City Pier City, drukte, warmte en (te veel) water

Plaatselijke koorts leidt tot overbevolking

De afgelopen week is de gekte toegenomen. Het lijkt of iedereen -zelfs mensen waarvan ik het vermoeden had dat ze niet gemaakt zijn om hard te lopen - "het doet": De CPC gaan lopen en vervolgens nergens anders meer over praten of tweeten of Facebooken. Zelf word ik ook uiteindelijk  bevangen door de CPC-koorts van de Sittie-Pieâh-Sittie Laup zoals we in Den Haag zeggen. Maar liefst 40.000 mensen zullen vandaag meelopen. Alle onderdelen zijn al een tijd van tevoren uitverkocht. "Het is alsof de hele gemeente Meppel vandaag hier komt hardlopen" hoor ik iemand zeggen. De loop staat dan ook hoog in de top 50 van Leuke Loopjes.

De Jacht naar een PR

Hardlopers klagen nogal eens over pijntjes. Ik ben daar geen uitzondering op. Na toch wel serieus trainen had ik op het een na laatste rondje en de afsluitende sprintjes iets te veel mijn best gedaan. Resultaat, een zeurende "pijn" in rechter achillespees en linker hamstring. Met her en der mensen die hun startnummer aanbieden vanwege blessure, slaat de vrees om als toeschouwer de CPC te lopen toe. Gelukkig lijken op de ochtend van de "grote dag", de spieren het te doen. Wel wordt ik wakker met een stijf gevoel. In mijn nek. Op zich niet erg, want ik ben niet van plan om achterom te kijken tijdens de race. Wel heb ik een record in gedachte. In Egmond had ik dit jaar voor mijn doen een waanzinnige 1.36.04 op de klokken gebracht, dus onder de 1.35 was nu het streven.

Er zijn  meer lopers die voor een snelle loop gaan, want de CPC is tevens het podium voor het NK halve marathon (ook voor de masters vanaf 35 jaar).

De aanloop

Er is een weer omslag voorspeld en die komt uit. Vorig jaar was er ook een omslag van het weer, maar toen andersom. Na een heerlijke week, lag de temperatuur op de loopdag toen rond het vriespunt. Nu zal het -een dit jaar nog niet gevoelde 18-19 graden worden - met een prikkend zonnetje. Om 10.15 ben ik bij het pannenkoekenhuisje aan het Malieveld, waar al veel mensen op mij wachten. 

Als coach van de pupillen bij AV Sparta begeleid ik met andere trainers de jeugdige atleten  (7-11 jaar) op de 2,5 km. Het zijn er maar liefst 30 en allemaal hebben ze een geel clubshirt aan, dezelfde kleur als de CPC -crew. Na de gezamenlijke warming-up en foto lopen we naar de start. Ernst & Bobby hebben met de 1 km kinderloop dan plaats gemaakt voor harde swingende muziek. De jongste kinderen lopen met de oren dicht, maar swingen lekker mee.  Ik loop het eerste stuk mee en ook het laatste gedeelte moedig ik aan. Alle kinderen komen soepel en blij en in 1 stuk over de finish. Veel toeschouwers en ouders spreken mij aan vanwege mijn trainersjas .

Ook kom ik  lopers tegen die voor het eerst de CPC gaan lopen en bij Sparta hun  voorbereidingen hebben afgewerkt. Sommigen zijn nerveus, anderen fanatiek, weer anderen willen gewoon de finish halen. Bij de bocht voor de finish heb ik nog ruimte voor een mooi plekje als toeschouwer.

Joeri, vooraan bij de 10 km.

Vooral de eerste twee lopers maken indruk door ver voor de rest van het veld te eindigen. Joeri, een  snelle loper uit mijn trainingsgroep (die knap 15e wordt) verteld dat hij toch wel last had van de warmte. Op de Javalaan (de bekende "roggelroute") blijft de warmte behoorlijk hangen en schijnt de zon op je bezwete gezicht.

Rode ballon

Na het begroeten van andere leden van mijn atletiekclub (eerst afdeling Den Haag en even later mijn Voorburgse  trainingsmaatjes) komen mijn vriendin en mijn uit Portugal overgekomen ouders binnen druppelen. Zelfs mijn broer uit Vught doet mee. Wat zal het rustig zijn in de rest van Nederland. Ik probeer een kop koffie (doping) probeer te scoren raak ik opeens iedereen kwijt.  Van een goede warming-up is niet echt sprake, (zelfs op de Koekamplaan struikel je over de springende en strekkende atleten). Mijn lange broek en bril duw ik in de handen van iemand van AV Sparta en ik ga op zoek naar mijn startvak.

Van de organisatie heb ik een upgrade gehad. Na mijn inschrijving heb ik onder de 1.40 gelopen dus ik krijg een B sticker van het wedstrijd secretariaat. Mijn broer zal ergens in de buurt moeten staan. Hij doet mee bij een bedrijfsteam van PostNL.  Opeens hoor ik een bekende stem achter me. Het is trainingsmaatje Teresa, een Cubaanse goedlachse sportverslaafde en net als ik en de CPC inmiddels de 40 gepasseerd.  Met luide stem vertelt ze vrolijk dat ze rustig aan gaat doen, maar ik weet wel beter. Vaak gaat ze er als een komeet van door en als je geluk hebt zie je haar nog voor de finish terug. Ik wijs haar op de ballonnen van de "pacemakers", een mooie uitvinding. Er lopen goed getrainde hardlopers mee die met een ballon aan een touwtje via een gelijkmatige tempo je naar een "ronde" eindtijd brengen. We staan redelijk achterin het startvak. Voor me staat een rode ballon van 1.35, achter me een blauwe van 1.40.

Teresa en ik gaan snel op weg en halen al veel lopers in aan de linkerkant van de weg. Met een mooi en strak gemiddelde van 13,6 km per uur houden we mooi zicht op de rode ballon die ongeveer 200 meter voor ons uit loopt. De wind is licht tegen, dus het tweede deel zou makkelijker moeten zijn.  We passeren good-old (but still young) Rob en bij kilometer vier komen we ook een andere trainingsgenoot, Erwin, tegen.

Met zijn drieën lopen we over het midden van de weg.  Er is inmiddels wat meer ruimte, de weg is niet meer volledig bezaait met lopers. Met behulp van mijn Garmin Forerunner en de rode ballon geef ik het tempo aan. Langs de kant krijgen we veel aanmoedigingen. Niet alleen van de partner en familie van mijn trainingsgenoten, maar ook van mensen die supporter zijn van de zwart-gele brigade . Ligt het aan de jubileum-editie of het mooie weer dat er meer wordt aangemoedigd en er meer toeschouwers zijn dan vorige jaren?

Gele ballon

Ondanks dat het tempo constant blijft, heb ik het zwaar. Het kost me steeds meer moeite. ik blijf goed drinken en met de meegeleverde spons kan ik ook mijn bezwete hoofd van vocht voorzien. "Waar is de rode ballon..? ja daar. Achter een nog steeds grote meute, zie ik mijn doel en ik volg de rode "wortel" als een haas  Ik loop niet soepel meer en dat heeft deels te maken met druk op mijn blaas.

Last van de gele ballon, verdorie ik moet plassen. Ik besluit door te gaan en hoop dat ik het vocht vanzelf uitzweet. Bij  kilometer 8 gaat het tempo iets naar beneden, even laat ik Erwin wat kopwerk doen. Teresa zit er ook nog steeds bij. Ik hoor haar niet meer praten, dus zij zal het ook zwaar hebben. Na een doorkomst van 45 minuten op de (bruto) klok (dit zal na afloop netto exact 44,00 zijn) neem ik een moeilijke beslissing. Ik kies een plek in de berm en vertel Teresa dat ik een sanitaire stop ga maken. Net voor mij schiet ook een dame in een blauw shirt (wat dieper) de bosjes in.

Na een kleine halve minuut zijn we beiden weer op pad. Het tempo en mijn metgezellen zijn weg, het ritme gebroken en ook een PR is verloren. Denk ik. "Wandelen of sjokken ?"gaat er nog even door mijn hoofd. Maar om door iedereen als een toerist te worden ingehaald of uit te stappen...dat nooit! Teresa zie ik een dikke 200 meter verder lopen.

Mattijs v. D snel langs het Kurhaus

Met haar donkere haren en felgele shirt is ze makkelijk te herkennen. Langzaam komt het ritme terug en het gaat nu eigenlijk veel ontspanner..pff dat luchtte op. Tot 13 kilometer hou ik Teresa in het vizier, maar ik merk dat ik het tempo niet meer kan handhaven.

De warmte neemt toe, en de zon geselt mijn gezicht. De benen zijn niet meer soepel. De rode ballon ben ik ook kwijt. De gele gelukkig ook.

De druk van de sociale media

Er zijn al behoorlijk wat lopers die hun tempo naar beneden moeten aanpassen, wandelen en zelfs een paar die stoppen of omkeren. Mijn gedachten gaan uit naar de CPC van 2011, toen ik ongetraind dacht om 12 km per uur te kunnen lopen.  Op het 13 km punt bij de van Boetzelaerlaan kwam ik de man met de hamer tegen. Twijfel, vertwijfeling.

Andere gedachten komen op.  Via Facebook en Twitter had ik mijn deelname luid en duidelijk aangekondigd. Ook had ik van de daken geroepen dat ik een PR van 1.35 wilde lopen. Ik ben bang dat ik instort en de 1.40 ballon (loper) me elk moment kan inhalen.

" Think happy thoughts!" beveel ik mezelf. Ik schakel in mijn hoofd over naar de Meijendel trainingsloop van een week eerder, waar ik in een flow zat. Het blijkt tijdelijk te werken, de rust in hoofd en lichaam keert terug. Ik kan aanhaken bij een soepel lopende leeftijdsgenoot en het tempo gaat weer naar 13 km/u. Bij het 15 kilometer punt voel ik dat mijn krachten toch echt op zijn. iets verder draaien we de Strandweg op.

Ik zie een rode ballon de lucht in gaan. Pas iets later denk ik: "DE rode ballon. Mijn doel vervliegt in de lucht. Gebakken lucht. Gek genoeg lig ik nog steeds op een schema van 1.35 . De fut is er definitief uit. Even later haalt. Spartaan Matthias -in training op Rotterdam en normaal achter mij eindigend - haalt mij in ter hoogte van de boulevard. Aanmoedigingen van trainers Bram, Theo en andere bekenden slepen mij er door heen, al is kilometer 16 met een tempo van 5 minuten  per kilometer niet iets om vrolijk van te worden.

De man met de sloophamer

Ik besluit om niet meer op mijn klokkie te kijken. dat is ook geen motivator meer.  Uitgewoond, steen -kaahpottt, naar de vaantjes, geradbraakt, zo voel ik me in mijn gevecht tegen me zelf. Ik wordt nu door veel lopers ingehaald, iets wat ik niet zo gewend ben, niet in deze mate. Zij kunnen het tempo wel handhaven of nog versnellen.

" Niet op letten" zeg ik tegen me zelf en probeer ontspanning terug te vinden door van de ambiance te genieten. Het is druk op de strandweg. En niet alleen op het parcours . De mensen zijn voor het leeuwendeel echter niet voor een "dagje zee en strand" gekomen. Scheveningen,  nog een kolere end naar de finish. Vijf kilometer te gaan en we zijn nog niet eens bij de bocht naar de Badhuisweg, waar een lang geestdodend traject volgt (tenzij de toeschouwers je er doorheen slepen).

Dan hoor ik opeens "kom op  (kom op) nou he". Verbaasd kijk ik opzij. Het is niet Tatjana Šimić, maar wel snelle Hans (Hermans), die in een voor hem langzaam tempo loopt (had weinig kunnen trainen, red). Ik overweeg om met hem naar de finish te lopen.

Maar als het dan naar beneden gaat en we op de Badhuisweg zitten merk ik dat ik toch alweer een stukje op hem voor lig. Als ik in dit tempo doorga moet ik onder de 1.40 kunnen finishen en dat is nog steeds mijn 2e beste tijd op deze pittige afstand.

"De dood of de gladiolen"(nou ja, een biertje bij de finish dan) moedig ik mezelf aan. In de laatste anderhalve kilometer kan ik weer aanhaken bij iemand en zelfs versnellen. Ik kies wat mikpunten voor me uit om die bij te halen of om mee naar de streep te lopen.

Een soepel lopende dame met een slanke heer in lichtblauw shirt komen mij op hun beurt voorbij. Het tempo in de laatste kilometer gaat weer naar een gemiddelde van 13.6 kilometer per uur. Ik hoor aanmoedigingen van bekenden, ouders en vriendin als ik op het laatste rechte end kom. De laatste 200 gaan in een-toch nog- iets van eindsprint. De dame en heer zijn verslagen.

Mijn sporthorloge geeft 1.37.00 aan en ik plof tegen de dranghekken aan. Na afloop kom ik Matthias (een mooie 1.36.40) tegen en strompel ik  met Melvin (1.39 , een PR) en Rob (1.41) , uit mijn loopgroep (trainer Theo Sijbrandij) over het Malieveld, waar al een kluit gele shirtjes staat te wachten.  Spartaan Mattijs van Dulkenraad, is de snelste van dit groepje met 1.22 ,  maar Teresa heeft 1.34.51 neergezet en op dit NK een 9e plaats behaald in haar klasse. Klasse dus! Ze heeft haar PR met ruim 3 minuten aangescherpt. Erwin is 10 seconden eerder gefinisht, ook hij een PR bij mijn weten. Tijden die ik in gedachte had. Het eerste gevoel is lichte teleurstelling, maar ook verbazing, want een kwartier eerder had ik getekend voor deze eindtijd.

Gemoedsomslag

Nadat ik op een stoeltje in het pannenkoekenpaviljoen plof, (binnen, want buiten zijn de terrassen overvol) bedenk ik me dat er mijn ontevreden gevoel toch wat misplaatst is. De buit is binnen en de streep gehaald. De eindtijd was goed en het is een heerlijke dag geweest, met allemaal blije gezichten.  Bovendien heb ik Teresa en Erwin tot halverwege prima kunnen "hazen.

"Not to finish, but to have the courage to start is what counts". In mijn geval: ik heb een goede poging gedaan om een PR te halen, de schade beperkt gehouden en stiekem toch genoten (van de sfeer en ook van het lijden ja).  De lopers blijven binnenstromen en na afloop worden ervaringen gedeeld.

Het is 5 uur als ik met ouders en vriendin huiswaarts keer. Een lange stoet mensen loopt richting Centraal Station, maar het centrum is nog steeds door hardloopliefhebbers bezet.  In de pizzeria praten we nog een keer na. Even geen pasta meer, maar een pizza quatro formaggi. Volgend jaar kom ik terug  (en dit zeg ik dan maar even fluisterend...dan wel 1.35 uur).

1 van de 4 Loop: Haagse 10

De week voorafgaand aan de tweede wedstrijd uit het Hardloopwinkel 1 van de 4 loop circuit was de herfst ingetreden. Slecht weer was voorspeld en de 2e wedstrijd, georganiseerd door Haag atletiek leek een natte bedoening te worden. Gelukkig bleef het droog en er waren bijna ideale loopomstandigheden met een temperatuur van 15 graden, weinig wind en een licht doorbrekend najaars zonnetje.
Ik had mijn fiets in mijn busje geladen en vanaf de Kwartellaan fietste ik het laatste stukje over de Laan van Poot richting de mooie atletiekbaan van HAAG Atletiek.
Aangekomen zag ik trainingsgenoten Eric en Joeri. Beiden antwoorden niet geheel fit te zijn op mijn vraag naar de gesteldheid. Zelf realiseerde ik later ook dat ik een pijnlijke bovenbeenspier had.

Voorgrond:  Kinvara, achter Trailschoen

Het was weer bijzonder druk, ook op de baan waar zeker 250 lopers de warming-up deden. Het groen-geel van Haag atletiek was niet verrassend het meest te zien. Zelf had ik mijn Sparta singlet thuisgelaten. Een neutraal geel Adidas shirtje met korte tight dekten wel de Sparta kleuren. Mijn oude Nike Darts (een schoen waar geen enkele zichzelf respecterende hardloper op loopt) had ik aangedaan. Een week er voor had ik dit relatief goedkope instapmodel bijna weggegooid. Ze ze bijna op en bovendien - na vier jaar trouwe dienst- licht uitgescheurd aan de zijkant. Ook zwaarder dan mijn snelle favoriete natural running shoes (Saucony Kinvara 2), gekocht via deskundig advies bij Zier Running (klik hier om het assortiment en aanbiedingen te bekijken). Vandaag koos ik bewust voor meer comfort en demping.

Samen met Eric ga  ik helemaal aan de buitenkant van de atletiekbaan starten. We kunnen zo nog redelijk vooraan staan. Ik regel mijn adem nog Opeens bewegen een aantal mensen en beginnen er atleten te lopen. Kennelijk is er op een fluitje geblazen.  Bijna iedereen is verrast door het "startschot".

Stomme stemmetjes in je hoofd 

1e ronde, Eric (half zichtbaar) hijgt in mijn nek

Vergeleken met de eerste (Clingendael) loop bij HRR, lijken er meer atleten mee te doen. Eric en ik kunnen redelijk uit het gedrang blijven en gaan rond de 50e loper het atletiekcomplex af de Vogelwijk in. Een paar hobbelige stoepjes en bomen ontwijkend gaat het rechtsaf door (en om) het Westduinpark in. Een klimmetje van 400 meter volgt en hakt er meteen zwaar in. Het tempo ligt nog steeds hoog en ik kan net achter Desiré Hendriks van AV Sparta blijven. Haar voorbij gaan betekent een te hoog tempo. Langzaam moet ik haar laten gaan. Eric blijft mij keurig volgen in zijn rode shirtje. Het schelpenpad na het klimmetje valt me zwaar. Elk moment verwacht ik dat hij me voorbij gaat en makkelijk achter laat. Inmiddels wordt ik al door wat ervaren diesels ingehaald. Ik probeer het niet te zien. Ontkennen dat je langzamer gaat is ook een strategie. Inmiddels zijn de eerste 2 kilometers in 9.07 gegaan, inderdaad een (te) pittig tempo (voor mij). Eric haalt me nog steeds niet in, maar loopt wel soepel. Hij jaagt me eigenlijk op. "Die knakker gaat me toch niet de vernieling in lopen" denk ik. "Dat is dan je eigen schuld" zegt een ander stemmetje in mijn hoofd. Ik besluit de stemmetjes een spreekverbod op te leggen.

De Laan van Poot is een lang eind en richting atletiekbaan krijg ik het zwaar. Een jonge dame met lichte tred passeert mij soepel.  200 meter voor me zie ik Desiré lopen, maar ik zal nooit echt dichterbij komen. Niet erg,want zij heeft meestal geen verval. Daarna twee groepjes van drie lopers die me voorbij komen. Ik probeer aan te klampen, maar binnen tien seconden laat ik ze gaan. Ontspannen dan maar. Ik maak mezelf wijs dat het 5 km lopers zijn, die de finish ruiken. Op de baan krijg ik nieuwe energie. Ik zie geen rood shirt in mijn omgeving. Eric heeft een inzinking of moest opgeven. Dat laatste lijkt mij reëel, aangezien hij al een paar weken last had van een kuitspier. Wie heeft wie nou de vernieling in gelopen?
Het zeurende gevoel aan mijn bovenbeen heb ik inmiddels ook uitgeschakeld. Terwijl er nog een paar snelle lopers mij passeren kan ik op het tweede klimmetje langzaam mijn ritme weer vinden.

De race in de race

2e ronde: De achtervolging wordt ingezet

Een atleet met witte lange sokken en een knalgeel shirt van de Omloop van Terheijde probeert mij te passeren. "Nu de strijd aan gaan" spoor ik mezelf aan. Pas halverwege de klim komt hij er langs en bovenaan heeft hij 1 a 2 meter.Dan weer het lange rechte schelpenpad. Hij pakt vijf meter. Het wordt 10-15. Dan gaat het licht naar beneden en ik verleng mijn pas. Mijn ademhaling is nu stukken rustiger geworden en ik loop het gat dicht. Achter mij een grote leegte. Op 8 kilometer passeer ik mijn loopsteun/tegenstander door een scherpe binnenbocht te nemen. Hij neemt meteen weer over, maar het kost hem kracht.
Samen lopen we midden op de Laan van Poot. We versnellen en komen wat dichter bij de lopers die behoorlijk voor ons . Bij mijn busje aangekomen deel ik een speldeprik uit en pak 10 meter. Het kost hem kracht, maar op 1 km voor de finish is mijn loopmakker weer naast mij. We zijn nu weer een tandje harder gegaan. "Ik moet hem verslaan" komt opeens een opstandig stemmetje weer opzetten.

Mijn tred is nu soepel en ik vertrouw op mijn eindsprint. Bij de parkeerplaats versnel ik al en het knalgele shirt moet afhaken. Ik ram er op de baan nog een flitsende laatste 200 meter uit.

kopgroep met vooraan Arjen

Over de tijd heb ik me totaal niet druk gemaakt. Vorige keer had ik een PR (in 42.22), dat zal nu wel niet lukken. Ik zie echter in de laatste meters 42.08 staan en met een duik ga ik over de finish om in 42.11 te eindigen. Ik ben superblij met de tijd, de goede indeling van de loop en met het lekkere gevoel. Mijn kop is leeg als ik ook Marlon, Rob, Ferry en Niek zie finishen. Zij zijn ook keurig onder de 45 minuten gebleven. Na afloop eet ik een frietje en drink een biertje met wat
Spartanen.

Joeri gaat lekker

Sparta naar voren!

Joeri is maar net boven zijn PR gebleven en haalt de 7e plaats en is vierde in zijn klasse. Met 35.58 blijft hij maar een dikke minuut achter de winnaar, Maikel van Gemert van Haag Atletiek (34.48). Ook andere Spartanen deden voorin mee om de podiumplaatsen. Arjen van Hoeve (in rode Zier Running outfit)wordt 2e in 34.53 (en 1e bij de Mannen senioren). Maarten Klein eindigt 4e en tweede bij de Mannen 35+ met een tijd van 35.14.  Eddy Roodakkers, vorige loop winnaar, moet nu genoegen nemen met een 6e plaats. Bij de dames 45+ is Desiré Hendriks de snelste in 41.35 en eindigt daarmee voor Nicole Oostvogel (ook AV Sparta 41.53) als tweede dame. De allersnelste dame is van HRR: Henrike Oosterhof.

Lees hier alle uitslagen
Kijk hier voor meer foto's van Jeroen Tibbe

TCO 4 met invallers langs taaie WW-ers

In of uit?

Aanvoerder Frank was ergens in een Brabants gehucht een boerenbruiloft aan het bijwonen, en Jeanette was in een Leids theehuis aan het bijkomen van de zware tennispartijen van de afgelopen week. Schrijver dezes - Arnold - had de eer om de administratieve en gastheer kar te trekken.
Voor Jeanette werd na 27 telefoontjes een vervanger gevonden. Beter gezegd twee vervangers: Carla deed de single en Carolijn de dubbel.

Het eerste(!) team van tennisclub WW was vandaag onze tegenstander en ik had ingezet op een duidelijke overwinning. Wat is WW in tennisjargon?, vroegen wij ons af toen de tegenstander op het terras plaatsnam.  Het heeft niks met een uitkering te maken, maar het is vernoemd naar de plaats van spelen: De Wassenaarse Weg. (Tja, je moet wat als je niet creatief bent) .

Onze invalster Carla beschikte over een goede rating, maar was aan het terugkeren van fysiek ongemak. De tegenstandster van WW was conditioneel sterk, beweeglijk, vlug en een bijter. Beide dames hadden het zelfde type spel: alles terugslaan, spreiden, maar  niet met veel vaart. Hierdoor werd het een spannende set met lange ralleys, wachtend op de eerste fout. Na een 0-2 achterstand kwam Carla terug, maar de WW-dame gaf niet. Het bleef stuivertje wisselen. In de tie-break was onze dame de koelste (of gelukkigste). De ban was gebroken, het ritme gevonden en de tweede set werd een soepele 6-0.

Eten, drnken, coachen en een foto

Inmiddels was ik op de baan er naast gestart voor mijn single. Bijna helemaal pijnvrij, was de start soepel.  De lengte van slagen werd gevonden , maar ook de gemene dropshots. Bij 3-0 en 40-0 ging ik echter nadenken, druk voelen (?!) en kwam er verkramping in het spel. De tegenstander (een solide 7) gaf weinig vaart aan de ballen, maar maakte nauwelijks fouten meer. In plaats van 4-0 werd het 3-4. Aangemoedigd door Albert die op de baan er naast begon (mix samen met Ada) kwam ook de kalmte en het geloof weer terug. Met een love game, en een break kon makkelijk voor de set geserveerd worden. In de tweede set werd een tweede dipje (na 2-0) de kop ingedrukt en met 6-2 werd de set binnengehaald.

Concentratie in de mix

Albert en Ada (de harde kern vandaag was AAA!) hadden een aparte tegenstander: Maja. De struise dame die de ballen aan het net niet goed ziet staat standaard op baseline of 3/4 in het veld en beschikt over een luizige slice en een hemeltergend dropshot. Alles zacht en laag. Onze TCO-ers houden van lekkere ralleys met lengte, dus de blikken en grommen waren niet van de lucht. De WW mixpartner had geen echte winners maar wel een harde eerste service. De AA combinatie was echter stabiel en kon  aan het net de ballen afmaken of Maja een (slap) koekje van eigen deeg geven. De eerste set was nog lastig, maar daarna was het snel klaar en kon winstpunt 3 worden bijgeschreven.

Tegenstander Maja en mixpartner

De HD en de DD ging bijna gelijktijdig de baan op, helaas niet naast elkaar. Arnold en Albert vulden elkaar aardig aan en konden vooral de service van de tegenstander goed ontregelen. Na een hele mooie redding op 5-2 deuce, die uit de hoek werd gevist (en meteen een winner over de opgelopen WW-ers) kwamen de TCO-ers op setpoint. Arnold mocht met een sprong smash de set afmaken. Het werd een lelijke bal in het net en even later ging de game ook verloren. Het werd zelfs 5-4 (bekende dipje) na lange games, maar gelukkig kon er daarna op love uit geserveerd worden. In de tweede set weer een goede start en een tegenstander die rijp voor de sloop was. Arnold moest nog wel even de laatste twee games bij de les gehouden worden door Albert (het excuus was dat hij naar dames aan het kijken was: Maar niet zo maar een paar dames: Ada en  Carolijn!). De heren pakten met 6-1 de set, terwijl de dames het zwaar hadden. Maja van WW was los en kon met de tegenwind scoren met haar slices en zachte bal. haar partner liep ondertussen de gaten dicht en had alles terug. De eerste set ging verloren, maar Ada ging beter tennissen en ook Carolijn - weinig gespeeld -vond het ritme.  De tweede set werd gewonnen met 6-2 Onder toeziend oog van de heren liep TCO snel tegen een 0-3 achterstand aan. Ada had een breakpoint tegen en bij 0-4 zou het voorbij zijn. Onze immer jeugdig ogende Ada (haar ware leeftijd schijnt 27 te zijn werd mij ingefluisterd) rechtte de rug en pakte de belangrijke vierde game. De TCO machine was op gang en de punten vielen als rijpe appelen. Bij 5-3 moest Maja serveren. Zij had nog weinig services gewonnen, maar juist deze werd gewonnen, terwijl de waarnemend captain in gedachte de vlag had uitgehangen. Het psychologische gedeelte van tennis ging weer werken: de angst om te winnen sloeg toe en onze dames hadden last van verkramping wat zich uitte in angstig/voorzichtiger spel. Kijk voor tips en trucs voor deze situatie op TennisPlaza . De bijters van WW deden er een schepje boven op en pakte met 4 games op rij met 7-5 deze zinderende partij, zodat ze niet met lege handen terug hoefden naar de WassenaarseWeg.

Met een lekker zonnetje werd nog gezellig nagepraat over de 4-1 zege. De geur van de lekkere competitieschaal was onweerstaanbaar, want bijna gelijktijdig schoven Jeanette en ega Hans ook aan . Wilhelmus won zoals voorzien met 5-0 van Oude Eik en ook BES won met 4-1.
Dit betekend dat wij op 1 punt van Wilhelmus staan, en moeten hopen op een uitglijder van de koploper. Het blijft een heel spannende competitie. Volgende week geen tennis (dodenherdenking/inhaaldag)