City Pier City, drukte, warmte en (te veel) water

Plaatselijke koorts leidt tot overbevolking

De afgelopen week is de gekte toegenomen. Het lijkt of iedereen -zelfs mensen waarvan ik het vermoeden had dat ze niet gemaakt zijn om hard te lopen - "het doet": De CPC gaan lopen en vervolgens nergens anders meer over praten of tweeten of Facebooken. Zelf word ik ook uiteindelijk  bevangen door de CPC-koorts van de Sittie-Pieâh-Sittie Laup zoals we in Den Haag zeggen. Maar liefst 40.000 mensen zullen vandaag meelopen. Alle onderdelen zijn al een tijd van tevoren uitverkocht. "Het is alsof de hele gemeente Meppel vandaag hier komt hardlopen" hoor ik iemand zeggen. De loop staat dan ook hoog in de top 50 van Leuke Loopjes.

De Jacht naar een PR

Hardlopers klagen nogal eens over pijntjes. Ik ben daar geen uitzondering op. Na toch wel serieus trainen had ik op het een na laatste rondje en de afsluitende sprintjes iets te veel mijn best gedaan. Resultaat, een zeurende "pijn" in rechter achillespees en linker hamstring. Met her en der mensen die hun startnummer aanbieden vanwege blessure, slaat de vrees om als toeschouwer de CPC te lopen toe. Gelukkig lijken op de ochtend van de "grote dag", de spieren het te doen. Wel wordt ik wakker met een stijf gevoel. In mijn nek. Op zich niet erg, want ik ben niet van plan om achterom te kijken tijdens de race. Wel heb ik een record in gedachte. In Egmond had ik dit jaar voor mijn doen een waanzinnige 1.36.04 op de klokken gebracht, dus onder de 1.35 was nu het streven.

Er zijn  meer lopers die voor een snelle loop gaan, want de CPC is tevens het podium voor het NK halve marathon (ook voor de masters vanaf 35 jaar).

De aanloop

Er is een weer omslag voorspeld en die komt uit. Vorig jaar was er ook een omslag van het weer, maar toen andersom. Na een heerlijke week, lag de temperatuur op de loopdag toen rond het vriespunt. Nu zal het -een dit jaar nog niet gevoelde 18-19 graden worden - met een prikkend zonnetje. Om 10.15 ben ik bij het pannenkoekenhuisje aan het Malieveld, waar al veel mensen op mij wachten. 

Als coach van de pupillen bij AV Sparta begeleid ik met andere trainers de jeugdige atleten  (7-11 jaar) op de 2,5 km. Het zijn er maar liefst 30 en allemaal hebben ze een geel clubshirt aan, dezelfde kleur als de CPC -crew. Na de gezamenlijke warming-up en foto lopen we naar de start. Ernst & Bobby hebben met de 1 km kinderloop dan plaats gemaakt voor harde swingende muziek. De jongste kinderen lopen met de oren dicht, maar swingen lekker mee.  Ik loop het eerste stuk mee en ook het laatste gedeelte moedig ik aan. Alle kinderen komen soepel en blij en in 1 stuk over de finish. Veel toeschouwers en ouders spreken mij aan vanwege mijn trainersjas .

Ook kom ik  lopers tegen die voor het eerst de CPC gaan lopen en bij Sparta hun  voorbereidingen hebben afgewerkt. Sommigen zijn nerveus, anderen fanatiek, weer anderen willen gewoon de finish halen. Bij de bocht voor de finish heb ik nog ruimte voor een mooi plekje als toeschouwer.

Joeri, vooraan bij de 10 km.

Vooral de eerste twee lopers maken indruk door ver voor de rest van het veld te eindigen. Joeri, een  snelle loper uit mijn trainingsgroep (die knap 15e wordt) verteld dat hij toch wel last had van de warmte. Op de Javalaan (de bekende "roggelroute") blijft de warmte behoorlijk hangen en schijnt de zon op je bezwete gezicht.

Rode ballon

Na het begroeten van andere leden van mijn atletiekclub (eerst afdeling Den Haag en even later mijn Voorburgse  trainingsmaatjes) komen mijn vriendin en mijn uit Portugal overgekomen ouders binnen druppelen. Zelfs mijn broer uit Vught doet mee. Wat zal het rustig zijn in de rest van Nederland. Ik probeer een kop koffie (doping) probeer te scoren raak ik opeens iedereen kwijt.  Van een goede warming-up is niet echt sprake, (zelfs op de Koekamplaan struikel je over de springende en strekkende atleten). Mijn lange broek en bril duw ik in de handen van iemand van AV Sparta en ik ga op zoek naar mijn startvak.

Van de organisatie heb ik een upgrade gehad. Na mijn inschrijving heb ik onder de 1.40 gelopen dus ik krijg een B sticker van het wedstrijd secretariaat. Mijn broer zal ergens in de buurt moeten staan. Hij doet mee bij een bedrijfsteam van PostNL.  Opeens hoor ik een bekende stem achter me. Het is trainingsmaatje Teresa, een Cubaanse goedlachse sportverslaafde en net als ik en de CPC inmiddels de 40 gepasseerd.  Met luide stem vertelt ze vrolijk dat ze rustig aan gaat doen, maar ik weet wel beter. Vaak gaat ze er als een komeet van door en als je geluk hebt zie je haar nog voor de finish terug. Ik wijs haar op de ballonnen van de "pacemakers", een mooie uitvinding. Er lopen goed getrainde hardlopers mee die met een ballon aan een touwtje via een gelijkmatige tempo je naar een "ronde" eindtijd brengen. We staan redelijk achterin het startvak. Voor me staat een rode ballon van 1.35, achter me een blauwe van 1.40.

Teresa en ik gaan snel op weg en halen al veel lopers in aan de linkerkant van de weg. Met een mooi en strak gemiddelde van 13,6 km per uur houden we mooi zicht op de rode ballon die ongeveer 200 meter voor ons uit loopt. De wind is licht tegen, dus het tweede deel zou makkelijker moeten zijn.  We passeren good-old (but still young) Rob en bij kilometer vier komen we ook een andere trainingsgenoot, Erwin, tegen.

Met zijn drieën lopen we over het midden van de weg.  Er is inmiddels wat meer ruimte, de weg is niet meer volledig bezaait met lopers. Met behulp van mijn Garmin Forerunner en de rode ballon geef ik het tempo aan. Langs de kant krijgen we veel aanmoedigingen. Niet alleen van de partner en familie van mijn trainingsgenoten, maar ook van mensen die supporter zijn van de zwart-gele brigade . Ligt het aan de jubileum-editie of het mooie weer dat er meer wordt aangemoedigd en er meer toeschouwers zijn dan vorige jaren?

Gele ballon

Ondanks dat het tempo constant blijft, heb ik het zwaar. Het kost me steeds meer moeite. ik blijf goed drinken en met de meegeleverde spons kan ik ook mijn bezwete hoofd van vocht voorzien. "Waar is de rode ballon..? ja daar. Achter een nog steeds grote meute, zie ik mijn doel en ik volg de rode "wortel" als een haas  Ik loop niet soepel meer en dat heeft deels te maken met druk op mijn blaas.

Last van de gele ballon, verdorie ik moet plassen. Ik besluit door te gaan en hoop dat ik het vocht vanzelf uitzweet. Bij  kilometer 8 gaat het tempo iets naar beneden, even laat ik Erwin wat kopwerk doen. Teresa zit er ook nog steeds bij. Ik hoor haar niet meer praten, dus zij zal het ook zwaar hebben. Na een doorkomst van 45 minuten op de (bruto) klok (dit zal na afloop netto exact 44,00 zijn) neem ik een moeilijke beslissing. Ik kies een plek in de berm en vertel Teresa dat ik een sanitaire stop ga maken. Net voor mij schiet ook een dame in een blauw shirt (wat dieper) de bosjes in.

Na een kleine halve minuut zijn we beiden weer op pad. Het tempo en mijn metgezellen zijn weg, het ritme gebroken en ook een PR is verloren. Denk ik. "Wandelen of sjokken ?"gaat er nog even door mijn hoofd. Maar om door iedereen als een toerist te worden ingehaald of uit te stappen...dat nooit! Teresa zie ik een dikke 200 meter verder lopen.

Mattijs v. D snel langs het Kurhaus

Met haar donkere haren en felgele shirt is ze makkelijk te herkennen. Langzaam komt het ritme terug en het gaat nu eigenlijk veel ontspanner..pff dat luchtte op. Tot 13 kilometer hou ik Teresa in het vizier, maar ik merk dat ik het tempo niet meer kan handhaven.

De warmte neemt toe, en de zon geselt mijn gezicht. De benen zijn niet meer soepel. De rode ballon ben ik ook kwijt. De gele gelukkig ook.

De druk van de sociale media

Er zijn al behoorlijk wat lopers die hun tempo naar beneden moeten aanpassen, wandelen en zelfs een paar die stoppen of omkeren. Mijn gedachten gaan uit naar de CPC van 2011, toen ik ongetraind dacht om 12 km per uur te kunnen lopen.  Op het 13 km punt bij de van Boetzelaerlaan kwam ik de man met de hamer tegen. Twijfel, vertwijfeling.

Andere gedachten komen op.  Via Facebook en Twitter had ik mijn deelname luid en duidelijk aangekondigd. Ook had ik van de daken geroepen dat ik een PR van 1.35 wilde lopen. Ik ben bang dat ik instort en de 1.40 ballon (loper) me elk moment kan inhalen.

" Think happy thoughts!" beveel ik mezelf. Ik schakel in mijn hoofd over naar de Meijendel trainingsloop van een week eerder, waar ik in een flow zat. Het blijkt tijdelijk te werken, de rust in hoofd en lichaam keert terug. Ik kan aanhaken bij een soepel lopende leeftijdsgenoot en het tempo gaat weer naar 13 km/u. Bij het 15 kilometer punt voel ik dat mijn krachten toch echt op zijn. iets verder draaien we de Strandweg op.

Ik zie een rode ballon de lucht in gaan. Pas iets later denk ik: "DE rode ballon. Mijn doel vervliegt in de lucht. Gebakken lucht. Gek genoeg lig ik nog steeds op een schema van 1.35 . De fut is er definitief uit. Even later haalt. Spartaan Matthias -in training op Rotterdam en normaal achter mij eindigend - haalt mij in ter hoogte van de boulevard. Aanmoedigingen van trainers Bram, Theo en andere bekenden slepen mij er door heen, al is kilometer 16 met een tempo van 5 minuten  per kilometer niet iets om vrolijk van te worden.

De man met de sloophamer

Ik besluit om niet meer op mijn klokkie te kijken. dat is ook geen motivator meer.  Uitgewoond, steen -kaahpottt, naar de vaantjes, geradbraakt, zo voel ik me in mijn gevecht tegen me zelf. Ik wordt nu door veel lopers ingehaald, iets wat ik niet zo gewend ben, niet in deze mate. Zij kunnen het tempo wel handhaven of nog versnellen.

" Niet op letten" zeg ik tegen me zelf en probeer ontspanning terug te vinden door van de ambiance te genieten. Het is druk op de strandweg. En niet alleen op het parcours . De mensen zijn voor het leeuwendeel echter niet voor een "dagje zee en strand" gekomen. Scheveningen,  nog een kolere end naar de finish. Vijf kilometer te gaan en we zijn nog niet eens bij de bocht naar de Badhuisweg, waar een lang geestdodend traject volgt (tenzij de toeschouwers je er doorheen slepen).

Dan hoor ik opeens "kom op  (kom op) nou he". Verbaasd kijk ik opzij. Het is niet Tatjana Šimić, maar wel snelle Hans (Hermans), die in een voor hem langzaam tempo loopt (had weinig kunnen trainen, red). Ik overweeg om met hem naar de finish te lopen.

Maar als het dan naar beneden gaat en we op de Badhuisweg zitten merk ik dat ik toch alweer een stukje op hem voor lig. Als ik in dit tempo doorga moet ik onder de 1.40 kunnen finishen en dat is nog steeds mijn 2e beste tijd op deze pittige afstand.

"De dood of de gladiolen"(nou ja, een biertje bij de finish dan) moedig ik mezelf aan. In de laatste anderhalve kilometer kan ik weer aanhaken bij iemand en zelfs versnellen. Ik kies wat mikpunten voor me uit om die bij te halen of om mee naar de streep te lopen.

Een soepel lopende dame met een slanke heer in lichtblauw shirt komen mij op hun beurt voorbij. Het tempo in de laatste kilometer gaat weer naar een gemiddelde van 13.6 kilometer per uur. Ik hoor aanmoedigingen van bekenden, ouders en vriendin als ik op het laatste rechte end kom. De laatste 200 gaan in een-toch nog- iets van eindsprint. De dame en heer zijn verslagen.

Mijn sporthorloge geeft 1.37.00 aan en ik plof tegen de dranghekken aan. Na afloop kom ik Matthias (een mooie 1.36.40) tegen en strompel ik  met Melvin (1.39 , een PR) en Rob (1.41) , uit mijn loopgroep (trainer Theo Sijbrandij) over het Malieveld, waar al een kluit gele shirtjes staat te wachten.  Spartaan Mattijs van Dulkenraad, is de snelste van dit groepje met 1.22 ,  maar Teresa heeft 1.34.51 neergezet en op dit NK een 9e plaats behaald in haar klasse. Klasse dus! Ze heeft haar PR met ruim 3 minuten aangescherpt. Erwin is 10 seconden eerder gefinisht, ook hij een PR bij mijn weten. Tijden die ik in gedachte had. Het eerste gevoel is lichte teleurstelling, maar ook verbazing, want een kwartier eerder had ik getekend voor deze eindtijd.

Gemoedsomslag

Nadat ik op een stoeltje in het pannenkoekenpaviljoen plof, (binnen, want buiten zijn de terrassen overvol) bedenk ik me dat er mijn ontevreden gevoel toch wat misplaatst is. De buit is binnen en de streep gehaald. De eindtijd was goed en het is een heerlijke dag geweest, met allemaal blije gezichten.  Bovendien heb ik Teresa en Erwin tot halverwege prima kunnen "hazen.

"Not to finish, but to have the courage to start is what counts". In mijn geval: ik heb een goede poging gedaan om een PR te halen, de schade beperkt gehouden en stiekem toch genoten (van de sfeer en ook van het lijden ja).  De lopers blijven binnenstromen en na afloop worden ervaringen gedeeld.

Het is 5 uur als ik met ouders en vriendin huiswaarts keer. Een lange stoet mensen loopt richting Centraal Station, maar het centrum is nog steeds door hardloopliefhebbers bezet.  In de pizzeria praten we nog een keer na. Even geen pasta meer, maar een pizza quatro formaggi. Volgend jaar kom ik terug  (en dit zeg ik dan maar even fluisterend...dan wel 1.35 uur).

42e halve van Egmond: op weg naar een persoonlijk record

De halve marathon van Egmond: pieken op een smal strand

Afbeelding januari 12, 2014 Een reactie plaatsen

Voorbereiding

Een paar maanden geleden wilde ik pieken voor Egmond: goed lopen en mijn beste tijd van 1.38 op dit parcours verbeteren was de opdracht. Koolhydraten stapelen, nieuwe (wedstrijd)schoentjes( de Adidas Adizero Adios), goed getraind, 10 dagen geen alcohol, lekker weer, een plek in het wedstrijd startvak en op tijd van huis gegaan. Alle ingrediënten voor een goede halve van Egmond waren aanwezig. Het is een van de roemruchte lopen in Nederland en voor mij alweer de zesde keer dat ik mee deed (waaronder twee kwart marathons, maar dat is toch eigenlijk surrogaat: oploskoffie vergeleken bij een heerlijke Italiaanse verse ristretto). 
U leest het al, deze keer was de voorbereiding behoorlijk serieus, zeker vergeleken met loopje in het verleden, waar ik de dag of ochtend ervoor nog even een voetbal of tennis wedstrijdje afwerkte of nog bijkwam van een stapavond. Over koffie gesproken, ik had me voorgenomen om veel van deze legale doping naar binnen te werken, maar dat kwam er helaas niet van. Cafeïne tabletten inslaan lijkt me een handig alternatief.

Beren op de weg?

Met trainingsmaatje Melvin ging ik richting Egmond, we namen de binnendoor route via Castricum naar Heiloo ‘t Baafje. Daar was de parkeergelegenheid al vol, maar toch kwamen we redelijk op tijd bij de buspendel. Melvin had een startnummer van een collega en zou ruim een half uur later dan mijn starten. Zelf mocht ik deze keer in het wedstrijdvak starten, niet ver van de genodigde internationale toppers. Helaas kon ik ze niet meer zien starten, maar vanuit de bus had ik wel nationale topper en mede Hagenaar Khalid Choukoud herkent. Het enige wat een goede tijd in de weg kon staan was het getij, het weer of een blessure. Alle drie was er een redelijke kans, want een drie kwartier na mijn start zou het water op het hoogste punt zijn: een smal strand en kans op natte voeten en uitwijkende lopers. Tegenwind op het strand zou ook een goede tijd in de weg staan. Eventuele meewind in de duinen zou een beperkt voordeel opleveren omdat je daar beschut loopt. Het derde opstakel was een onwillige hamstring die de afgelopen week opspeelde. Gelukkig voelde ik deze grote werk spier alleen bij het gas geven. Maar dan wel op de terugweg in de auto.
Vanaf het moment dat Melvin mij ophaalde vanuit Den Haag werd ik zenuwachtiger. Dit kan een hoop energie kosten, terwijl je wil starten met een goed gecontroleerde ademhaling. Gelukkig was de start relaxed en werd ik weer blij van alle aanmoedigingen tijdens het lokale rondje door Egmond. Er was traditioneel veel publiek langs de kant. Ook op de balkons van flats  kon je de wave zien en lawaai horen, vooral als deze supporters door mijn armgebaren werden aangemoedigd.  Zo kwam ik gelukkig in een ontspannen ritme.
Tip van de week: Probeer te genieten van je race, ook als je top wilt presteren. Ontspanning levert je meer tijdwinst op dan stress of geforceerd te willen starten.
Mijn Garmin Forerunner was voor de verandering eens helemaal opgeladen en uit de beademing gehaald. Maar weer kon ik mijn statistisch kompas niet gebruiken. Na de derde laptime (kilometerronde) kreeg ik een lange melding: te veel gebruik van het geheugen. Gelukkig kon ik wel terug -en doorrekenen en mijn snelheid in de gaten houden. Die was inmiddels van 14 naar 13 km/u teruggegaan, maar ik liep dan inmiddels op het strand. Het was minder hard en breed dan vorig jaar, maar toch nog steeds goed te doen. Ik probeerde een goed “wiel” te kiezen, maar ging meestal na een halve minuut die persoon voorbij. De haas die goed dienst deed was Bernd (op de foto net achter mij in het geel), maar toen hij voor een golf moest uitwijken was ik hem kwijt. Ondertussen was ik twee Haagse Spartanen gepasseerd. Achteraf bleken er zeker 15 man van AV Sparta te hebben meegedaan.
Even dacht ik al dat ik bij het 10 km punt was. Ik zag een scorebord met 47.00 op een landrover staan. Dit was echter gerekend nadat de vrouwen waren gestart. Zij hadden een voorsprong van ruim 7 minuten op de eerste mannelijke wedstrijdatleten. Dit is het verschil in de parcoursrecords, zodat er ook een wedstrijd in de wedstrijd was: man versus vrouw.
Helaas was ik nog maar 36 minuten onderweg, dus ik moest nog even op en door het zand ploeteren. Zuinig lopen had ik mezelf beloofd, dus het inhalen ging zo veel mogelijk rechts, zonder natte voeten te krijgen.

Links , het mullere zand, betekende meer kracht zetten of versnellen. Vlak voor het 10 km punt haalde ik dan toch een natte voet.Ik zat tussen wat lopers en kon niet meer uitwijken voor een snelle golf.
Gelukkig kwam ik 1 minuut sneller dan gepland door: 46 minuten na10 km en 48.11 halverwege. Dit beloofde een goede tijd, mits ik het tempo op 13 km/u kon houden. Dit was nog niet logisch, want ik had weinig lange duurlopen gedaan. Op het laatste stuk strand was het tempo gezakt tot 12,5 en soms 11,7 km/u.

Kop en staart

Ik besloot de frequentie te handhaven toen ik door het mulle zand moest. De strandopgang was breder gemaakt en het steile duinpaadje veranderd in een begin van brede staalplaten. Dit leverde dus ook tijdwinst op. Ik kon dit lastige deel prima verteren (met dank aan de cross wedstrijden). Daarna kwamen de heuvelige onverharde strandpaden: lekker om weer het tempo op te schroeven, vooral tijdens de afdalingen.
Bij de 13 km (inmiddels verhard) hoorde ik veel applaus en gegil. “Wat een goddelijk lijf!” “Wauw” moet je dat zien, gaat lekker waren kreten die ik te horen kreeg.

Ik wilde mijn duim al opsteken, maar werd op dat moment gepasseerd door een man met breed bovenlijf, een warme Unox muts op en een opvallende boxershort. Hierop afgebeeld: gele badeentjes. Toen ik later beter keek zag ik schuimrubberen tepels op het wannabe lijf. Hij deed even later zijn muts ook af, want de zon kwam lekker door: een kalende zwetende kop kwam te voorschijn. Ik was opeens niet meer jaloers op het applaus: “keeping up appearances” zeggen de Engelsen.
Bij de 15 km ging het tempo iets achteruit, maar nadat er een paar snelle Jelles voorbij waren gezoefd, haakte ik aan bij een man met blonde paardenstaart en een dame met dito staart (Ook de zelfde kleur shirt, het leken net broer en zus). In de verte zag ik nog een man met blonde paardenstaart, hoewel het leken wel drie staarten, zoveel haar als deze grote gast had. Tja niet alle lopers zijn afgetrainde pezige mannetjes van middelbare leeftijd.(maar de meeste tijdens mijn wedstrijden wel). De eerste twee staarten kon ik lossen en de grote krulstaart kwam ook dichter in het vizier.
Bij kilometerpunt 18 ging het tempo wat minder hard . De eerste staartmans had gezelschap gekregen van een clubgenoot en zij haalden mij weer in.  Ik probeerde in te schatten wanneer de beruchte Bloedweg zou komen. Dit is een lange verharde klim over een duintop op minder dan 2 km van de finish. Op souplesse ging ik er over en de winst zat voornamelijk in het stuk erna. Velen moesten een versnellinkje terug schakelen, maar nu kon ik de gashendel open zetten. De brede staart ging er als eerste aan en de laatste kilometer ging in. De twee bochten met klim richting vuurtoren gingen ook goed. De andere staartmans had ik inmiddels ook achterhaald en zijn maat wilde ik in de ultieme eindsprint proberen te pakken. Op 100 meter had ik hem echter al, maar moest voor een Persoonlijk Record moest ik nog flink sprinten. Dacht ik.

Finish, tijden en klasseringen

De finish tijdklok gaf op 95 meter voor de finish 1.36.44 aan, en ik diende 1.37 te halen, wat ook lukte. De klok was natuurlijk niet synchroon (maar bruto) met mijn eigen hardloop horloge. Na de finish (waar ik nu eens overeind bleef staan) keek ik ongelovig naar mijn 1.36.04, wat ook de officiele netto tijd was.
Bij de finish stond Spartaan Mattijs van Dulkenraad al een tijdje op clubgenoten te wachten. Hij liep een mooie snelle 1.24 (plm. op plaats 220) iets wat hij vooraf al in gedachte had.

Blij met mijn PR (in 2008 had ik ooit 1.37.30 gelopen in een vlakke 21,1 km.) liep ik rustig uit richting sporthal. Daar nam ik een heerlijke massage en kleedde me om. Melvin bleek ook prima te hebben gelopen. Met een tijd van onder de 1.45 was hij maar liefst 8 minuten sneller dan zijn PR en toonde aan ook deze afstand onder de knie te hebben.
Een laatste beproeving was het wachten op de bus. Na bijna een uur in de rij staan konden we richten het Baafje. volgend jaar hopelijk weer een betere doorstroming. Of de trein of de pendelbus vanuit Alkmaar.
Naschrift: de wedstrijd werd voor het eerst sinds jaren weer door een vrouw gewonnen. Zowel bij de dames als heren waren de eerste twee atleten uit Ethiopië afkomstig.  Bij de dames won Guteni Schone (1.11.55) voor Flomena Chepchirchir. De Nederlandse Adriënne Herzog werd knap derde in een uitstekende 1.12.58.
Winnaar bij de mannen Ayele Abshero  wist in de slotfase van de wedstrijd Wilson Kipketer  vier seconden voor te blijven (1.02.56). Beste Nederlander was Abdi Nageeye (1.03.48). Jesper van der Wielen zat vlak achter Nageeye (1.03.55). Derde Nederlander was Khalid Choukoud (1.04.30).
Zelf mocht ik het doen met een 88e plaats bij de heren 40+. Bij de 42e PWN Egmond Halve Marathon was een record aantal lopers van 17.739 van de partij.

City Pier City, Haags volksfeest in twee delen

Na een vleugje lente is er deze ochtend vorst, kou en regen voorspeld. Dat is slecht nieuws voor hen die snel willen lopen op de CPC,
Het evenement, dat een van de drukste van Nederland is, is als vanouds weer vol met lopers en supporters. Ruim 33.000 deelnemers melden zich deze dag voor de Ernst & Bobbie Kinderloop, ABN AMRO Jeugdloop, West 5 km Loop, Dunea 10 km Loop of ABN AMRO Halve Marathon

Gelukkig valt het nog mee als ik s'ochtends om kwart voor 10  al bij het pannenkoeken paviljoen op het Malieveld sta. Niet voor een gezonde portie koolhydraten maar wel  om een gezonde portie stuiterende AV Sparta pupillen op te vangen. Om 10 uur druppelen de andere trainers, ouders en pupillen die de 2,5km jeugdloop gaan doen binnen.

Na een uitgebreide warming up achter het startvak van de Ernst & Bobby kinderloop gaan we van start. We, want als coach loop ik mee temidden van de 8 en 9-jarigen. Ze doen het goed en hoewel ik me had voorgenomen onder de 10 km per uur te lopen ga ik toch regelmatig over de 11. Het is veel te leuk om met de enthousiaste jeugd mee te rennen en ze een letterlijk duwtje in de rug te geven. Terwijl ik iedereen na de finish op het Malieveld zoek en mijn aandacht over tien kinderen probeer te verdelen praat ik na met de trainers en ouders. Bijna kom ik te laat voor mijn eigen start als ik de bagagetent en toilet probeer te vinden op het overbevolkte Malieveld. Het middenterrein is dan ook al voor de start van tien kilometer tot een grote blubberpoel verworden, waar zelfs pompen worden ingezet om het water weg te laten lopen.

Mijn Nike Dart 9 schoene waren wit,maar nu blubber grijs-zwart.  Het is de laatste keer dat ik er een wedstrid op heb gelopen want ik heb de vrijdag er voor een mooi paar Saucony Kinvara 2 bij Zier Running aangeschaft. Niet de ideale voorbereiding om mijn doel de 10 kilometer binnen de 45 minuten te lopen, te behalen, maar ik ga vanuit startvak B goed gehumeurde op weg. Halverwege denk ik nog dat ik niet in de buurt van mijn PR zal komen, als ik in ruim 23 minuten doorkom op de 5 km. Ik heb de eerste 2,5 kilometer (soms noodgedwongen vanwege de drukte) met de handrem er op gelopen. Het laatste stuk gaat toch behoorlijk hard, met een laatste kilometer in maar liefst 4.02 . Mijn Garmin runningcenter horloge geeft 1 seconde sneller aan dan mijn PR, maar daar ben ik niet gerust op. Later zal blijken dat ik 44.46 heb gelopen, 3 seconden er boven. Het doel is echter gehaald en ik ben met alle drukte en lage temperatuur uitermate tevreden.

Voor een verslag van de wedstrijd bij de toppers lees hier verder.

De halve van Egmond 2013, zon, zout, zee en zweven

Vandaag - 14 januari 2013-was het weer zo ver. Mijn jaarlijkse uitdaging tegen verzuring, kou, win, ontberingen. openbaar vervoer en chagrijnige mensen van de garderobe: De Halve marathon van Egmond georganiseerd door de champignonnetjes.

Vorig jaar had ik twee maanden tevoren een paar keer 4-12 km. hard gelopen en wat interval training gedaan. Eigenlijk niet goed voorbereid, maar met redelijke basisconditite en een gunstige meewind op het strand was ik tot een tijd gekomen waar ik uiterst content mee was: 1.45.30
Deze keer was ik ook pas in november gaan trainen, maar dan wel gestructureerder, dat wil zeggen twee keer per week bij AV Sparta aangevuld met wat tennispartijtjes.
De omstandigheden waren bijna ideaal. De lopers en het in grote getale toegestroomde publiek werden getrakteerd op een prachtige winterse dag met veel zon en niet te veel wind. Met een temperatuur van onder nul was het wel koud voor de ruim 17.000 deelnemers. Vorig jaar was ik toch weer veel te hard van stapel gelopen in de  plaatselijke ronde van 3 kilometer. Over de stoep lopen, van links naar rechts om de ideale lijn te pakken en in de weg lopende toeristen te ontwijken verspil je dan (te) veel energie. 

Onderweg haakte ik aan bij een tweetal, dat met een mini-rugzak met drinkreservoir inclusief slangetje een lekker tempo draaide. Ik wilde deze keer maximaal een minuutje verliezen in de eerste 10 kilometer en dan in de duinen mijn slag slaan. Het was even schrikken toen ik in ruim 50 minuten doorkwam, dit was anderhalve minuut sneller dan vorig jaar. Als die man met de hamer maar niet  bij de steile heuvel  (Bloedweg op 19 km) zou staan, was een gedachte die ik snel in de prullenbak gooide. 
Ik genoot van de prachtige golven, het heerlijke zonnetje dat mooi op de zee weerkaatste en het lange lint lopers. Handschoenen, truien en mutsen waren door oververhitte lopers op het strand achtergelaten. Een troepje baanatleten ging me voorbij. Ze waren fris en deden af en toe een makkelijke versnelling. halverwege het strand moest ik kiezen: vanwege een afscheiding die het zeewater had gemaakt, langs het harde strand of het korte traject dat ietsje muller was.ik besloot mijn rugzak vrienden te volgen, optie 2. Een goede keus want bij het verlaten van het strand liep ik ineens voor het groepje baanatleten. De pittige steile duinpan was het sein om mijn hardloop companen te verlaten. Uiteraard kwamen de snelle baanatleten me weer voorbij zetten, maar de gang zat er goed in. 

In de duinen was er weinig gelegenheid tot passeren, dus moest ik vaak op de onverharde stukken inhalen. Desalniettemin kwam ik ook het laatste beruchte stuk goed door al was de versnelling in de laatste kilometer niet zoals ik hoopte. Toch geen reden tot klagen, want met 1.42 en half had ik 3 minuten sneller gelopen, dan in 2012. Ik bleef nog nagenieten bij  de stands en kreeg nog wel een koude douche in het clubgebouw van de V.V. Egmond. Als oud-voetballer heb ik al veel kleedkamers gezien, maar dit was toch wel de smerigste en meest troosteloze.  Gelukkig werd er nog gezellig nagetafeld en gebierd met wat bekenden die ik tegen het lijf liep. 

Wedstrijdlopers

Bij de heren werd de wedstrijd werd gewonnen door de onbekende Abera Kuma uit Ethiopië. Hij kon de Keniaanse favorieten voorblijven en kwam verrassend in 1.01.20 als eerste over de finish op de boulevard. Helah Kiprop uit Kenia ging er bij de vrouwen met de overwinning vandoor. Op de laatste honderd meter wist zij na een spannende eindsprint de nummer twee, Flomena Chepchirchir, op één seconde voor te blijven in 1.10.55. Beste Nederlander bij de mannen was Michel Butter in 1.02.46 (9e overall) en Andrea Deelstra eindigde als eerste Nederlandse vrouw in 1.15.12 (6e overall).