op de weg. Of verharde ondergrond, zoals je wilt. Op dezelfde dag als het Nederlands kampioenschap in Schoorl (ik was bijna afgereisd om als recreant deel te nemen aan de 10 km of halve marathon) stond de derde competitieloop in Delft op de agenda.

Vers in het geheugen lag nog de oliebollencross, waar sommigen een behoorlijke dobber hadden aan de Delftse klei. Deze keer was het parcours - de wedstrijd werd wederom georganiseerd door AV De Koplopers- juist erg snel.

Depressie en watjes

Het weer ging gebukt onder enkele depressies. Je zou er bijna een depressie van krijgen. Grijze luchten, koude regen en een niet minder koude wind maakte, dat ik de zondagochtend met de nodige traagheid mijn ontbijt nuttigde. Er is echter maar een remedie om de elementen te trotseren: zo hard mogelijk lopen om het weer lekker warm te krijgen.

De avond ervoor dacht ik er nog even om de 5 km te lopen. Ten eerste loop ik die afstand weinig, ten tweede kan ik daar makkelijk een PR lopen en ten derde voelde ik al een paar dagen een pijnlijke voetzool en had ik ook last van een verrekte bilspier tijdens de laatste Meijendel training die ik aan de jeugd gaf. Nou zijn veel hardlopers zeurkousen. Hoe harder ze lopen, hoe meer uitvluchten en excuses over pijntjes en blessures. Bij deze dus toch even gezeurd. Gelukkig zijn hardlopers niet zulke mietjes als voetballers of bondscoaches ("ik ben deze baan nu spuugzat!", zei onlangs een niet nader te noemen voetbalcoach van Oranje).

Dat hardlopers mietjes zijn kan ik weten, want ik heb jaren gevoetbald, bij roemruchte clubs als SDV en FC Boszoom. Totdat ik twee jaar geleden stopte. Ik vond het toch iets te ruw worden.

Ik zal je mijn zieleleed  besparen en verder gaan met de 10 Km van Delft. Tien ja, want die vijf kilometers komen van de zomer wel weer. Het parcours is hetzelfde als de Kopjesloop: Fietspaden in de buurt van een plas. Wuivende bomen, rietkragen en polderlandschap en wind...Hollandser kan het niet.

Het startdoek werd al weer snel weggehaald, want door de vrij spel hebbende windkracht 6 was het geen doen, en zelfs gevaarlijk. Helaas voor De Hardloopwinkel, die nu zonder reclame-uiting zat.

Go to the start

Met een hoop Spartanen (en uiteraard ook Koplopers, Haagatleten en Olympussers, volgens mij heten ze geen Olympianen of Olympiërs) moesten de atleten vertrekken vanuit een geïmproviseerde startlijn.

Ik kon niet al te snel vertrekken want voor en naast mij  ging het  starttempo als een vrachtwagen met de handrem erop. Loopmaatje Melvin die vlak bij me stond, had een betere start net als Stijn en de weer in vorm komende Ralph Smits.  Bij het 1 km punt (na 3.59) was ik weer bij Melvin, de start was toch behoorlijk snel met tempi van 14-15 km/u. Even later liepen we met vier Spartanen, Marlon, die de avond tevoren nog even doodleuk de Petzl Night trail in Bergschenhoek had gedaan kwam ook voorbij. In de verte zag ik Mattijs en Misha het beeld uitlopen.

Melvin is goed in vorm en ik dacht even met hem samen te gaan lopen. Bij een heuveltje en bocht versnelde ik even en toen kwam de wind. Het werd kiezen tussen aanhaken bij de man voor me of gat terug nemen. Het werd het eerste en Melvin moest een gat laten.

2-6 km

De wind nam in kracht steeds sneller toe, dus ik was blij toen ik weer even een stuk tussen de bomen mocht lopen. Inmiddels stabiliseerde mijn positie in het veld. Veel inhalen lukte niet meer en zelf werd ik bijgehaald door de  goed lopende Desiréé die de race altijd goed opbouwt en meestal het tweede deel sneller of constant loopt.

Ik kwam in een groepje van vier terecht, maar voelde de krachten afnemen. Het groepje laten gaan was niet handig, gezien de tegenwind om de hoek loerde. Na de doorkomst halverwege moest ik het groepje wel laten gaan, maar gelukkig was daar geen harde tegenwind meer. De doorkomst was een snelle 20.55, maar ik wist niet precies of dit ook halverwege was. (Later bleek dit exact wel het geval). bij de verversingspost nam ik een bekertje water. de meelopende water aanreiker deed dit professioneel door achterwaarts mee te bewegen. (Bij de halve van Egmond had ik mindere ervaringen). Ik gooide even later soepel het nog half volle bekertje weg maar kreeg het even soepel weer terug, omdat ik het precies tegen een paaltje had aangemikt.

Het groepje - met ook een loper in blauw shirt- moest ik nu echt laten gaan. Wel zag ik de verte twee Spartanen lopen: Herman en Teresa die doorgaans harder starten dan ik.

6- 8 km

Halverwege het tweede rondje gind de wind goed tekeer. Ik had het gevoel also ik een versnelling aan het doen was. Een oudere loper van Haag Atletiek wilde me inhalen, maar ik kon nog een dikke kilometer voor hem blijven. Samen liepen we weer in op wat lopers voor ons. Een man in mouwloos zwart shirt ging wandelen, maar moest tegen wil en dank door, omdat de wind hem gewoon naar voren duwde. Mijn twee metgezellen pakten een meter, weer een meter en het gat werd een lastige 20 meter. Toch was het weer zaak om naar de Haag loper en de man in blauw shirt (na afloop had ik door dat dit Spartaan Geert-jan Mols was) te komen omdat alleen lopen nu een goede tijd zou verpesten.

8-10 km

Dit lukte wonderwel. Bij de 8km zag ik Herman, die Teresa makkelijk passeerde. Laatstgenoemde had een behoorlijke dip. Ik probeerde haar nog bemoedigend toe te spreken, maar moest ondertussen zelf ook mijn metgezellen laten gaan.

De laatste kilometer was een recht stuk naar de finish. Opeens liep ik weer met de Haag -man, Geert-Jan , nog drie man en ook Herman werd bijgehaald. Ik besloot goed door te trekken en kon in de eindsprint iedereen behalve een nog krachtige Geert-Jan verslaan.

Records

Na afloop bedankte ik Geert-Jan en de haag atleet (die ook blij was) voor het haas -en sleurwerk, waardoor ik wederom een PR mocht noteren: 41.55. Wel gehoopt, toch niet verwacht. Het afgelopen jaar gaat het zowieso wel lekker. Het is inmiddels het vijfde PR op de 10Km  en het  zevende in totaal. En dat terwijl de jaren gaan tellen. Nu nog even de halve marathon tijd aanscherpen bij de CPC.

Veel tijd om na te praten was er niet want ik moest de pupillen coachen en aanmoedigen bij de afsluitende cross van de Haagsche crosscompetitie in Naaldwijk.

Duinrell cross: spelen met en in de natuur

Op zondag 8 december stond de eerste 1vd4 hardloop cross circuit wedstrijden op het programma. Het decor was het Wassenaarse pretpark Duinrell met het hoogste punt van Zuid-Holland als een van de pittige klimmetjes.
Mijn tijd op de 9 km klimmen en dalen was 45.30. Lees het volledige verslag net mooie foto's op mijn hardloopsite Leuke Loopjes leukeloopjes.wordpress.com (uiteraard is deze loop in de top 50 leuke loopjes opgenomen!)

1 van de 4 Loop: Haagse 10

De week voorafgaand aan de tweede wedstrijd uit het Hardloopwinkel 1 van de 4 loop circuit was de herfst ingetreden. Slecht weer was voorspeld en de 2e wedstrijd, georganiseerd door Haag atletiek leek een natte bedoening te worden. Gelukkig bleef het droog en er waren bijna ideale loopomstandigheden met een temperatuur van 15 graden, weinig wind en een licht doorbrekend najaars zonnetje.
Ik had mijn fiets in mijn busje geladen en vanaf de Kwartellaan fietste ik het laatste stukje over de Laan van Poot richting de mooie atletiekbaan van HAAG Atletiek.
Aangekomen zag ik trainingsgenoten Eric en Joeri. Beiden antwoorden niet geheel fit te zijn op mijn vraag naar de gesteldheid. Zelf realiseerde ik later ook dat ik een pijnlijke bovenbeenspier had.

Voorgrond:  Kinvara, achter Trailschoen

Het was weer bijzonder druk, ook op de baan waar zeker 250 lopers de warming-up deden. Het groen-geel van Haag atletiek was niet verrassend het meest te zien. Zelf had ik mijn Sparta singlet thuisgelaten. Een neutraal geel Adidas shirtje met korte tight dekten wel de Sparta kleuren. Mijn oude Nike Darts (een schoen waar geen enkele zichzelf respecterende hardloper op loopt) had ik aangedaan. Een week er voor had ik dit relatief goedkope instapmodel bijna weggegooid. Ze ze bijna op en bovendien - na vier jaar trouwe dienst- licht uitgescheurd aan de zijkant. Ook zwaarder dan mijn snelle favoriete natural running shoes (Saucony Kinvara 2), gekocht via deskundig advies bij Zier Running (klik hier om het assortiment en aanbiedingen te bekijken). Vandaag koos ik bewust voor meer comfort en demping.

Samen met Eric ga  ik helemaal aan de buitenkant van de atletiekbaan starten. We kunnen zo nog redelijk vooraan staan. Ik regel mijn adem nog Opeens bewegen een aantal mensen en beginnen er atleten te lopen. Kennelijk is er op een fluitje geblazen.  Bijna iedereen is verrast door het "startschot".

Stomme stemmetjes in je hoofd 

1e ronde, Eric (half zichtbaar) hijgt in mijn nek

Vergeleken met de eerste (Clingendael) loop bij HRR, lijken er meer atleten mee te doen. Eric en ik kunnen redelijk uit het gedrang blijven en gaan rond de 50e loper het atletiekcomplex af de Vogelwijk in. Een paar hobbelige stoepjes en bomen ontwijkend gaat het rechtsaf door (en om) het Westduinpark in. Een klimmetje van 400 meter volgt en hakt er meteen zwaar in. Het tempo ligt nog steeds hoog en ik kan net achter Desiré Hendriks van AV Sparta blijven. Haar voorbij gaan betekent een te hoog tempo. Langzaam moet ik haar laten gaan. Eric blijft mij keurig volgen in zijn rode shirtje. Het schelpenpad na het klimmetje valt me zwaar. Elk moment verwacht ik dat hij me voorbij gaat en makkelijk achter laat. Inmiddels wordt ik al door wat ervaren diesels ingehaald. Ik probeer het niet te zien. Ontkennen dat je langzamer gaat is ook een strategie. Inmiddels zijn de eerste 2 kilometers in 9.07 gegaan, inderdaad een (te) pittig tempo (voor mij). Eric haalt me nog steeds niet in, maar loopt wel soepel. Hij jaagt me eigenlijk op. "Die knakker gaat me toch niet de vernieling in lopen" denk ik. "Dat is dan je eigen schuld" zegt een ander stemmetje in mijn hoofd. Ik besluit de stemmetjes een spreekverbod op te leggen.

De Laan van Poot is een lang eind en richting atletiekbaan krijg ik het zwaar. Een jonge dame met lichte tred passeert mij soepel.  200 meter voor me zie ik Desiré lopen, maar ik zal nooit echt dichterbij komen. Niet erg,want zij heeft meestal geen verval. Daarna twee groepjes van drie lopers die me voorbij komen. Ik probeer aan te klampen, maar binnen tien seconden laat ik ze gaan. Ontspannen dan maar. Ik maak mezelf wijs dat het 5 km lopers zijn, die de finish ruiken. Op de baan krijg ik nieuwe energie. Ik zie geen rood shirt in mijn omgeving. Eric heeft een inzinking of moest opgeven. Dat laatste lijkt mij reëel, aangezien hij al een paar weken last had van een kuitspier. Wie heeft wie nou de vernieling in gelopen?
Het zeurende gevoel aan mijn bovenbeen heb ik inmiddels ook uitgeschakeld. Terwijl er nog een paar snelle lopers mij passeren kan ik op het tweede klimmetje langzaam mijn ritme weer vinden.

De race in de race

2e ronde: De achtervolging wordt ingezet

Een atleet met witte lange sokken en een knalgeel shirt van de Omloop van Terheijde probeert mij te passeren. "Nu de strijd aan gaan" spoor ik mezelf aan. Pas halverwege de klim komt hij er langs en bovenaan heeft hij 1 a 2 meter.Dan weer het lange rechte schelpenpad. Hij pakt vijf meter. Het wordt 10-15. Dan gaat het licht naar beneden en ik verleng mijn pas. Mijn ademhaling is nu stukken rustiger geworden en ik loop het gat dicht. Achter mij een grote leegte. Op 8 kilometer passeer ik mijn loopsteun/tegenstander door een scherpe binnenbocht te nemen. Hij neemt meteen weer over, maar het kost hem kracht.
Samen lopen we midden op de Laan van Poot. We versnellen en komen wat dichter bij de lopers die behoorlijk voor ons . Bij mijn busje aangekomen deel ik een speldeprik uit en pak 10 meter. Het kost hem kracht, maar op 1 km voor de finish is mijn loopmakker weer naast mij. We zijn nu weer een tandje harder gegaan. "Ik moet hem verslaan" komt opeens een opstandig stemmetje weer opzetten.

Mijn tred is nu soepel en ik vertrouw op mijn eindsprint. Bij de parkeerplaats versnel ik al en het knalgele shirt moet afhaken. Ik ram er op de baan nog een flitsende laatste 200 meter uit.

kopgroep met vooraan Arjen

Over de tijd heb ik me totaal niet druk gemaakt. Vorige keer had ik een PR (in 42.22), dat zal nu wel niet lukken. Ik zie echter in de laatste meters 42.08 staan en met een duik ga ik over de finish om in 42.11 te eindigen. Ik ben superblij met de tijd, de goede indeling van de loop en met het lekkere gevoel. Mijn kop is leeg als ik ook Marlon, Rob, Ferry en Niek zie finishen. Zij zijn ook keurig onder de 45 minuten gebleven. Na afloop eet ik een frietje en drink een biertje met wat
Spartanen.

Joeri gaat lekker

Sparta naar voren!

Joeri is maar net boven zijn PR gebleven en haalt de 7e plaats en is vierde in zijn klasse. Met 35.58 blijft hij maar een dikke minuut achter de winnaar, Maikel van Gemert van Haag Atletiek (34.48). Ook andere Spartanen deden voorin mee om de podiumplaatsen. Arjen van Hoeve (in rode Zier Running outfit)wordt 2e in 34.53 (en 1e bij de Mannen senioren). Maarten Klein eindigt 4e en tweede bij de Mannen 35+ met een tijd van 35.14.  Eddy Roodakkers, vorige loop winnaar, moet nu genoegen nemen met een 6e plaats. Bij de dames 45+ is Desiré Hendriks de snelste in 41.35 en eindigt daarmee voor Nicole Oostvogel (ook AV Sparta 41.53) als tweede dame. De allersnelste dame is van HRR: Henrike Oosterhof.

Lees hier alle uitslagen
Kijk hier voor meer foto's van Jeroen Tibbe