Met ronkende benen naar de Zandvoort circuit run 2014

Na de vele 10 kilometers van de afgelopen tijd, ga ik nu naar Zandvoort aan Zee. Geen stranddag, maar naar het motorcircuit. Om jawel, te racen. Te voet dan, een vergelijkbare afstand van 12 kilometer. Voor een wedstrijd op een race circuit verwacht je ronkende motoren en een snelle bolide richting Zandvoort. Niets is minder waar. Mijn op leeftijd zijnde dieselbusje is niet vooruit te branden, ik doe het zelf ook rustig aan en de toegangswegen werken ook niet mee.  Een ding gaat wel vooruit, de klok. Het is zomertijd. Het belooft ook een zomers dagje te worden met voorspelde temperaturen van 23 graden en een heet zonnetje.

Opwarmen tijdens toeristische route

Als ik nog even met oud-collega Bas bel, die zich helaas niet fit genoeg voelt om te gaan, race ik wel naar mijn auto. Mijn gsm die als navigatie moet werken heeft een deukje opgelopen, dus ik zal de route misschien uit mijn hoofd moeten doen. De afgelopen twee jaar ben ik op de binnendoor wegen altijd wel ergens fout gereden.

Nu gaat het weer fout (jawel bij Voorhout!). Ik bereik wel de juiste afslag, maar de N444 is afgesloten. Via de bollenstreek-B route kom ik langs , Oegstgeest, Sassenheim, Noordwijkerhout, de Haarlemmer trekvaart en bereik eindelijk het bekende Vogelensang. Veel mensen op de weg, fietsers, dagjesmensen en bollenkijkers. Het landschap laat weer mooie kleuren zien. Met een gangetje van  nog geen 30 km/u rij ik achter mensen die het omgekeerde Zandvoort Circuit principe aanhangen: zo langzaam mogelijk voortbewegen.

Ik laat me niet opjagen, in principe heb ik alle tijd en qua gevoelstemperatuur is het 30 graden warmer dan vorig jaar. Dit jaar bezit ik een startnummer voor het wedstrijd vak, helemaal vooraan. Een laag nummer en ook een dubbel nummer: voor en achter op het shirt . De dag ervoor me tureluurs gezocht naar 8 speldjes, maar alles is weer gereed.

Ik denk slim te zijn door de standaard parkeerplekken te mijden, (vanwege drukte en hoge kosten). Ik wil mijn "bolide" dicht bij het gezellige centrum van zandvoort parkeren, zodat ik na afloop een extra pitstop kan maken en van daaruit kan vertrekken. Helaas kost het me 8 euro en ruim 3 km lopen naar "The Beach factory" waar ik me kan omkleden. In dit geval mijn wedstrijdshirt aantrekken en lange tight uittrekken.

Start your engines!

Op dat moment ben ik al te laat voor de start van het gele vak, maar ik kan natuurlijk later van start. Lees hier verder

Terug naar de start: Back to Dijc and Bertus

Back to the future

Nadat ik in 1998 de marathon had volbracht in - voor mij in een nu supersnelle 3.17 uur - en zeker 6 dagen nodig had om te herstellen (lees: normaal te lopen) heb ik jarenlang niet meer aan prestatielopen gedaan. Af en toe een rondje Kralingse Plas (4,7 km), voetballen in competitieverband en wat fietsen hielden me fit. Ook het gemis van een rijbewijs droeg daar aan bij. Pas in 2007 ben ik weer eens gaan lopen met een bedrijfsteam. Vrijwel ongetraind deed ik de halve bij de CPC en later dat jaar de Dam tot Dam loop. Na "Egmond" wilde ik vaker gaan lopen en besloot in 2009 dat ik misschien maandelijks bij de Bertus loop mijn trainingsrondje zou kunnen doen. Het bleef, nu precies 5 jaar geleden,  bij een eenmalig optreden op de 5 km (20.41). 

Vandaag stond ik  verrassend genoeg weer aan de start bij deze trimloop in Delft. Ik had s'middags een tennistoernooi, de middag ervoor nog een half pittig getraind en de avond ervoor een gezellig drinken en eten met weinig slaap. Toen de regen (en naar ik later vernam hagel) om 8 uur uit de lucht stortte waren er genoeg redenen om rustig ontbijtend thuis te blijven. Dat deed ik dus niet. 

Wat is Dijc? Wie is Bertus?

Aangezien ik de gemiste kans van een week eerder (bij de Zuiderpark loop van AV Sparta) nog in mijn hoofd zat, wilde ik de beentjes nog eens testen en kijken of ik nog een snelle 10 kilometer-tijd op de klokken kon brengen.

De Dijc Bertus loop lijkt bijna als twee druppels water op de Dobbeloop, ook georganiseerd door een provinciale ijsclub. Beide lopen hebben laagdrempeligheid en gemoedelijkheid tot kunst verheven. hardlopers die elkaar al meer dan 10 jaar op regelmatige basis tegenkomen, sportieve huisvrouwen en mensen die hun trainingsrondje op een minder eenzame manier willen doorbrengen. Aan het einde van de A4 net buiten Delft (Kerkpolder) ligt het parcours, waar de organisatie haar maandelijkse loop organiseert.

Goed loopweer

De enige bekende die ik tegenkwam was mede blogger en fanatieke hardloper Fred v.d. Gon, alias De Cultuurbarbaar. 

Lees verder op mijn hardloop blog Leuke Loopjes

City Pier City, drukte, warmte en (te veel) water

Plaatselijke koorts leidt tot overbevolking

De afgelopen week is de gekte toegenomen. Het lijkt of iedereen -zelfs mensen waarvan ik het vermoeden had dat ze niet gemaakt zijn om hard te lopen - "het doet": De CPC gaan lopen en vervolgens nergens anders meer over praten of tweeten of Facebooken. Zelf word ik ook uiteindelijk  bevangen door de CPC-koorts van de Sittie-Pieâh-Sittie Laup zoals we in Den Haag zeggen. Maar liefst 40.000 mensen zullen vandaag meelopen. Alle onderdelen zijn al een tijd van tevoren uitverkocht. "Het is alsof de hele gemeente Meppel vandaag hier komt hardlopen" hoor ik iemand zeggen. De loop staat dan ook hoog in de top 50 van Leuke Loopjes.

De Jacht naar een PR

Hardlopers klagen nogal eens over pijntjes. Ik ben daar geen uitzondering op. Na toch wel serieus trainen had ik op het een na laatste rondje en de afsluitende sprintjes iets te veel mijn best gedaan. Resultaat, een zeurende "pijn" in rechter achillespees en linker hamstring. Met her en der mensen die hun startnummer aanbieden vanwege blessure, slaat de vrees om als toeschouwer de CPC te lopen toe. Gelukkig lijken op de ochtend van de "grote dag", de spieren het te doen. Wel wordt ik wakker met een stijf gevoel. In mijn nek. Op zich niet erg, want ik ben niet van plan om achterom te kijken tijdens de race. Wel heb ik een record in gedachte. In Egmond had ik dit jaar voor mijn doen een waanzinnige 1.36.04 op de klokken gebracht, dus onder de 1.35 was nu het streven.

Er zijn  meer lopers die voor een snelle loop gaan, want de CPC is tevens het podium voor het NK halve marathon (ook voor de masters vanaf 35 jaar).

De aanloop

Er is een weer omslag voorspeld en die komt uit. Vorig jaar was er ook een omslag van het weer, maar toen andersom. Na een heerlijke week, lag de temperatuur op de loopdag toen rond het vriespunt. Nu zal het -een dit jaar nog niet gevoelde 18-19 graden worden - met een prikkend zonnetje. Om 10.15 ben ik bij het pannenkoekenhuisje aan het Malieveld, waar al veel mensen op mij wachten. 

Als coach van de pupillen bij AV Sparta begeleid ik met andere trainers de jeugdige atleten  (7-11 jaar) op de 2,5 km. Het zijn er maar liefst 30 en allemaal hebben ze een geel clubshirt aan, dezelfde kleur als de CPC -crew. Na de gezamenlijke warming-up en foto lopen we naar de start. Ernst & Bobby hebben met de 1 km kinderloop dan plaats gemaakt voor harde swingende muziek. De jongste kinderen lopen met de oren dicht, maar swingen lekker mee.  Ik loop het eerste stuk mee en ook het laatste gedeelte moedig ik aan. Alle kinderen komen soepel en blij en in 1 stuk over de finish. Veel toeschouwers en ouders spreken mij aan vanwege mijn trainersjas .

Ook kom ik  lopers tegen die voor het eerst de CPC gaan lopen en bij Sparta hun  voorbereidingen hebben afgewerkt. Sommigen zijn nerveus, anderen fanatiek, weer anderen willen gewoon de finish halen. Bij de bocht voor de finish heb ik nog ruimte voor een mooi plekje als toeschouwer.

Joeri, vooraan bij de 10 km.

Vooral de eerste twee lopers maken indruk door ver voor de rest van het veld te eindigen. Joeri, een  snelle loper uit mijn trainingsgroep (die knap 15e wordt) verteld dat hij toch wel last had van de warmte. Op de Javalaan (de bekende "roggelroute") blijft de warmte behoorlijk hangen en schijnt de zon op je bezwete gezicht.

Rode ballon

Na het begroeten van andere leden van mijn atletiekclub (eerst afdeling Den Haag en even later mijn Voorburgse  trainingsmaatjes) komen mijn vriendin en mijn uit Portugal overgekomen ouders binnen druppelen. Zelfs mijn broer uit Vught doet mee. Wat zal het rustig zijn in de rest van Nederland. Ik probeer een kop koffie (doping) probeer te scoren raak ik opeens iedereen kwijt.  Van een goede warming-up is niet echt sprake, (zelfs op de Koekamplaan struikel je over de springende en strekkende atleten). Mijn lange broek en bril duw ik in de handen van iemand van AV Sparta en ik ga op zoek naar mijn startvak.

Van de organisatie heb ik een upgrade gehad. Na mijn inschrijving heb ik onder de 1.40 gelopen dus ik krijg een B sticker van het wedstrijd secretariaat. Mijn broer zal ergens in de buurt moeten staan. Hij doet mee bij een bedrijfsteam van PostNL.  Opeens hoor ik een bekende stem achter me. Het is trainingsmaatje Teresa, een Cubaanse goedlachse sportverslaafde en net als ik en de CPC inmiddels de 40 gepasseerd.  Met luide stem vertelt ze vrolijk dat ze rustig aan gaat doen, maar ik weet wel beter. Vaak gaat ze er als een komeet van door en als je geluk hebt zie je haar nog voor de finish terug. Ik wijs haar op de ballonnen van de "pacemakers", een mooie uitvinding. Er lopen goed getrainde hardlopers mee die met een ballon aan een touwtje via een gelijkmatige tempo je naar een "ronde" eindtijd brengen. We staan redelijk achterin het startvak. Voor me staat een rode ballon van 1.35, achter me een blauwe van 1.40.

Teresa en ik gaan snel op weg en halen al veel lopers in aan de linkerkant van de weg. Met een mooi en strak gemiddelde van 13,6 km per uur houden we mooi zicht op de rode ballon die ongeveer 200 meter voor ons uit loopt. De wind is licht tegen, dus het tweede deel zou makkelijker moeten zijn.  We passeren good-old (but still young) Rob en bij kilometer vier komen we ook een andere trainingsgenoot, Erwin, tegen.

Met zijn drieën lopen we over het midden van de weg.  Er is inmiddels wat meer ruimte, de weg is niet meer volledig bezaait met lopers. Met behulp van mijn Garmin Forerunner en de rode ballon geef ik het tempo aan. Langs de kant krijgen we veel aanmoedigingen. Niet alleen van de partner en familie van mijn trainingsgenoten, maar ook van mensen die supporter zijn van de zwart-gele brigade . Ligt het aan de jubileum-editie of het mooie weer dat er meer wordt aangemoedigd en er meer toeschouwers zijn dan vorige jaren?

Gele ballon

Ondanks dat het tempo constant blijft, heb ik het zwaar. Het kost me steeds meer moeite. ik blijf goed drinken en met de meegeleverde spons kan ik ook mijn bezwete hoofd van vocht voorzien. "Waar is de rode ballon..? ja daar. Achter een nog steeds grote meute, zie ik mijn doel en ik volg de rode "wortel" als een haas  Ik loop niet soepel meer en dat heeft deels te maken met druk op mijn blaas.

Last van de gele ballon, verdorie ik moet plassen. Ik besluit door te gaan en hoop dat ik het vocht vanzelf uitzweet. Bij  kilometer 8 gaat het tempo iets naar beneden, even laat ik Erwin wat kopwerk doen. Teresa zit er ook nog steeds bij. Ik hoor haar niet meer praten, dus zij zal het ook zwaar hebben. Na een doorkomst van 45 minuten op de (bruto) klok (dit zal na afloop netto exact 44,00 zijn) neem ik een moeilijke beslissing. Ik kies een plek in de berm en vertel Teresa dat ik een sanitaire stop ga maken. Net voor mij schiet ook een dame in een blauw shirt (wat dieper) de bosjes in.

Na een kleine halve minuut zijn we beiden weer op pad. Het tempo en mijn metgezellen zijn weg, het ritme gebroken en ook een PR is verloren. Denk ik. "Wandelen of sjokken ?"gaat er nog even door mijn hoofd. Maar om door iedereen als een toerist te worden ingehaald of uit te stappen...dat nooit! Teresa zie ik een dikke 200 meter verder lopen.

Mattijs v. D snel langs het Kurhaus

Met haar donkere haren en felgele shirt is ze makkelijk te herkennen. Langzaam komt het ritme terug en het gaat nu eigenlijk veel ontspanner..pff dat luchtte op. Tot 13 kilometer hou ik Teresa in het vizier, maar ik merk dat ik het tempo niet meer kan handhaven.

De warmte neemt toe, en de zon geselt mijn gezicht. De benen zijn niet meer soepel. De rode ballon ben ik ook kwijt. De gele gelukkig ook.

De druk van de sociale media

Er zijn al behoorlijk wat lopers die hun tempo naar beneden moeten aanpassen, wandelen en zelfs een paar die stoppen of omkeren. Mijn gedachten gaan uit naar de CPC van 2011, toen ik ongetraind dacht om 12 km per uur te kunnen lopen.  Op het 13 km punt bij de van Boetzelaerlaan kwam ik de man met de hamer tegen. Twijfel, vertwijfeling.

Andere gedachten komen op.  Via Facebook en Twitter had ik mijn deelname luid en duidelijk aangekondigd. Ook had ik van de daken geroepen dat ik een PR van 1.35 wilde lopen. Ik ben bang dat ik instort en de 1.40 ballon (loper) me elk moment kan inhalen.

" Think happy thoughts!" beveel ik mezelf. Ik schakel in mijn hoofd over naar de Meijendel trainingsloop van een week eerder, waar ik in een flow zat. Het blijkt tijdelijk te werken, de rust in hoofd en lichaam keert terug. Ik kan aanhaken bij een soepel lopende leeftijdsgenoot en het tempo gaat weer naar 13 km/u. Bij het 15 kilometer punt voel ik dat mijn krachten toch echt op zijn. iets verder draaien we de Strandweg op.

Ik zie een rode ballon de lucht in gaan. Pas iets later denk ik: "DE rode ballon. Mijn doel vervliegt in de lucht. Gebakken lucht. Gek genoeg lig ik nog steeds op een schema van 1.35 . De fut is er definitief uit. Even later haalt. Spartaan Matthias -in training op Rotterdam en normaal achter mij eindigend - haalt mij in ter hoogte van de boulevard. Aanmoedigingen van trainers Bram, Theo en andere bekenden slepen mij er door heen, al is kilometer 16 met een tempo van 5 minuten  per kilometer niet iets om vrolijk van te worden.

De man met de sloophamer

Ik besluit om niet meer op mijn klokkie te kijken. dat is ook geen motivator meer.  Uitgewoond, steen -kaahpottt, naar de vaantjes, geradbraakt, zo voel ik me in mijn gevecht tegen me zelf. Ik wordt nu door veel lopers ingehaald, iets wat ik niet zo gewend ben, niet in deze mate. Zij kunnen het tempo wel handhaven of nog versnellen.

" Niet op letten" zeg ik tegen me zelf en probeer ontspanning terug te vinden door van de ambiance te genieten. Het is druk op de strandweg. En niet alleen op het parcours . De mensen zijn voor het leeuwendeel echter niet voor een "dagje zee en strand" gekomen. Scheveningen,  nog een kolere end naar de finish. Vijf kilometer te gaan en we zijn nog niet eens bij de bocht naar de Badhuisweg, waar een lang geestdodend traject volgt (tenzij de toeschouwers je er doorheen slepen).

Dan hoor ik opeens "kom op  (kom op) nou he". Verbaasd kijk ik opzij. Het is niet Tatjana Šimić, maar wel snelle Hans (Hermans), die in een voor hem langzaam tempo loopt (had weinig kunnen trainen, red). Ik overweeg om met hem naar de finish te lopen.

Maar als het dan naar beneden gaat en we op de Badhuisweg zitten merk ik dat ik toch alweer een stukje op hem voor lig. Als ik in dit tempo doorga moet ik onder de 1.40 kunnen finishen en dat is nog steeds mijn 2e beste tijd op deze pittige afstand.

"De dood of de gladiolen"(nou ja, een biertje bij de finish dan) moedig ik mezelf aan. In de laatste anderhalve kilometer kan ik weer aanhaken bij iemand en zelfs versnellen. Ik kies wat mikpunten voor me uit om die bij te halen of om mee naar de streep te lopen.

Een soepel lopende dame met een slanke heer in lichtblauw shirt komen mij op hun beurt voorbij. Het tempo in de laatste kilometer gaat weer naar een gemiddelde van 13.6 kilometer per uur. Ik hoor aanmoedigingen van bekenden, ouders en vriendin als ik op het laatste rechte end kom. De laatste 200 gaan in een-toch nog- iets van eindsprint. De dame en heer zijn verslagen.

Mijn sporthorloge geeft 1.37.00 aan en ik plof tegen de dranghekken aan. Na afloop kom ik Matthias (een mooie 1.36.40) tegen en strompel ik  met Melvin (1.39 , een PR) en Rob (1.41) , uit mijn loopgroep (trainer Theo Sijbrandij) over het Malieveld, waar al een kluit gele shirtjes staat te wachten.  Spartaan Mattijs van Dulkenraad, is de snelste van dit groepje met 1.22 ,  maar Teresa heeft 1.34.51 neergezet en op dit NK een 9e plaats behaald in haar klasse. Klasse dus! Ze heeft haar PR met ruim 3 minuten aangescherpt. Erwin is 10 seconden eerder gefinisht, ook hij een PR bij mijn weten. Tijden die ik in gedachte had. Het eerste gevoel is lichte teleurstelling, maar ook verbazing, want een kwartier eerder had ik getekend voor deze eindtijd.

Gemoedsomslag

Nadat ik op een stoeltje in het pannenkoekenpaviljoen plof, (binnen, want buiten zijn de terrassen overvol) bedenk ik me dat er mijn ontevreden gevoel toch wat misplaatst is. De buit is binnen en de streep gehaald. De eindtijd was goed en het is een heerlijke dag geweest, met allemaal blije gezichten.  Bovendien heb ik Teresa en Erwin tot halverwege prima kunnen "hazen.

"Not to finish, but to have the courage to start is what counts". In mijn geval: ik heb een goede poging gedaan om een PR te halen, de schade beperkt gehouden en stiekem toch genoten (van de sfeer en ook van het lijden ja).  De lopers blijven binnenstromen en na afloop worden ervaringen gedeeld.

Het is 5 uur als ik met ouders en vriendin huiswaarts keer. Een lange stoet mensen loopt richting Centraal Station, maar het centrum is nog steeds door hardloopliefhebbers bezet.  In de pizzeria praten we nog een keer na. Even geen pasta meer, maar een pizza quatro formaggi. Volgend jaar kom ik terug  (en dit zeg ik dan maar even fluisterend...dan wel 1.35 uur).

Een slag in de rondte

Vandaag staat de laatste 1 vd4 loop op het programma en loop ik een thuiswedstrijd want Sparta mag vandaag gastheer zijn. Met een niet te fel zonnetje arriveer ik op het Zuiderpark. Het duurde even want ik kan (grmbl #%”$!) niet meer naar links vanaf de Troelstrakade en moet met mijn auto om het park heen rijden. `Het eerste rondje zit er op `denk ik dan (nog) lachend. Op dat rondje zal ik nog terug komen.

Gaan we er voor?

Vooraf is er nog twijfel om mee te doen. `Misschien ga ik de vijf kilometer lopen`,  vraag ik mezelf af. Het is weer eens wat anders dan de standaard 10 km. Maar die eerste afstand is toch meer een vrouwen en jeugd afstand. De snelle mannen (en vrouwen) en mijn loopmaatjes doen ook een tien. De week ervoor heb ik  nauwelijks getraind en ben lekker bijgekomen van de CPC.

Maar een dag voor de wedstrijd begint het toch te kriebelen (of was het schuldgevoel) en heb ik nog even 5 maal 1000 boven de 13 km-u gelopen.
Normaal houd ik altijd 48 uur rust voor een wedstrijd, maar er staat weinig op het spel. ik had al drie wedstrijden gelopen in het 1 vd 4 circuit en zou in het klassement van de Heren 35 plus, niet meer stijgen. Ook een prijs zit er niet in, de concurrentie is te groot, (of ik ben te langzaam zo je wilt).
Een luide stem schalt me tegemoet als ik richting atletiekbaan loop. Het is Teresa, altijd in een goede stemming. Er druppelen veel bekenden binnen. Net als bij de CPC ziet het geel van de Spartanen. De andere verenigingen zijn wat minder in getal, dus de totale drukte valt behoorlijk mee.

Klassementen

Een aantal snelle Spartanen doet mee aan het Zorg en Zekerheid circuit, maar er zijn nog genoeg Spartanen die kans maken om een prijs in hun klasse mee naar huis te nemen. In veel categorieën is het erg spannend. Bij de vrouwen 45 plus, staan de nummers 1 en 2 al vast, alleen de volgorde is nog niet zeker.

Lees hier verder

Laan van Meerdervoort loop 2013: Venijnig slot op stormstrand

De Voorbereiding

In 2012 hoor ik pas voor het eerst van het bestaan van de Laan van Meerdervoort Loop (LVML), die behoort tot de 50 leukste loopjes van Nederland. Helaas kon ik toen niet meedoen. Dit jaar schrijf ik ruim van tevoren in. Hoewel Haag atletiek (mede) de organisatie verzorgt is het een Spartaanse loop, vooral als de wind vrij spel heeft.
Ik heb weinig kunnen trainen na een blessure opgelopen bij en na de Haagse 10 (1 v.d 4 loop). Tijdens de laatste individuele training kom ik tot overmaat van ramp hard ten val in een gladde natte bocht.

Terwijl het zaterdag nog uitstekend loopweer is en ik nog een training verzorg voor de pupillen komen de onheilstijdingen over mega slecht weer mij via de (social) media en kennissen tegemoet.
Depressief guur herfstweer in de vorm van storm, regen, hagel, onweer en windstoten zullen Kijkduin (startlocatie van de LVML) teisteren. Op Twitter en Facebook doen de twijfelaars en afhakers er in de ochtend een schepje boven op.

1. Dominik van Lankeren ‏@dvlankeren7u

   Kan het erger dan vorig jaar? Ja! Wolkbreuk + windkracht 6 in kijkduin #lvml

   Openen
2. Simone A ‏@siem_al7u

   Twijfel..twijfel..wel of geen #lvml voor mij vandaag #storm

   Openen

Babette ‏@BabetteSocial6u

Noem me een watje maar we laten de #LVML even voor wat het is. Geen zin in een nat pak. Succes voor de bikkels die wel gaan!

Terwijl mijn vriendin hoopt en uitspreekt dat ik thuisblijf zie ik ook wat bliksemschichten voorbij komen. Ik twijfel 2 seconden, maar pak snel mijn spullen in. Als rechtgeaarde Spartaan ga je niet thuis bij de kachel zitten, als er gelopen kan worden op een van je favoriete trainingsplekken.

Helaas heb ik me wat in de tijd vergist en moet ik me weer eens haasten. Het advies om spullen een dag van te voren klaar te leggen heb ik deze keer niet nagevolgd. Ben mijn startnummer ook nog kwijt en twijfel over mijn loopschoenen. Ik neem mijn lichte Saucony natural runningschoenen mee, maar trek mijn Salomon trailschoenen aan.  

Ik knip nog een vuilniszak tot regenjas, pak genoeg warme kleren (waaronder mijn nieuwe PUMA TECH vest) voor na afloop en steek nog wat  eten/drinken bij me. Hopelijk kan ik met mijn invalide parkeervergunning tot op het Deltaplein komen.
Bij Ockenburgh valt er nog een hagelbuitje op mijn voorruit, maar als ik tot 3 meter van de start(!) parkeer, komt het zonnetje door. Ik heb nog tien minuten en doe de kortste warming-up ooit: 3 keer rekken, een versnelling en een huppeltje (don't do this for serious running;-). Ik heb toch al besloten om rustig te starten, te genieten en mijn blessures niet op de proef te stellen.

De Loop

Ik zie trainingsmaat Rob meteen in zijn gele shirt staan en bereiden ons voor op de start. Ook trainer Theo Sijbrandij zie ik staan. Hij staat behoorlijk van voren, al zal deze ultieme en nog steeds snelle veteraan zich niet gaan mengen om de dagzege in deze sterk bezette loop. Op een van de eerste rijen staat de lange (makkelijk te herkennen) Marlon Voorn. Benieuwd of hij zich bij de beste veertig kan mengen. In de eerste kilometer komt een andere Spartaan , Eric voorbij snellen. Ik wens hem succes. Hij weet ook dat het venijn in de staart zit als we het strand op gaan met waarschijnlijk veel tegenwind. Ik besluit Rob maar te laten gaan en niet te snel te beginnen. Hij is als ervaren hardloper een mooi richtpunt, omdat hij constant kan lopen. Vorig haar had hij een tijd van maar liefst 43 minuten gelopen, al is dat misschien in gunstige condities (wind mee op strand) geweest. Op de Laan van Meerdervoort , ter hoogte van Meer en Bos gooi ik mijn oude pet van een bekend bedrijf op een omheining. Een toeschouwster bied aan om deze te bewaren en ik aanvaard dankbaar haar aanbod (alhoewel ik genoeg nog genoeg prullen heb). Ik besluit er in het vervolg niet meer met de pet naar te gooien en ik hou Rob goed in het vizier. Bij het opkomen van de atletiekbaan van Haag kan ik bij hem aansluiten. We lopen een mooi tempo van ruim 13 kilometer per uur (4.30 p/km), maar Rob versnelt weer iets. Op het vijf kilometer punt klokken we 22.45 Een tijd van onder de 45 minuten zit er niet in realiseer ik me, maar dat is ook geen streven. Op de heuvel richting duinen wil ik het rustig aan doen. toch neem ik op het einde van de 300 meter lange klim onbedoeld afstand van Rob. Daarna wordt het weer dalen, slingeren en zetten we koers richting strand.
We hebben 6 kilometer gelopen als ik een bekende stem hoor. Het is Melvin, ook een Spartaan uit de groep van Theo. Hij heeft een soepele tred op het snelle stuk. Ik haak aan en doe wat haas en -kopwerk. Geen overbodig luxe, wanneer we er opeens vol in een storm st terecht komen. Net als ik me wil laten aflossen is er opeens de beschutting. Even later zien we het strand. Nog 3 kilometer te gaan. Ik zet aan om niet meteen stil te vallen.

Oei, dit is zwaar! Het zand is mul en de voetsporen zijn dan ook diep weggezakt. Windkracht 5-6 blaast de lopers bijna terug en een grijsachtige zeeschuim om je oren. Het is nu werken en worstelen. Maar ook slim lopen. 20 meter voor me loopt een groepje van drie. Ik besluit er naar toe te lopen zodat ze mij uit de wind houden. De licht gebouwde Melvin moet afhaken, definitief naar later blijkt.

De meeste lopers lopen 5 tot 10 meter van de zee. Echt harde stukjes zijn er niet, dus ik probeer zoveel mogelijk wagensporen te volgen Ik merk dat een loper het niet fijn vindt dat ik pal schuin achter hem loopt. Hij gaat als een baanwielrenner zigzaggend lopen, maar ik blijf achter zijn lange rug om krachten te sparen. Een goede strategie want terwijl ik in een groepje loop, komt haast niemand weg uit die groep. Ze waaien gewoon weer terug. Het kop over kop waaierlopen is nog niet echt in deze groep ingeburgerd. Onderweg komen we lopers voorbij die compleet stil zijn gevallen of wandelen. Mijn zware trailschoenen zijn minder geschikt voor het zand, want er blijft veel aan vast kleven en ze zijn relatief zwaar. De grip is echter wel goed.

Opeens is daar het Deltaplein met zijn gebouwen in zicht. Een wat jongere loper die al eerder weg wilde lopen versnelt definitief op de laatste 300 meter strand. Ik heb ook nog energie over en ga er achter aan. Bij de steile strandopgang worden we gegeseld door een striemende regen van fijne zandkorreltjes. Het zand zit spoedig tot diep in mijn oorschelp, als we de eindsprint inzetten, terwijl de verzuring vol toeslaat. De finish is in tegenstelling tot de BeachRun niet op het Deltaplein, maar een bocht en straat verder (bij de start). Mijn directe tegenstander rekent zich ook te vroeg rijk en hij geeft het voor de laatste bocht op. Ik pers er nog een laatste sprint uit om onder de bruto tijd van 50 minuten te komen. Dit lukt. Netto is het 49 minuten precies. Al heel snel voel ik me weer helemaal fit en zie Rob (die Melvin op het strand is gepasseerd) binnenkomen. De eerste is echter netto net boven de 50 minuten, Melvin komt er net onder. Veel lopers lopen 6-7 minuten boven hun PR, dus dit is eigenlijk een prima tijd. Marlon eindigt als 61e, 6 plaatsen achter Michel v.d. Luitgaarden. Mattijs van Dulkenraad eindig op plaats 39 (43.38).

Napret/ evaluatie

De speaker struikelt over zijn woorden als hij de winnaar omroept bij de prijsuitreiking. De LVML is dan ook een loop met internationale allure: Winaar wordt de Braziliaan Daniël Chavez da Silva wint. Hij loopt de tien kilometer in een  bizar snelle 33 minuten en 44 seconden.

Jorrit Rosema wordt op behoorlijke afstand tweede (35.12) en is de beste Nederlander. Het brons is voor Hamid el Mouaziz uit Marokko: 35.16. De vrouwenwedstrijd wordt in 40.57 gewonnen door Jamie van Lieshout. Patima Zehra Gardadi en Lesley van Miert volgen op de  tweede en derde plaats. René van der Stap wint de 5000 meter in 19 minuten en 44 seconden.
Bij de kidsrun wint Spartaan Rohan Jankie.
Klik hier voor alle uitslagen

Na afloop praten we nog even na en genieten we van de warme klanken van de muziekfanfare.We zien ook een andere Sparta loopgroep moe maar voldaan uit hijgen. Thuis gekomen klop ik het strandzand uit mijn schoenen en ben blij dat ik heb meegedaan aan deze leuke loop.  De thuisblijvers hebben geen gelijk gekregen!

Dam tot Dam twee races op 1 dag

Het is zaterdagavond en ik ga op tijd naar huis en bed. De volgende dag zal ik vroeg per trein naar Zaandam vertrekken. Ik heb erg veel zin in de 29e Dam tot Dam loop, een mega-run evenement dat ik in 2009 voor de derde en tot nu toe laatste keer had gelopen. Dit jaar zat de inschrijving voor de 10 Engelse Mijl (EM) al binnen 2 dagen vol (tenzij je via de businessloop, een goed doel, via AH, of Le Champion deelneemt). Ik greep dus mis, de korte versie van 4 mijl is een redelijke troost en een geheel nieuwe uitdaging. Vanwege familie-omstandigheden is deelname tot op het laatste moment onzeker. Ik ga alleen op pad en wil om 08.50 de metro in Voorburg pakken.

Tot zover de planning.

Zondag 29 september: haastige spoed naar Zaandam

9.12 Na een onrustige nacht wordt ik slaapdronken wakker en zie een 9 op de klok verschijnen. Ik besef nog niet precies wat er gaande is, maar langzaam dringt het tot me door dat ik me verslapen heb.

9.15 ik pak mijn tas met sportkleding en probeer het snel aan te trekken.

9.17 Een dolle bereken ik mijn opties en hak twee knopen door. Ik ga het proberen te halen en ga met mijn busje naar Zaandam (linksom Amsterdam) en probeer zo dicht mogelijk bij de start te komen, ondanks dat de organisatie een afgelegen Park & Ride adviseert.

9.20 Snel ontbijt: cruesli met melk en koffie

9.25 Tas inpakken (handdoek en extra sportkleding)

9.30 nummer opspelden

9.32 Vertrek. Ruim een uur blijft er nog over om naar Zaandam Centrum te rijden, een parkeerplaats te vinden in de drukte, mijn tas/kleding af te geven en naar de start te gaan (inclusief warming -up)
Ik krijg een deja-vu: Vier jaar geleden had ik iets soortgelijks. Bij de 10 EM, moest ik na een verloren tennisfinale (gemengd dubbel) ook gaan haasten. Ik vertrok een kleine minuut na de laatste loper, maar heb wel minstens 1000 mensen ingehaald. Luidkeels support op het eerste stuk - omdat ik als laatste liep -was mijn deel.
Ik ben nog thuis en mijn eerste race is al begonnen. 10.41 moet ik er zijn!

9.54 file bij Schiphol, werkzaamheden en 2 rijbanen afgesloten, de spanning begint op te bouwen, maar ik blijf geloven dat ik het nog steeds kan halen.

10.18 ik arriveer in het centrum van Zaandam, kijk naar parkeerplekken en rij rondjes op rotondes of volle parkeerterreinen

10.24 ik parkeer mijn auto op een bijna vol parkeerterrein, wat naar later blijkt bedoeld is voor (gelukkig heb ik een invalidenkaart) het Medisch Zaans Centrum, in mijn haast vergeet ik ook nog mijn gsm in de auto, terwijl ik ontdek dat ik mijn portemonnee en sleutels ook nog thuis heb liggen. Heerlijk toch, zo'n chaotische voorbereiding?

10.28 ik loop langs het Dam tot Dam park. Businesstenten zijn neergezet, Lopers komen met standaard tasjes en business kleding aangesjokt, het blijken echter lopers voor de 10 mijl te zijn, zij hebben nog alle tijd. En ik heb geen idee hoe laat het is.Ondertussen stijgt de adrenaline.

10.30 niemand te vinden die mij kan vertellen waar ik mijn tas neer kan zetten en waar de start precies is, de spanning loopt nu wel op bij me. Verdorie, ga ik dan toch te laat komen voor de start?

10.32 Een meisje van de organisatie stuurt me bijna de verkeerde kant op (wijzen werkt niet), en aan het einde van de weg is de kleding inname. ik versnel mijn joggingstempo.

10.34 wat een lange weg is dit, ik zie veel lopers, maar nog nergens geluid of een teken van de start. ik krijg het licht benauwd.

10.36 tas afgeven, de start zal wel dichtbij zijn, met een tempo van plm. 11 km/u ga ik verder, een goede tijd zal wel lastig worden.

10.38 een toerist houd me tegen met een (zijn?) ontredderde vrouw naast hem: "Help me..where is the start for 4 miles?" Goede vraag, denk ik. Hoewel ik het ook niet weet besluit achter wat KLM en AH lopers aan te gaan langs een paadje door het park. Tegen de Italiaan en zijn vrouw/dochter zeg ik overmoedig: "Follow me", maar volgens mij staan ze er nu nog.

10.39 ik zie een startdoek en de vakken met lopers

10.40 Natuurlijk zijn de eerste twee startvakken voor AH, Etos, goede doelen en andere wegversperders. ik klim over het hek, haal bijna mijn broek open aan de scherpe hekpunten en baan me een weg door het startvak.

Een benauwde race

10.41 Met het hart in mijn keel zonder goede warming up, knalt het startschot. Ik heb de eerste race gewonnen. Nu nog mijn tweede doel: binnen een half uur finishen en constant lopen. Het krioelt van de deelnemers, en ik erger me lichtelijk aan al die vrolijke mensen die half wandelend en lachend geen enkele genade hebben voor mijn haastige spoed. Ervaren lopers weten dat langzame mensen rechts moeten houden zodat er links ingehaald word (zie brochure). Maar gek genoeg lopen de langzame mensen juist aan de zowel de rechter -en linkerkant van het parcours. "Mensen, ik wil er s.v.p. langs", schijn ik uit te stralen, maar niemand die daar om maalt.

Bloed, zweet en tranen

10.16 ik kan achter de toeschouwers op de stoep en door het gras meters maken.

Mijn oorspronkelijke plan om ontspannen te beginnen kan bij het vuilnis. Ik ben een paar dagen begonnen met ademhalingsoefeningen en het Sportrusten programma van Koen de Jong. Alles wat ik moet doen doe ik fout, Mijn ademhaling is als een op hol geslagen paard. Ik haal veel lopers in, soms wordt ik zelf ook ingehaald. Het zijn gek genoeg jonge(re) lopers van 16-25 jaar en heel af en toe een jonge vrouw. (lees baanatlete).

Ik kan het niet op me laten zitten en versnel op die momenten  mijn tempo. Meestal haal ik ze een kilometer later weer in. Inmiddels begint bij mij ook de energie op te raken en bij kilometer 4 breekt tot overmaat van ramp (!) ook nog de zon door. Mijn hele shirt is alweer drijfnat en ik bedenk dat ik vandaag nauwelijks tijd heb gehad om goed te drinken. Afijn de finish is in zicht. Inmiddels gaat mijn tempo iets omlaag en wordt ik toch weer door 2 jongetjes (ik schat dat de jongste misschien 13 jaar is!).

10.54 bij het 5 kilometer punt (dat slecht aangeven staat, staan de mensen al rijendik en zijn we in Zaandam centrum. Ik ben zojuist ook ingehaald door een meisje (al zie ik later dat ze toch rond de 20 jaar moet zijn) in het paars Dam tot Dam shirt. Ze heeft een paars -roze hardloopjurkje aan en daaronder een paarse legging met stippeltjes sokken.

De vernedering is compleet. Terwijl ik eigenlijk moeite heb mijn tempo te handhaven zegt mijn ego dat ik bij haar moet blijven. Niet alleen om door zo'n wandelende suikerspin verslagen te worden, maar ook toch te proberen een scherpe tijd te halen en niet in te storten. Ik haal haar weer in maar net na de vijf kilometer versneld ze op een stukje vals plat. Ik kan niet volgen en besluit maar te genieten van het parcours de toeschouwers. Ik klamp aan bij iemand van een jaar of 35 en praat wat met hem over souplesse en ontspanning. .het advies dat ik verkoop is eigenlijk tegen mijzelf gericht. Ook mijn ademhaling  is weer rustig 

Inmiddels gaat ook een trekkebenende zwaar gebouwde neger me voorbij. Toch loop ik nog tegen de 13 km /u.

Ik loop een kleine 2 minuten met hem op en merk dat er weer nieuwe energie in mijn lichaam is teruggekeerd, Misschien, heeft het water -dat ik zelf moest pakken (de dames bij de drankpost zaten niet op te letten)- wel wonderen verricht, maar mijn ontspannen geest doet ook wonderen. Ik zie dat het gat met het zuurstokmeisje en de twee jongens niet groter wordt (plm. 200 meter) Dat ik veel anderen passeer is niet relevant. Degenen die mij hebben ingehaald zijn mijn mikpunten. De race in de race is altijd een kwelling, maar ook weer een leuke uitdaging.

naar de Burch: Je kon over de hoofden lopen, zo druk was het

Maar de Dam tot Dam is een loop met een bedrieglijke finish. Het 5 kilometer punt voorbij hoor je al snel het feestplein met zijn oorverdovend kabaal. Voorbij het feestplein zie je een finishdoek bij een brug die schuin omhoog gaat. Ik weet dat er daarna nog een brug komt. Voorgaande edities heb ik me hier steeds op vergaloppeerd. Veel lopers doen het dit jaar weer. En een laatste kilometer is weer anders dan een laatste 1,4. Ik heb mijn metgezel verlaten en kan het tempo opvoeren. De zwaargebouwde neger heeft het nu ook moeilijk . Ik passeer hem alsmede de oudste van de twee snelle jeugdige toppers. Het meisje en de andere jongen lijken te ver weg, maar ik kan wel op ze inlopen. Na de laatste brug moet de finish liggen, maar eerst nog een bocht.

10.57 Ik vloek inwendig als ik door de bocht kom en de straat zie. Aan het einde volgt nog een bocht. ik lig inmiddels op bijna 15 km/u, dus lang houdt ik het niet meer vol, die finish is toch hier?  Ik draai de bocht door en schrik: 400 meter nog tot de finish. Diverse finishdoeken. De een-na-verste zegt heel treiterig: "nog 161 meter".  Het zuurstokmeisje heeft zeker 12 seconden voorsprong. Ik commandeer mezelf  in redelijk hard  tempo naar haar toe te lopen en er dan voorbij te gaan in de laatste 80 meter. Het gebeurd al eerder en ik vertrouw op mijn eindsprint. Voor me loopt dat irritant snelle jochie van 13? Hij wordt door familie luid aangemoedigd en ontvangt dankbaar zijn applaus. Maar hij juicht te vroeg en 5 meter voor de streep ga ik hem voorbij, hij zet nog aan, maar het is te laat.

10.59 Tevreden, kapot en uitgedroogd laat ik me tegen de drankhekken vallen (zoals gewoonlijk). Ik kan redelijk snel weer opstaan. In een nettotijd van 28.15 heb ik de 6,4 km afgelegd. Mijn tegenstrevers na de finish geef ik nog een compliment en met de 35- jarige man praat ik nog even na. Hoewel ik veel mensen heb ingehaald moet ik mijn prestatie ook relativeren. Er zijn kinderen , zwaardere mensen en minder ervaren mensen die sneller waren. En sommigen ook beduidend sneller. De winnaar heeft een netto tijd van onder de 23 minuten. En de echte lopers doen natuurlijk de 10 EM.

11.20  Nadat ik mijn medaille en sportdrank in ontvangst heb genomen kom ik eindelijk op adem. Van een Dominicaan (of was het een Samaritaan) 1,50 heb gekregen (geen portemonnee!!) en ik heb mijn laatste Evergren heb gegeven, ga ik snel mijn auto weghalen van de betaalde parkeerplaats . Helaas mis ik hierdoor wel finish van de toppers bij de 10 EM. De Nederlandse toppers zie ik achter de finish. Ik ga nederig op het supportersschavot bij de finish zitten en zie nog wel de prijsuitreiking.

All-over klassement

Ook hier was sprake van een race in een race. De mannen tegen de vrouwen. Laatstgenoemde toppers mochten 6.05 minuut (verschil van het parcoursrecord van beide sexen) eerder. Ook hier een heerlijk spannende eindsprint. De eerste twee dames blijven (beide) de snelste man 1 seconde voor.De 29e Dam tot Damloop kende vandaag een bloedstollende finish. De kopgroep van de mannen en van de vrouwen, die 6.04 minuten eerder gestart waren, stormde gelijktijdig op het finishlint af. De close finish op de Peperstraat in Zaandam was in het voordeel van de Keniaanse Joyce Chepkirui (51.33). Haar landgenote Flomena Chepchirchir werd in de snelste tijd tweede. De man-vrouw wedstrijd tijdens de 10 Engelse Mijl werd voor het eerst in vier jaar weer gewonnen door de vrouwen.

Het podium bij de heren

Bij de mannen tekent Nguse Amlosom uit Eritrea voor de verrassende overwinning (45.28). Hij laat veel favorieten achter zich en loopt een tactisch slimme race. De meer ervaren John Mwangangi (winnaar van 2010) en Peter Kirui, die veel kopwerk verrichtte kwamen te kort en werden respectievelijk tweede (45.30) en derde (45.31) bij de heren.  De derde vrouw was trouwens Sylvia Kibet. haar zus Hilda Kibet - uitkomend voor Nederland- werd vierde en dus de winaar bij het nationaal klassement van de vrouwen. Zus nummer drie , Valentine, completeerde  het familiesucces door als 7e te eindigen bij de vrouwen.

De dames ontvangen de prijzen

Beste Nederlander werd Ton Wiggers (48.06 en 14e totaal bij de heren) die verrassend Jesper van de Wielen te snel af was 48.16, 16e) voor de lokale held Ronald Schroer (17e)

13.00 ik geniet nog lang van de vele gek uitgedoste lopers, mensen die op wilskracht de finish halen en de gezellig ambiance.

Je kunt ook horizontaal de finish halen

Niet iedereen haalt de finish. Het benauwde weer zorgt voor oververhitting, sommigen vallen flauw. Een aantal (17!) ambulances moet helaas uitrukken en tussen de lopers aanwezig zijn. Een goede voorbereiding , veel drinken en basis conditie kan veel leed voorkomen. Voor mij wordt een man door de politie over de hekken getild, die oververhit is en nauwelijks bij zijn positieven komt. Ook hij wordt afgevoerd.

Gezellige drukte op de Burcht, de bierpompen stromen

15.00 Naar de sporthal lopend zie ik veel gelukzalige gezichten van lopers, blij met hun resultaat of omdat ze plezier hadden met collega's of vrienden. Het lijkt even of er in het mooie Zaandam geen "normale mensen meer liepen. De hardlopers hebben de stad voor deze zondag bezet: Het is ook niet voor niks het grootste loopevenement van Nederland met een rijke historie.

15.30 Ik besluit rustig terug te rijden en geniet zelfs van de verkeersdrukte. Niemand die mij vandaag meer kan opfokken. (Dat kan ik zelf alleen).

18.00 Thuisgekomen zie ik dat ik als 27e ben geëindigd. Bij de heren als 23e. Met alle businessslopers en goede doelen opgeteld deden er toch bijna 1900 mensen mee. Weinig, vergeleken bij de 10 EM, waar meer dan 50.000 deelnemers hebben meegedaan. 

klik hier voor mijn  statistieken, uitslagen, foto's en video

Startnummer 52647

Naam Arnold Vonk Woonplaats/Team Sparta Afstand 4 Engelse Mijl trimloop Categorie 23e Mrecr Totaal plaats 27e van 699 finishers Snelheid 13,639 km/uur Netto tijd 28:19 Netto tussentijden (verschil)

Persoonlijke video Persoonlijk magazine Persoonlijke foto Deel je prestatie

Uw relatieve finishpositie in het totale deelnemersveld van de 4 Engelse Mijl trimloop: