1 van de 4 Loop: Haagse 10

De week voorafgaand aan de tweede wedstrijd uit het Hardloopwinkel 1 van de 4 loop circuit was de herfst ingetreden. Slecht weer was voorspeld en de 2e wedstrijd, georganiseerd door Haag atletiek leek een natte bedoening te worden. Gelukkig bleef het droog en er waren bijna ideale loopomstandigheden met een temperatuur van 15 graden, weinig wind en een licht doorbrekend najaars zonnetje.
Ik had mijn fiets in mijn busje geladen en vanaf de Kwartellaan fietste ik het laatste stukje over de Laan van Poot richting de mooie atletiekbaan van HAAG Atletiek.
Aangekomen zag ik trainingsgenoten Eric en Joeri. Beiden antwoorden niet geheel fit te zijn op mijn vraag naar de gesteldheid. Zelf realiseerde ik later ook dat ik een pijnlijke bovenbeenspier had.

Voorgrond:  Kinvara, achter Trailschoen

Het was weer bijzonder druk, ook op de baan waar zeker 250 lopers de warming-up deden. Het groen-geel van Haag atletiek was niet verrassend het meest te zien. Zelf had ik mijn Sparta singlet thuisgelaten. Een neutraal geel Adidas shirtje met korte tight dekten wel de Sparta kleuren. Mijn oude Nike Darts (een schoen waar geen enkele zichzelf respecterende hardloper op loopt) had ik aangedaan. Een week er voor had ik dit relatief goedkope instapmodel bijna weggegooid. Ze ze bijna op en bovendien - na vier jaar trouwe dienst- licht uitgescheurd aan de zijkant. Ook zwaarder dan mijn snelle favoriete natural running shoes (Saucony Kinvara 2), gekocht via deskundig advies bij Zier Running (klik hier om het assortiment en aanbiedingen te bekijken). Vandaag koos ik bewust voor meer comfort en demping.

Samen met Eric ga  ik helemaal aan de buitenkant van de atletiekbaan starten. We kunnen zo nog redelijk vooraan staan. Ik regel mijn adem nog Opeens bewegen een aantal mensen en beginnen er atleten te lopen. Kennelijk is er op een fluitje geblazen.  Bijna iedereen is verrast door het "startschot".

Stomme stemmetjes in je hoofd 

1e ronde, Eric (half zichtbaar) hijgt in mijn nek

Vergeleken met de eerste (Clingendael) loop bij HRR, lijken er meer atleten mee te doen. Eric en ik kunnen redelijk uit het gedrang blijven en gaan rond de 50e loper het atletiekcomplex af de Vogelwijk in. Een paar hobbelige stoepjes en bomen ontwijkend gaat het rechtsaf door (en om) het Westduinpark in. Een klimmetje van 400 meter volgt en hakt er meteen zwaar in. Het tempo ligt nog steeds hoog en ik kan net achter Desiré Hendriks van AV Sparta blijven. Haar voorbij gaan betekent een te hoog tempo. Langzaam moet ik haar laten gaan. Eric blijft mij keurig volgen in zijn rode shirtje. Het schelpenpad na het klimmetje valt me zwaar. Elk moment verwacht ik dat hij me voorbij gaat en makkelijk achter laat. Inmiddels wordt ik al door wat ervaren diesels ingehaald. Ik probeer het niet te zien. Ontkennen dat je langzamer gaat is ook een strategie. Inmiddels zijn de eerste 2 kilometers in 9.07 gegaan, inderdaad een (te) pittig tempo (voor mij). Eric haalt me nog steeds niet in, maar loopt wel soepel. Hij jaagt me eigenlijk op. "Die knakker gaat me toch niet de vernieling in lopen" denk ik. "Dat is dan je eigen schuld" zegt een ander stemmetje in mijn hoofd. Ik besluit de stemmetjes een spreekverbod op te leggen.

De Laan van Poot is een lang eind en richting atletiekbaan krijg ik het zwaar. Een jonge dame met lichte tred passeert mij soepel.  200 meter voor me zie ik Desiré lopen, maar ik zal nooit echt dichterbij komen. Niet erg,want zij heeft meestal geen verval. Daarna twee groepjes van drie lopers die me voorbij komen. Ik probeer aan te klampen, maar binnen tien seconden laat ik ze gaan. Ontspannen dan maar. Ik maak mezelf wijs dat het 5 km lopers zijn, die de finish ruiken. Op de baan krijg ik nieuwe energie. Ik zie geen rood shirt in mijn omgeving. Eric heeft een inzinking of moest opgeven. Dat laatste lijkt mij reëel, aangezien hij al een paar weken last had van een kuitspier. Wie heeft wie nou de vernieling in gelopen?
Het zeurende gevoel aan mijn bovenbeen heb ik inmiddels ook uitgeschakeld. Terwijl er nog een paar snelle lopers mij passeren kan ik op het tweede klimmetje langzaam mijn ritme weer vinden.

De race in de race

2e ronde: De achtervolging wordt ingezet

Een atleet met witte lange sokken en een knalgeel shirt van de Omloop van Terheijde probeert mij te passeren. "Nu de strijd aan gaan" spoor ik mezelf aan. Pas halverwege de klim komt hij er langs en bovenaan heeft hij 1 a 2 meter.Dan weer het lange rechte schelpenpad. Hij pakt vijf meter. Het wordt 10-15. Dan gaat het licht naar beneden en ik verleng mijn pas. Mijn ademhaling is nu stukken rustiger geworden en ik loop het gat dicht. Achter mij een grote leegte. Op 8 kilometer passeer ik mijn loopsteun/tegenstander door een scherpe binnenbocht te nemen. Hij neemt meteen weer over, maar het kost hem kracht.
Samen lopen we midden op de Laan van Poot. We versnellen en komen wat dichter bij de lopers die behoorlijk voor ons . Bij mijn busje aangekomen deel ik een speldeprik uit en pak 10 meter. Het kost hem kracht, maar op 1 km voor de finish is mijn loopmakker weer naast mij. We zijn nu weer een tandje harder gegaan. "Ik moet hem verslaan" komt opeens een opstandig stemmetje weer opzetten.

Mijn tred is nu soepel en ik vertrouw op mijn eindsprint. Bij de parkeerplaats versnel ik al en het knalgele shirt moet afhaken. Ik ram er op de baan nog een flitsende laatste 200 meter uit.

kopgroep met vooraan Arjen

Over de tijd heb ik me totaal niet druk gemaakt. Vorige keer had ik een PR (in 42.22), dat zal nu wel niet lukken. Ik zie echter in de laatste meters 42.08 staan en met een duik ga ik over de finish om in 42.11 te eindigen. Ik ben superblij met de tijd, de goede indeling van de loop en met het lekkere gevoel. Mijn kop is leeg als ik ook Marlon, Rob, Ferry en Niek zie finishen. Zij zijn ook keurig onder de 45 minuten gebleven. Na afloop eet ik een frietje en drink een biertje met wat
Spartanen.

Joeri gaat lekker

Sparta naar voren!

Joeri is maar net boven zijn PR gebleven en haalt de 7e plaats en is vierde in zijn klasse. Met 35.58 blijft hij maar een dikke minuut achter de winnaar, Maikel van Gemert van Haag Atletiek (34.48). Ook andere Spartanen deden voorin mee om de podiumplaatsen. Arjen van Hoeve (in rode Zier Running outfit)wordt 2e in 34.53 (en 1e bij de Mannen senioren). Maarten Klein eindigt 4e en tweede bij de Mannen 35+ met een tijd van 35.14.  Eddy Roodakkers, vorige loop winnaar, moet nu genoegen nemen met een 6e plaats. Bij de dames 45+ is Desiré Hendriks de snelste in 41.35 en eindigt daarmee voor Nicole Oostvogel (ook AV Sparta 41.53) als tweede dame. De allersnelste dame is van HRR: Henrike Oosterhof.

Lees hier alle uitslagen
Kijk hier voor meer foto's van Jeroen Tibbe

Clubkampioenschappen Sparta 2013: spannende strijd

Het Zuiderpark was 5 oktober het toneel voor de clubkampioenschappen. Om 11 uur waren er pupillen te zien flitsende outfits met dito spikes druk bezig met hun voorbereidingen.Er zitten natuurlijk een aantal grote talenten tussen. Dat bleek wel bij de Nationale Kampioenschappen meerkamp en NK estafette waar door Sparta behoorlijk wat titels en gouden medailles werden binnengesleept.

Het contrast met kinderen die voor het eerst met hun trainingsmaatjes een wedstrijd bezoeken  is dan alleen maar mooi: Pupillen getooid met sneakers, een wollen joggingbroek, casual shirt (het Sparta shirt- verkrijgbaar in de kantine -  wordt ongetwijfeld nog aangeschaft).
Terwijl de nieuwelingen nog met hun startblok worstelen en worden bijgestaan door hun ouders of trainer, heeft de starter ook zijn eigen worstelingen. Het pistool gaat niet af, dwz het maakt geen geluid.
Het heeft zo zijn charme, al is het ook wel hinderlijk voor de pupillen die meerdere malen  "op hun plaatsen" moeten. Misschien toch een elektronische startprocedure overwegen? Overigens is de organisatie weer prima geregeld met ervaren vrijwilligers en juryleden en de inzet van enkele ouders en junioren.

Na  een somsverbeten strijd in het klassement op de drie onderdelen (sprint, bal of kogel en verspringen) kwamen de kampioenen boven drijven. Ook op de 1.000 meter gingen de jongens en meisjes tot op de bodem .

Meisjes Pupillen B

Lianne van Oosterwijk won zowel bij de pupillen B de 1.000 meter als de meerkamp. Bij de meisje pupillen A, 2e jaars was Alysee Lester weer een klasse apart. Zoals gebruikelijk won zij weer met overmacht op zowel meerkamp als 1.000 meter.

Justin van Doorne, nog niet lang lid bij Sparta, won de 1.000 m met een fraaie voorsprong. Zonder te verslappen eindigde hij met 3.46 als eerste. Op de meerkamp pakte hij een derde plaats.

Bij de pupillen A tweedejaars was er weer de gebruikelijke strijd tussen Quinten Chambliss  en Lars Schols . Eerstgenoemde won de meerkamp (Beide jongens kwamen over de 8 meter met kogelstoten), de tweede won de 1.000 meter. Gaby Emmanuel won bij de eerstejaars zowel de meerkamp (onder andere met een mooie sprong van 4.77 m!) als de 1.000 meter (3.32.2)

1000 meter, JPA 1e jaars

Bestuursleden Hans Polderman en Alice Smits reikten de prijzen uit. Veel blije gezichten namen plaats op het podium, waarbij de onderlinge sportiviteit opviel.

Wat ook opvalt is dat er ondanks de redelijke drukte, er nog steeds hordes (toepasselijk woord) pupillen niet aan wedstrijden meedoen. Vooral een laagdrempelig clubkampioenschap is een mooie opstap en gelegenheid om aan het "echte werk" te ruiken. Als je jezelf kan meten en in vertrouwde omgeving prestatief bezig kan zijn is dit een ideale combinatie met de trainingen.

Bij deze een oproep aan ouders, bestuur en trainers om te kijken hoe er nog meer pupillen naar deze mooie clubkampioenschappen kunnen komen.
Kijk hier voor meer foto's
Kijk hier voor de uitslagen

1 vd 4 circuit: HRR Clingendaelloop

Op de grens van Wassenaar en Den Haag, nabij de fameuze renbaan Duindigt ligt het landgoed Clingendael. De naam deed wil een bel rinkelen, maar ik was er tot voor kort nog nooit geweest.
3 weken voor de start van de Hardloopwinkel wegcircuit (een klassement over 4 lopen van elk 10 km) ging ik het parcours verkennen. Een leuk rondje in /rondom een oud stukje historisch groen. Na 2 km viel met de duisternis ook een ongelooflijke wolkbreuk op mij neer. Ik was inmiddels alweer vlakbij de auto, maar besloot toch nog het rondje van 3 km. af te maken. Schuilend tussen de bomen genoot ik van de mooie natuur. Tussen de oude bomen door was er geen houden aan en met donder en bliksem op de hielen sprintte ik het laatste stuk weer naar de beschutte auto.

Op zondag 30 september is het weer heel anders. Een heerlijk zonnetje komt door en de loopomstandigheden zijn ideaal. De aanwezige wind voel je nauwelijks door de beschutting van de bomen. Veel lokale hardlooptopper en ervaren kilometervreters zijn weer op de eerste loop van deze klassieker afgekomen. Vooral de lopers van de organiserende vier verenigingen Hague Road Runners (HRR) AV Sparta, Haag atletiek en AV 40 zijn al aanwezig als ik aan kom. Veel tijd voor een warming up heb ik niet. Ondertussen haal ik mijn startnummer, groet trainingsmaatjes en bekenden en loop richting start.

Het parcours bestaat uit een lusje van 1 km rondom het clubhuis van HRR en daarna 3 ronden van 3 km door Clingendael.
Op het smalle weggetje tussen de golfcourses wordt gestart. Wanhopig zoeken twee golfers een weg tussen nerveuze en trappelende atleten bij de start, die vanwege drukte 5 minuten wordt uitgesteld.

Gezellige spanning

De gezelligheid slaat langzaamaan om in enige gespannenheid. Ik besluit om mijn 2 minuten ademhalingsoefeningen die ik vanwege  mijn SportRusten programma heb uit te voeren. Ontspannen start ik, als het startschot klinkt, zonder al te veel energie te hebben verbruikt. De Spartanen, oudgediende Rob en nieuw lid Teresa lopen vlak voor me. Bij de derde bocht haal ik Rob binnendoor in, Teresa haal ik ook wel in denk ik. Bij de Molenloop had ik haar bij 3 km te pakken en kon de snelle dame op 2 minuten zetten.

Terwijl ik lopers aan het inhalen ben, kijk ik op mijn sporthorloge en zie dat ik met een tempo van 15 km/u aan de hoge kant zit. Toch kan ik niet makkelijk terugschakelen en blijf ik lopers inhalen.

 In het eerste rondje kom ik nog tot bij de doorgaans beste vrouw van Sparta, Désiré Hendriks. Zij loopt standaard ruim onder de 45 minuten. Oei, het gaat dus veel te hard. Met moeite kan ik haar volgen. Teresa loopt inmiddels steeds verder weg en ligt al 300 meter voor. Het eerste tempo gaat langzaam naar beneden en ik wordt alweer ingehaald.Van Teresa-makkelijk zichtbaar in een zuurstokroze outfit - geen spoor. Gaat zij zo hard of is ze misschien uitgestapt. Zelf moet ik terugschakelen. Desiree laat ik gaan en voor mijn gevoel kruip ik door de bocht na het eerste rondje. De zon wordt ook feller, er zijn geen drankposten en ik heb het gevoel dat ik moet wandelen. Al na 4 kilometer. Negatieve geachten schieten door mijn hoofd. Ach, het mag vandaag niet lukken. Gisteren op het 45 jarig huwelijksfeestje (ouders) net een wijntje te veel. Laat iedereen me maar in halen. Ik accepteer morgen alle grappen op de training wel. Schuin achterom kijkend denk ik al gele Sparta shirts te zien. Maar het zijn een aantal Haag atleten. Ook een in oranje shirt gehulde triathleet voegt zich bij me.  Halverwege en dan al kapot zitten. Hoe haal ik in hemelsnaam de 10 km zonder te wandelen?

Ik probeer weer te op techniek te lopen, en rustiger te ademen. De triahtleet ligt 15 meter voor me. De afstand blijft hetzelfde en ik dwing me om in zijn slipstream te komen. Ik heb het lastig, maar langzaam kom ik weer terug in een ritme. Bij de doorkomst (hoorde ik dat nou goed?) werd er 21.02 minuten doorgeven. Snel reken ik uit dat ik dus bijna 24 minuten over de volgende 5 kilometer doen  voor mijn mijn doel om onder de 45 minuten te blijven of een record in 44.30. Het tempo van 13 kilometer per uur moet ik dan blijven volhouden.

ik krijg nieuwe hoop en samen met mijn "haas" duik ik het laatste rondje in. met nog 2 kilometer te gaan kan ik zelfs even naast hem lopen. Inmiddels zie ik wel een Spartaan naderbij komen. De lopers die ons nu passeren kunnen we bijhouden. Met ruim een kilometer te gaan in het bochtige stuk wil ik nog versnellen, om de andere volgers geen moed te geven. Ik ben bang mezelf nu op te blazen en dat gebeurd ook deels. Met plm. 600 meter te gaan. komen twee van de drie metgezellen over me heen. De triahtleet als eerste. Ik hoop stiekem nog op mijn eindsprint als hij de laatste bocht indraait. Ik gok dat het nog een klein stuk is. 150 meter. Ik kan er nog hard naar toe gaan en 50 meter van te voren heb ik hem te pakken. Mijn strijdmakker blijft hetzelfde tempo lopen zodat ik hem nog makkelijk op een paar seconden kan zetten.
Over de streep kijk ik op mijn klokje en denk aan een fout. 42.22 minuten! Ongelooflijk, Ruim 2 minuten van mijn PR af. Dat mijn GPRS 9,8 km aangeeft doet niets af aan de blijdschap die me van me meester maakt.

Over de finish hoor ik meer blijde berichten. Veel snelle tijden of PR's. Teresa staat alweer luidkeels en lachend te praten met Jan en alleman. Ze heeft (in 41.30)  maar liefst vier minuten van haar PR afgehakt en is ook nog eens eerste vrouw geworden. Ze is Desiree (2e vrouw) nipt voorgebleven.

De loop wordt gewonnen door Eddy Roodakkers  (34.59) het blijkt mijn schoenenverkoper bij Zier Running te zijn, waar ik twee dagen eerder nog mee heb gesproken.
De Spartanen doen het ook goed. De snelste van hen is Arjen van Hoeve op een derde plaats (35.10) Joeri Borgstein loopt ook een PR met 35.42 (6e totaal) en blijft trainingsmaatje Marnix Baelde 1 plaats voor.

Op de 5 kilometer overheersen de Spartanen ook. Andre Dubbeld wordt op 1 seconden tweede in 19.32
Bij de eerste tien zitten maar liefst acht Spartanen, waaronder de eerste vrouw, Ellen Melse.
Zelf vind ik me terug op een 56e plaats, ruim in de eerste helft van het deelnemersveld. In mijn categorie mannen 35-45 behaal ik een 13e plaats. Kijken of het de volgende keer (Haag atletiek met de Haagse 10) weer zo goed gaat.

Klik hier voor alle uitslagen
klik hier voor foto's

Dam tot Dam twee races op 1 dag

Het is zaterdagavond en ik ga op tijd naar huis en bed. De volgende dag zal ik vroeg per trein naar Zaandam vertrekken. Ik heb erg veel zin in de 29e Dam tot Dam loop, een mega-run evenement dat ik in 2009 voor de derde en tot nu toe laatste keer had gelopen. Dit jaar zat de inschrijving voor de 10 Engelse Mijl (EM) al binnen 2 dagen vol (tenzij je via de businessloop, een goed doel, via AH, of Le Champion deelneemt). Ik greep dus mis, de korte versie van 4 mijl is een redelijke troost en een geheel nieuwe uitdaging. Vanwege familie-omstandigheden is deelname tot op het laatste moment onzeker. Ik ga alleen op pad en wil om 08.50 de metro in Voorburg pakken.

Tot zover de planning.

Zondag 29 september: haastige spoed naar Zaandam

9.12 Na een onrustige nacht wordt ik slaapdronken wakker en zie een 9 op de klok verschijnen. Ik besef nog niet precies wat er gaande is, maar langzaam dringt het tot me door dat ik me verslapen heb.

9.15 ik pak mijn tas met sportkleding en probeer het snel aan te trekken.

9.17 Een dolle bereken ik mijn opties en hak twee knopen door. Ik ga het proberen te halen en ga met mijn busje naar Zaandam (linksom Amsterdam) en probeer zo dicht mogelijk bij de start te komen, ondanks dat de organisatie een afgelegen Park & Ride adviseert.

9.20 Snel ontbijt: cruesli met melk en koffie

9.25 Tas inpakken (handdoek en extra sportkleding)

9.30 nummer opspelden

9.32 Vertrek. Ruim een uur blijft er nog over om naar Zaandam Centrum te rijden, een parkeerplaats te vinden in de drukte, mijn tas/kleding af te geven en naar de start te gaan (inclusief warming -up)
Ik krijg een deja-vu: Vier jaar geleden had ik iets soortgelijks. Bij de 10 EM, moest ik na een verloren tennisfinale (gemengd dubbel) ook gaan haasten. Ik vertrok een kleine minuut na de laatste loper, maar heb wel minstens 1000 mensen ingehaald. Luidkeels support op het eerste stuk - omdat ik als laatste liep -was mijn deel.
Ik ben nog thuis en mijn eerste race is al begonnen. 10.41 moet ik er zijn!

9.54 file bij Schiphol, werkzaamheden en 2 rijbanen afgesloten, de spanning begint op te bouwen, maar ik blijf geloven dat ik het nog steeds kan halen.

10.18 ik arriveer in het centrum van Zaandam, kijk naar parkeerplekken en rij rondjes op rotondes of volle parkeerterreinen

10.24 ik parkeer mijn auto op een bijna vol parkeerterrein, wat naar later blijkt bedoeld is voor (gelukkig heb ik een invalidenkaart) het Medisch Zaans Centrum, in mijn haast vergeet ik ook nog mijn gsm in de auto, terwijl ik ontdek dat ik mijn portemonnee en sleutels ook nog thuis heb liggen. Heerlijk toch, zo'n chaotische voorbereiding?

10.28 ik loop langs het Dam tot Dam park. Businesstenten zijn neergezet, Lopers komen met standaard tasjes en business kleding aangesjokt, het blijken echter lopers voor de 10 mijl te zijn, zij hebben nog alle tijd. En ik heb geen idee hoe laat het is.Ondertussen stijgt de adrenaline.

10.30 niemand te vinden die mij kan vertellen waar ik mijn tas neer kan zetten en waar de start precies is, de spanning loopt nu wel op bij me. Verdorie, ga ik dan toch te laat komen voor de start?

10.32 Een meisje van de organisatie stuurt me bijna de verkeerde kant op (wijzen werkt niet), en aan het einde van de weg is de kleding inname. ik versnel mijn joggingstempo.

10.34 wat een lange weg is dit, ik zie veel lopers, maar nog nergens geluid of een teken van de start. ik krijg het licht benauwd.

10.36 tas afgeven, de start zal wel dichtbij zijn, met een tempo van plm. 11 km/u ga ik verder, een goede tijd zal wel lastig worden.

10.38 een toerist houd me tegen met een (zijn?) ontredderde vrouw naast hem: "Help me..where is the start for 4 miles?" Goede vraag, denk ik. Hoewel ik het ook niet weet besluit achter wat KLM en AH lopers aan te gaan langs een paadje door het park. Tegen de Italiaan en zijn vrouw/dochter zeg ik overmoedig: "Follow me", maar volgens mij staan ze er nu nog.

10.39 ik zie een startdoek en de vakken met lopers

10.40 Natuurlijk zijn de eerste twee startvakken voor AH, Etos, goede doelen en andere wegversperders. ik klim over het hek, haal bijna mijn broek open aan de scherpe hekpunten en baan me een weg door het startvak.

Een benauwde race

10.41 Met het hart in mijn keel zonder goede warming up, knalt het startschot. Ik heb de eerste race gewonnen. Nu nog mijn tweede doel: binnen een half uur finishen en constant lopen. Het krioelt van de deelnemers, en ik erger me lichtelijk aan al die vrolijke mensen die half wandelend en lachend geen enkele genade hebben voor mijn haastige spoed. Ervaren lopers weten dat langzame mensen rechts moeten houden zodat er links ingehaald word (zie brochure). Maar gek genoeg lopen de langzame mensen juist aan de zowel de rechter -en linkerkant van het parcours. "Mensen, ik wil er s.v.p. langs", schijn ik uit te stralen, maar niemand die daar om maalt.

Bloed, zweet en tranen

10.16 ik kan achter de toeschouwers op de stoep en door het gras meters maken.

Mijn oorspronkelijke plan om ontspannen te beginnen kan bij het vuilnis. Ik ben een paar dagen begonnen met ademhalingsoefeningen en het Sportrusten programma van Koen de Jong. Alles wat ik moet doen doe ik fout, Mijn ademhaling is als een op hol geslagen paard. Ik haal veel lopers in, soms wordt ik zelf ook ingehaald. Het zijn gek genoeg jonge(re) lopers van 16-25 jaar en heel af en toe een jonge vrouw. (lees baanatlete).

Ik kan het niet op me laten zitten en versnel op die momenten  mijn tempo. Meestal haal ik ze een kilometer later weer in. Inmiddels begint bij mij ook de energie op te raken en bij kilometer 4 breekt tot overmaat van ramp (!) ook nog de zon door. Mijn hele shirt is alweer drijfnat en ik bedenk dat ik vandaag nauwelijks tijd heb gehad om goed te drinken. Afijn de finish is in zicht. Inmiddels gaat mijn tempo iets omlaag en wordt ik toch weer door 2 jongetjes (ik schat dat de jongste misschien 13 jaar is!).

10.54 bij het 5 kilometer punt (dat slecht aangeven staat, staan de mensen al rijendik en zijn we in Zaandam centrum. Ik ben zojuist ook ingehaald door een meisje (al zie ik later dat ze toch rond de 20 jaar moet zijn) in het paars Dam tot Dam shirt. Ze heeft een paars -roze hardloopjurkje aan en daaronder een paarse legging met stippeltjes sokken.

De vernedering is compleet. Terwijl ik eigenlijk moeite heb mijn tempo te handhaven zegt mijn ego dat ik bij haar moet blijven. Niet alleen om door zo'n wandelende suikerspin verslagen te worden, maar ook toch te proberen een scherpe tijd te halen en niet in te storten. Ik haal haar weer in maar net na de vijf kilometer versneld ze op een stukje vals plat. Ik kan niet volgen en besluit maar te genieten van het parcours de toeschouwers. Ik klamp aan bij iemand van een jaar of 35 en praat wat met hem over souplesse en ontspanning. .het advies dat ik verkoop is eigenlijk tegen mijzelf gericht. Ook mijn ademhaling  is weer rustig 

Inmiddels gaat ook een trekkebenende zwaar gebouwde neger me voorbij. Toch loop ik nog tegen de 13 km /u.

Ik loop een kleine 2 minuten met hem op en merk dat er weer nieuwe energie in mijn lichaam is teruggekeerd, Misschien, heeft het water -dat ik zelf moest pakken (de dames bij de drankpost zaten niet op te letten)- wel wonderen verricht, maar mijn ontspannen geest doet ook wonderen. Ik zie dat het gat met het zuurstokmeisje en de twee jongens niet groter wordt (plm. 200 meter) Dat ik veel anderen passeer is niet relevant. Degenen die mij hebben ingehaald zijn mijn mikpunten. De race in de race is altijd een kwelling, maar ook weer een leuke uitdaging.

naar de Burch: Je kon over de hoofden lopen, zo druk was het

Maar de Dam tot Dam is een loop met een bedrieglijke finish. Het 5 kilometer punt voorbij hoor je al snel het feestplein met zijn oorverdovend kabaal. Voorbij het feestplein zie je een finishdoek bij een brug die schuin omhoog gaat. Ik weet dat er daarna nog een brug komt. Voorgaande edities heb ik me hier steeds op vergaloppeerd. Veel lopers doen het dit jaar weer. En een laatste kilometer is weer anders dan een laatste 1,4. Ik heb mijn metgezel verlaten en kan het tempo opvoeren. De zwaargebouwde neger heeft het nu ook moeilijk . Ik passeer hem alsmede de oudste van de twee snelle jeugdige toppers. Het meisje en de andere jongen lijken te ver weg, maar ik kan wel op ze inlopen. Na de laatste brug moet de finish liggen, maar eerst nog een bocht.

10.57 Ik vloek inwendig als ik door de bocht kom en de straat zie. Aan het einde volgt nog een bocht. ik lig inmiddels op bijna 15 km/u, dus lang houdt ik het niet meer vol, die finish is toch hier?  Ik draai de bocht door en schrik: 400 meter nog tot de finish. Diverse finishdoeken. De een-na-verste zegt heel treiterig: "nog 161 meter".  Het zuurstokmeisje heeft zeker 12 seconden voorsprong. Ik commandeer mezelf  in redelijk hard  tempo naar haar toe te lopen en er dan voorbij te gaan in de laatste 80 meter. Het gebeurd al eerder en ik vertrouw op mijn eindsprint. Voor me loopt dat irritant snelle jochie van 13? Hij wordt door familie luid aangemoedigd en ontvangt dankbaar zijn applaus. Maar hij juicht te vroeg en 5 meter voor de streep ga ik hem voorbij, hij zet nog aan, maar het is te laat.

10.59 Tevreden, kapot en uitgedroogd laat ik me tegen de drankhekken vallen (zoals gewoonlijk). Ik kan redelijk snel weer opstaan. In een nettotijd van 28.15 heb ik de 6,4 km afgelegd. Mijn tegenstrevers na de finish geef ik nog een compliment en met de 35- jarige man praat ik nog even na. Hoewel ik veel mensen heb ingehaald moet ik mijn prestatie ook relativeren. Er zijn kinderen , zwaardere mensen en minder ervaren mensen die sneller waren. En sommigen ook beduidend sneller. De winnaar heeft een netto tijd van onder de 23 minuten. En de echte lopers doen natuurlijk de 10 EM.

11.20  Nadat ik mijn medaille en sportdrank in ontvangst heb genomen kom ik eindelijk op adem. Van een Dominicaan (of was het een Samaritaan) 1,50 heb gekregen (geen portemonnee!!) en ik heb mijn laatste Evergren heb gegeven, ga ik snel mijn auto weghalen van de betaalde parkeerplaats . Helaas mis ik hierdoor wel finish van de toppers bij de 10 EM. De Nederlandse toppers zie ik achter de finish. Ik ga nederig op het supportersschavot bij de finish zitten en zie nog wel de prijsuitreiking.

All-over klassement

Ook hier was sprake van een race in een race. De mannen tegen de vrouwen. Laatstgenoemde toppers mochten 6.05 minuut (verschil van het parcoursrecord van beide sexen) eerder. Ook hier een heerlijk spannende eindsprint. De eerste twee dames blijven (beide) de snelste man 1 seconde voor.De 29e Dam tot Damloop kende vandaag een bloedstollende finish. De kopgroep van de mannen en van de vrouwen, die 6.04 minuten eerder gestart waren, stormde gelijktijdig op het finishlint af. De close finish op de Peperstraat in Zaandam was in het voordeel van de Keniaanse Joyce Chepkirui (51.33). Haar landgenote Flomena Chepchirchir werd in de snelste tijd tweede. De man-vrouw wedstrijd tijdens de 10 Engelse Mijl werd voor het eerst in vier jaar weer gewonnen door de vrouwen.

Het podium bij de heren

Bij de mannen tekent Nguse Amlosom uit Eritrea voor de verrassende overwinning (45.28). Hij laat veel favorieten achter zich en loopt een tactisch slimme race. De meer ervaren John Mwangangi (winnaar van 2010) en Peter Kirui, die veel kopwerk verrichtte kwamen te kort en werden respectievelijk tweede (45.30) en derde (45.31) bij de heren.  De derde vrouw was trouwens Sylvia Kibet. haar zus Hilda Kibet - uitkomend voor Nederland- werd vierde en dus de winaar bij het nationaal klassement van de vrouwen. Zus nummer drie , Valentine, completeerde  het familiesucces door als 7e te eindigen bij de vrouwen.

De dames ontvangen de prijzen

Beste Nederlander werd Ton Wiggers (48.06 en 14e totaal bij de heren) die verrassend Jesper van de Wielen te snel af was 48.16, 16e) voor de lokale held Ronald Schroer (17e)

13.00 ik geniet nog lang van de vele gek uitgedoste lopers, mensen die op wilskracht de finish halen en de gezellig ambiance.

Je kunt ook horizontaal de finish halen

Niet iedereen haalt de finish. Het benauwde weer zorgt voor oververhitting, sommigen vallen flauw. Een aantal (17!) ambulances moet helaas uitrukken en tussen de lopers aanwezig zijn. Een goede voorbereiding , veel drinken en basis conditie kan veel leed voorkomen. Voor mij wordt een man door de politie over de hekken getild, die oververhit is en nauwelijks bij zijn positieven komt. Ook hij wordt afgevoerd.

Gezellige drukte op de Burcht, de bierpompen stromen

15.00 Naar de sporthal lopend zie ik veel gelukzalige gezichten van lopers, blij met hun resultaat of omdat ze plezier hadden met collega's of vrienden. Het lijkt even of er in het mooie Zaandam geen "normale mensen meer liepen. De hardlopers hebben de stad voor deze zondag bezet: Het is ook niet voor niks het grootste loopevenement van Nederland met een rijke historie.

15.30 Ik besluit rustig terug te rijden en geniet zelfs van de verkeersdrukte. Niemand die mij vandaag meer kan opfokken. (Dat kan ik zelf alleen).

18.00 Thuisgekomen zie ik dat ik als 27e ben geëindigd. Bij de heren als 23e. Met alle businessslopers en goede doelen opgeteld deden er toch bijna 1900 mensen mee. Weinig, vergeleken bij de 10 EM, waar meer dan 50.000 deelnemers hebben meegedaan. 

klik hier voor mijn  statistieken, uitslagen, foto's en video

Startnummer 52647

Naam Arnold Vonk Woonplaats/Team Sparta Afstand 4 Engelse Mijl trimloop Categorie 23e Mrecr Totaal plaats 27e van 699 finishers Snelheid 13,639 km/uur Netto tijd 28:19 Netto tussentijden (verschil)

Persoonlijke video Persoonlijk magazine Persoonlijke foto Deel je prestatie

Uw relatieve finishpositie in het totale deelnemersveld van de 4 Engelse Mijl trimloop:

1e Ekiden AV Sparta Westvliet Voorburg

Vandaag liep ik mijn eerste Ekiden, de estafetteloop van Japanse origine (letterlijk: "naar plaats van bestemming"). AV SPARTA organiseerde deze leuke loopcompetitie op en rondom het eigen complex te Westvliet. De bedoeling is dat 6 lopers door middel van het doorgeven van een lintje/sjerp de marathon voltooien. Drie deelnemers lopen de 5 kilometer, twee de tien en de slotloper legt de afsluitende 7,2 kilometer af.
In dit parcours was er -wegens praktische redenen - gekozen voor een parcours van 5,15 kilometer, waardoor de officiële afstanden zoveel mogelijk werden benaderd.
Toen de lopers waren gearriveerd was er een lekker zonnetje verschenen en een gezellige drukte ontspon zich op het Sparta Complex. Acht ploegen bestaande uit de crème de la crème van Sparta's hardloop cracks (2 uit Den Haag, 6 uit Voorburg) hadden zich voor deze eerste uitvoering aangemeld.

Om 12.00 stipt werden de eerste lopers weggeschoten en meteen namen de twee favoriete teams "Sparta One"en de "'Pacemakers" de leiding tijdens hun eerste aflossing van 5 km.

De ene ploeg oogde fanatieker dan de andere, maar stiekem deed toch iedereen heel hard zijn best. Alleen de sjerp-wissel werd niet door iedereen even soepel of serieus uitgevoerd. Er kan hier nog wel wat geleerd worden van de pupillen die zich voorbereiden op de NK estafette in Amstelveen.
Het speciale van de Ekiden is dat je niet alleen voor jezelf loopt , maar ook voor het team en het publiek dat haarscherp kan toezien hoe je het er van af brengt. Bovendien kun je je meestal niet optrekken aan de lopers om je heen, die zijn er namelijk niet. Als er al iemand in de buurt komt dan is dat een loper/loopster met een ander tempo. Anderzijds is er soms wel een mikpunt voor je en wil je niet ingehaald worden door de loper achter je.

Na de eerste wissel lag het Haagse topteam een kleine vijftig meter voor op het Voorburgse snelle team. Captain Joeri Borgstein zette de achtervolging in op Mattijs van Dulkenraad, beiden ervaren 10 kilometer lopers, wat ook bleek uit het feit dat zij de snelste overall tijden op de 10 neerzetten. Bij de doorkomst na 1 ronde had Joeri het gat keurig gedicht en hij wist aan het einde van de tweede ronde een voorsprong van zo'n  100 meter te nemen. Na de derde loper had het Haagse team echter weer een voorsprong gepakt. Team One lag opeens weer  1,5 minuut voor, die door captain Marlon Voorn op de 10 kilometer nog werd uitgebreid. Tejo Scholten kon de schade wel binnen de perken houden, waardoor Voorburg nog in de race bleef voor de eindzege. Voorburger Marnix Baelde zette vervolgens een zeer snelle vijf kilometer neer en wist zijn concurrent van Den Haag vlak voor de baan in te halen. De pacemakers onder aanvoering van 55+-er Michel van de Luitgaarden konden als eerst de afsluitende 6 kilometer ingaan. Michel bracht een prachtige tijd op de klokken, maar kon niet voorkomen dat de 20 jaar jongere Andy Oskam hem op Westvliet voorbij ging en de voorsprong in de afsluitende twee ronden op de baan veilig stelde.

Dat de andere ploegen ook constant stuivertje wisselde was leuk voor de ploegen en het publiek. Zo had team Finishing Touch Runners na de eerste loper de 6e plaats in handen, waren zij na vijf lopers opgeschoven naar de 3e plaats maar moesten uiteindelijk toch tevreden zijn met die 6e plaats. Slotloper en captain Theo Sijbrandij (75 jaar jong) handhaafde zich prima in het geweld.

Tijdens de prijsuitreiking werd het team van Marlon Voorn "Sparta One" gehuldigd  (en werd dus ook ""one"). Er was echter ook een prijs voor team Pacemakers voor het "klassement met handicap". In dit klassement werden de tijden verdisconteerd, rekening houdend met  leeftijd en geslacht. Aanvoerder Joeri roemde hierbij vooral "de oudjes" van zijn team.

Melvin en Enno voorzagen bekwaam de lopers van BBQ-vlees en er werd nog lang gezellig nagetafeld. Iedereen was het er over eens dat het een geslaagde en gezellige hardloopmiddag was geworden. Bram, Ronald, Helen en alle andere vrijwilligers (dank!) zorgden voor een onvergetelijke en goed georganiseerde dag die ongetwijfeld een vast plekje gaat krijgen op de Sparta agenda.

Kijk hier voor de  Foto's van Eef Goeyenbier van de Ekiden / 2013 / 

Uitslag 1e Sparta Ekiden ‐ 15 september 2013

plaats    team naam
1 SPARTA "ONE"        0:20:41 0:39:07 0:18:22 0:41:39 0:21:36 0:22:23 2:43:48
2 DE PACE MAKERS! 0:20:46 0:38:41 0:20:48 0:42:02 0:18:52 0:23:20 2:44:29
3 PieMaJo                     0:23:17 0:49:17 0:24:33 0:47:38 0:23:25 0:23:27 3:11:37
4 FAST &  FURIOUS    0:21:15 0:46:33 0:23:21 1:00:21 0:21:07 0:25:19 3:17:56
5 DOORDOUWERS    0:23:27 0:47:00 0:28:16 0:50:19 0:27:14 0:27:20 3:23:36
6 FINISHING TOUCH  0:23:46 0:50:54 0:23:16 0:45:51 0:31:45 0:31:18 3:26:50
7 SURPRISE RUNNER0:28:02 0:45:53 0:30:41 0:55:54 0:29:03 0:28:45 3:38:18
8 CLUB SPARTAMED 0:27:51 0:48:32 0:29:27 0:51:51 0:28:06 0:34:15 3:40:02

Beach Run Kijkduin: Hitte, heuvels, zand en strand

21 juni: Terwijl het eindelijk zomer wordt in Nederland heb ik een andere goede reden om naar het strand te gaan: De Beach Run staat op de agenda, 5 of 10 km door een zeer selectief en mooi parcours. De run is georganiseerd door o.a. Triathlonclub RTC en mijn eigen AV Sparta.

Voorpret

De dinsdag ervoor heb ik al wat voorpret beleefd door het parcours (deels) te verkennen. Kleine bordjes met oranje pijlen verraden een verdekt uitgezet parcours. Schelpenpaadjes, die al snel overgaan in kleine mulle duinpaadjes, waar je diep in wegzakt. Een grote brede duinpan, twee steile verharde klimmetjes, scherpe bochten, afdalingen  en een zwaar heide/paardenpad. De laatste kilometer zal over het strand gaan, en het slotstuk is heuvelop met de finish op het Deltaplein.

Vreemde vogels

Het zonnetje breekt door als ik om 18.30 arriveer op het plein, waar zojuist de feestelijke ceremonie van het cross-WK triatlon is begonnen. Morgen zullen de Wereld Kampioenschappen in alle klassen losbarsten. Diverse nationaliteiten (die ook meedoen aan de Beach run) en belangstellenden zie ik voorbij schuiven. Enkele bejaarden kijken verbaasd naar alle drukte en sportief geklede sporters. Twee verklede animatie meisjes weten ook niet precies wat er aan de hand is. Iets met sport denken ze. Ik haal mijn startnummer op bij de tent, waar enkele bekenden (van AV Sparta) tref: hardlopers die zich nu inzetten als vrijwilligers. Veel (sterke) lopers van Sparta en andere verenigingen zijn afwezig. Zij doen mee aan een loop die komende zondag aan bod komt en meetelt voor het Fides circuit.

Hotel Atlantique met duinpad

Desalniettemin staan er 200 mensen aan de start bij de 5 km.
Ik kijk nog even kritisch naar mijn Saucony Kinvara's. Lichte schoenen, maar het zand gaat er wel heel makkelijk in, als ik me warm loop bij het duinpaadje langs het Atlantique hotel.  Ik kieper er bijna een half kilootje uit als ik naar de start ga. Misschien moet ik nog even naar mijn favoriete sportshop om een paar trailschoenen te scoren.

Het is een gezellige drukte bij het vertrek (op het strand ter hoogte van beachclub Gotcha). Ik besluit op de vierde rij plaats te nemen, maar wil ook niet vast komen te zitten in het zware zand, doordat er een langzame loper voor me de boel blokkeert. "Houd je in" houd ik mezelf voor, want de laatste keer had ik me enigszins opgeblazen door een te enthousiaste eerste kilometer. Inhouden is behoorlijk lastig, zeker als er na het startschot een aantal jeugdige atleten links en rechts voorbij sprinten. Bovendien wordt het parcours na een halve kilometer smal en is het dan lastig passeren

Zware schoenen

Het is al meteen zwaar als ik via het mulle zand de steile strandopgang naar het Deltaplein bereik. Twee Engelse jongens en een Russische jongedame die alleen uit spieren en botten lijkt te bestaan flitsen uit het zicht. Ik loop achter twee pubers. Een rank meisje met een zuurstok roze shirt zoeft met lichte tred langs me. Na 500 meter zakt de moed me in de schoenen. Maar daar is geen plaats meer voor bedenk ik me, want daar zit al een lading zand. Op souplesse rond ik het duinpad af.

in "het rood" (foto: Jeroen Tibbe )

Dit is wel mijn terrein bedenk ik me. 200 meter voor me zie ik drie lopers met als voorste Glenn Kunst van Haag atletiek. Hij is al twee keer bij andere cross-loopjes een kleine minuut voor me geëindigd. Ik schat hem 15 jaar, maar hij loopt beter dan menig geoefende volwassen atleet. Bergop zijn er veel lopers die het zwaar hebben, ik kan mijn snelheid behouden en pas mijn tred aan. In de afdaling lange passen en krachtige vering. Het "zuurstokroze meisje" heeft korte benen, dus die is duidelijk in het nadeel. Ik passeer haar en loop in de lange technische afdaling naar een jongen van rond de 24 die op zijn beurt op Glenn inloopt.

Ademnood en kuitenbijters 

We lopen een smal duinpad omhoog. Beiden lijken naar adem te happen. Dit is echt weer een heel zwaar stuk.

Glenn Kunst (foto: Jeroen Tibbe)

Ik probeer achter de lange jongen te hangen, maar hij komt niet echt dichterbij. Hij wenst me succes als ik weer versnel en snel bij de Haag atleet ben. Als ik Glenn passeer lijkt het of zijn hoofd uit elkaar ploft. Hij hijgt en puft, zweet gutst over zijn gezicht. Hij heeft het duidelijk lastiger bij de  grote hoogteverschillen. Ik wil niet stil vallen maar kom ook langzaam in het rood als ik de grote duinpan door moet steken. Ik denk dat we we daar richting strand draaien, maar kom bedrogen uit. Volgens mijn Garmin is er nog 2,4 kilometer af te leggen en ik vraag me af of ik het tempo nog kan volhouden. Er volgt nog een lus met tot mijn schrik als voorgerecht een lange verharde steile kuitenbijter. Het veld is nu al behoorlijk uiteengeslagen. Op het pad evenwijdig aan het strand moet ik bijtanken. De afstand met Glenn wordt kleiner. Het lijkt of hij zijn tweede adem vind.

Laatste kilometer

Als we het strand op gaan is het gat nog maar 50 meter. Ik probeer ontspannen te lopen, maar dat is nog lastig. Dichtbij de zee is de grond te zompig. 10 meter landinwaarts al weer te rul. De vaart is er toch wel uit en Glenn passeert me vlak voor de oorspronkelijke start.

(foto: Jeroen Tibbe)

De vermoeide lopers gaan nogmaals via dranghekken over het mulle stuk bij de strandtent. Het is oppassen dat je hier niet bijna stil valt. Het gat is te groot als ik nog aanzet op de strandopgang. Met een soort van eindsprint finish ik in 25.29 als 9e. Verrast over de goede klassering, maar ook over de langzame tijd. Het geeft des te meer aan hoe zwaar de omstandigheden zijn.

Ik stort weer tegen de dranghekken en hijg uit op de grond, terwijl ik mijn chip vergeet in te leveren. Even later geniet ik (als enige) van een heerlijke hete douche die in de portocabins zijn neergezet voor het hotel. Uit het raampje kan ik de 10 km lopers voorbij zien denderen.

5K Winnaar Jeroen (foto: Jeroen Tibbe)

Tijden, uitslagen en foto's

De 10 km wordt gewonnen door Remko Mocking (heren) en Liesbeth Voorthuijsen (Haag Atletiek) bij de vrouwen. De vijf kilometer is een duidelijke prooi voor Jeroen van Aken van het nabij gelegen 100 jarige haag Atletiek in 20.53. Hij houdt de overzeese concurrentie ruim van zich af: James Williams (Wells City Hamers) wordt tweede (22.44). Bij de dames wint de Russisch/Zuid-Afrikaanse Olga Firsova (24.09). Genietend van ossehaaspuntjes en een glaasje rood bij beachclub Gotcha, zie ik de lopers voor de 10 km binnendruppelen. Het duurt nog even maar dan zijn alle 600 lopers binnen. Sommigen moeten een wandeltempo aanhouden, anderen zijn nog opmerkelijk fris. Voor allen is het een zware beproeving en mooi loopavontuur op een fraaie locatie.

 Lees hier verder voor de uitslagen van de Beach run 2013
Voor een sfeerimpressie met mooie foto's van de lopers bekijk hier de foto's van Jeroen Tibbe of de foto's van José Xavier

Interesse in meer sport blogs? Lees het op SportBombarie

Molenloop Voorburg AV Sparta de zon in de Vliet zien schijnen

vorig jaar liep ik als kersverse Voorburger de plaatselijke Molenloop, georganiseerd door AV Sparta. Een grote en gezellige recreatie wedstrijd over 5 of 10 km en ook afstanden voor de jeugd. Afgelopen jaar was het opeens weer warm geworden en met mijn voorbereiding was het ook niet al te best: tweemaal een rondje (4,5 km) Kralingse plas in een half jaar tijd. Mijn voorbereiding was zowieso al dramatisch: Ik was aan de late kant, mijn chip raakte los bij het inlopen en mijn batterij van mijn Garmin Forerunner was op vlak voor het 9 km punt. De geschatte tijd was 47,5 a 48 minuten. Een inzinking halverwege -nota bene 500 meter bij mijn huis - kon ik met moeite overwinnen.

Dit jaar was het anders. Vanaf december was ik structureel gaan trainen (minstens 2 maal per week) en ik had ook al een paar 10 km loopjes in de benen. Het "na-oorlogse" record van 44.44 wilde ik op deze wederom warme dag breken.

Ditmaal was ik ruimschoots op tijd. Als vrijwilliger had ik mij aangemeld om bij de kidsrun te assisteren. Om 9.00 kwam ik al aan op sportpark Westvliet. Om 13.00 konden we vertrekken.
Tevoren had ik een soort schemaatje gemaakt om de eerste kilometer 13 km per uur te gaan en via 13,5 op 14 te eindigen.

Na een rustige eerste kilometer liepen we op het fietspad langs de Vliet. Ik koos een groepje uit, waardoor ik uit de wind bleef. vlak voor de brug passeerde ik een man die er uit zag als een op ontploffen staande tomaat. Ik begon aan een opmars maar zag dat ik al harder ging dan mijn planning. In het centrum (winkelstraat Heerenstraat) passeerde ik met een man in een groen shirt passeerde  een gespierde dame die al 2 km. vlak voor me liep.

Langs de laan van Leeuwenstein ontving ik de felicitaties van mijn supporters. bij de Molen van molenaar en atletiektrainer Bram Zonderop werd het lastig. Bram zelf moedigde me aan. Het werd heter, maar gelukkig was daar de verversingspost, waar ik water naar binnen en over me heen gooide. 100 en 150 meter voor mij liepen twee ervaren Spartanen.
Vorig jaar had ik hier een inzinking. Ik zat inmiddels tegen de 14 km per uur aan , maar kon het tempo maar moeilijk vasthouden.

Bij de Vliet hadden we tegenwind, die voor aangename verkoeling zorgde. De twee Spartanen kon ik op dit stuk voorbij steken en ik had nog over voor een snelle laatste kilometer. Vlak voordat we de baan opdraaiden kwam ik tot bij een oranje shirt van HRR (hague Road runners) . De voorzitter van die club stond daar net ter plaatse en waarschuwde "er zit zo'n gele te loeren, hou 'm achter je! zijn ploeggenoot.

Ik was nu nog meer gebrand op een snelle eindsprint. Bij het opdraaien van de baan nam ik de binnenbocht en zag dat de HRR man geen versnelling meer in huis had. met een laatste krachtsinspanning kon ik ook nog een man in blauw shirt op de meet verslaan om volledig uitgeput tegen het kunststof te vallen. Na een half minuutje stond ik weer op en met ontbloot bovenlijf passeerde ik de wethouder die het startschot had gegeven.

Mijn missie was gelukt: met 44.35 was ik 9 seconden onder mijn PR gebleven!