TCO mix 4 goes gravel

De toppers deden het in Monte Carlo en later op Roland Garros. Michaela Krajicek deed het in Griekenland (Heraklion) en het Voorburg-Leidschendamse TCO 4 (mix) doet het achter de snelweg bij Zoetermeer: Tennissen op het gravel van tennisclub ALTV, waar we te gast waren voor de 3e voorjaarscompetitieronde. Ergens diep achterin mochten de "balkunstenaars" hun balletje slaan. Een slaperige groundsman en vaste "bewoners" werden opgeschrikt door de komst van uw verslaggever ter plaatse.

Vanwege de vervroegde aanvangstijden voor ons team mochten wij tegen ALTV 4 het spits afbijten. De tegenstander van vandaag stond samen met ons en nog 2 ploegen bovenaan met 7 punten. Op papier leken ze goede dames te herbergen (niveau ) en wat minder goede heren (niveau 7-8). Dit werd ook mondeling bevestigd door de tegenstander (de dames dan;-)

Staan er nou 3 TCO-ers in de baan?

onze crack Jeanette speelt tegenwoordig als een jonge godin op meerdere wedstrijden per week en werd vandaag gespaard voor de mix. Het was dan een moedige poging van onze Ada, die voor het eerst in 67 jaar weer eens ging singelen. Het was dan ook niet raar dat haar ervaren tegenstander sterk was en het was een hele opgave om games binnen te slepen. Maar zeker een goede training voor volgende singles. Van verliezen leer je meer dan winnen toch?

Frank was ook snel klaar met zijn tegenstander, maar nu gingen de punten naar TCO.

perfecte opgooi, HD

Het herendubbel beloofde meer strijd te bieden. Frank en Albert moesten nog even wennen aan het gravel en de slome half-court ballen van de tegenstander. Het begin was moeizaam: prikkerig traag spel en volleys van Albert die "geholpen door de wind" niet de goede bestemming vonden. Na een moeizame 1-2 achterstand waarin niemand zijn service kon houden, behield Albert zijn service op 2-3.  De TCO heren ware niet onder de indruk van de tegenstander en liepen  makkelijk uit naar 2-6. Albert werd vaster en Frank kon meer vaart en druk ontwikkelen. De volgende set een bijna vergelijkbaar beeld en dito score.

Bij de dames was de eerste set spannend. jeanette en Ada moesten een voorsprong van 4-3 prijsgeven maar konden toch weer terubreken tot 5-5. Helaas was het slot weer voor ALTV, waar de dames -die vaak met elkaar spelen- zeer stabiel speelden. De klap kwam TCO niet meer te boven en "de Overdammers" moesten er met 6-0 in de tweede set af.

hoe hoger de opgooi, hoe beter

De mix moest dus de doorslag geven. Hier werd het echt een titanengevecht, waar de man van het koppel zich optrok aan het stabiele spel van zijn partner. Met nipt verschil werd de eerste set gewonnen. De tweede set werd een achterstand weggepoetst en met 3-2 en jeanette aan service leek ALTV rijp voor de sloop. De Zoetermeerse dame was echter in de rally nauwelijks te verslaan en de partij leek te kantelen: 6-4 voor de tegenstander. In de derde set sloeg vermoeidheid, kramp en irritatie toe bij het Zoetermeerse paar. Maar de Overdamse diesel was een stoomtrein geworden: Jeannette was conditioneel nog in topvorm en maakte met Albert op ervaring de partij af 6-4, 4-6, 6-2
Een mooie en nuttige overwinning.

We staan in punten gelijk met de koploper (Wilhelmus) die echter alles tot nu toe wonnen. (zaterdag met 3-2 van rivaal BES 1). Wanneer ze dit volhouden zijn zij de kampioen. Volgende week zal Wilhelmus hoogstwaarschijnlijk 5 punten pakken tegen Oude Eik, dus zullen we volle bak moeten gaan tegen middenmoter WW om de druk hoog te houden. Daarna komen 3 op papier makkelijke tegenstanders, m.u.v. BES.

Hierbij de stand:

Gemengd senioren (0120) 4e klasse zaterdag
Plaats	Ploeg	Gespeeld	Gewonnen	Verloren	Punten totaal
1	WILHELMUS 2	3	3	0	10
2	TCO Leidschendam 4	3	2	1	10
3	BES 1	3	2	1	9
3	ALTV Z'MEER 5	3	1	2	9
5	NNPV 1	3	2	1	8
6	TC WW 1	2	1	1	4
7	OTC 3	3	0	3	3
8	OUDE EIK 3	2	0	2	1

Voor de liefhebber nog enkele hoogtepunten (videofilmpje)  uit m.n. de mix.

Verslag TCO 4 -NNPV 1

En daar was ie dan (en dan hebben we het niet over -sorry- Albert): het zonnetje, waar de meeste voorjaarscompetitie deelnemers naar snakten. Captain Frank zat als eerste helemaal klaar met een duidelijk bord TCO 4 pontificaal voor de ingang. Het werd alleen door geen enkele tegenstander (Het 1e mixteam van NNPV: Nationale Nederlanden Personeels vereniging) opgemerkt. Maar de wandelende oranje reclameborden werden wel door ons gespot, 3 heren 2 dames en 1 aanhanger in totaal.

Nadat de wonden gelikt waren na een (voor mij) teleurstellende wedstrijd tegen Wilhelmus mocht ik het spits afbijten met de single . Met verlies in de mix en dubbel (een heel spannende driesetter waarin terug werd gekomen van 5-0 naar 5-4, maar de gravelbijters van Mariahoeve de punten in huis hielden.
Het wonden 'likken" ging in letterlijke zin nog even door. Een naslepende kuitblessure deed mij aarzelen om te enkelen, maar erger was het vallen en opstaan tennis dat ik op de mat legde. In de vierde game al probeerde ik een bal die halfcourt het veld uit ging te halen, maar op het groene kunstgras gleed ik weg en belande met een schuiver en salto bijna op de aanpalende tennisbaan.
Ik controleerde mijn ellebogen en wilde opgelucht ademhalen. Helaas lagen de vellen rondom mijn rechterknie er af en zat daar oranje bloed op (handig voor koningsdag). Ik had het ook op mijn  heupen..die voelde na de partij alsof er een baksteen in geplaatst was.

Behoorlijk werken was het met wind en harde ballen en en een tegenstander die (ook) niet doorsloeg. na behoud van service aan beide kanten kon ik mijn tegenstander, Wim (een goede 7), breken op 3-2. Mijn service bleef lekker gaan (in tegenstelling tot de normale forehands en laten we het over de backhand helemaal niet hebben) en ik kon de set binnenslepen naar 6-2. De korte balletjes, een aantal directe punten en een lob kwamen het spel van Wim niet ten goede. Hij maakte veel fouten en begon te foeteren. "Wat doe ik fout", "zo kun je beter stoppen", "wat een geluk, bij hem gaan ze in, bij mij steeds net uit". Het racket werd ook misbruikt en ik kon snel naar 2-0 uitlopen in de derde set. Gek genoeg begon hij zijn draai opeens te vinden en bleef ik zelf minder gefocust maar toch angstig tennisspelen. (prikken) .

De korte balletjes vielen nu te kort en de ralleys nog steeds vermeden. Je moet een liefhebber zijn om te dit te willen zien (of willen spelen). Wim kwam terug tot 3-4 en pepte zich op om op eigen service de gelijkmaker te produceren. Hij werd echter op love gebroken en toen was zijn geest toch wel gebroken. met enige moeite kon ik de partij uitserveren: 2-6, 4-6 .

Jeanette mocht het opnemen tegen de singelaarster van NN. Jeanette was ook niet topfit, want ze had nog de partijen van de dinsdag in de benen.Het leek gelijk op te gaan, al was de tegenstandster een taaie opponente, die veel terughad en solide speelde. Jeanette kwam langzaam op toeren en begon ook beter te serveren. Daardoor kon ze een 5-2 achterstand ombuigen tot 5-6. Het werd een spannende tiebreak waar de NNPV-ster toch nipt de set kon binnenslepen. Even een bittere pil voor ons en het leek een lange partij te worden (dat werd het ook). Terwijl enkele toeschouwers, spelers en baancommissaris ad interim Ada bezorgd toekeken ("we liggen achter op schema" aldus de captain). had Jeanette een nieuwe come-back in petto. Bij 3-0 voor in de 2e set kreeg ze grip op de tegenstander, die na 3-4 langzaam de partij uit haar vingers zag glippen. Jeannette was lekker op gang en met rake gespreide klappen kon ze met 6-4 en 6-2 de partij uitmaken.

Frank in actie

In het herendubbel lieten Albert en Frank zien een ingespeeld koppel te zijn. Een snelle eerste set werd gevolg door een degelijk uitgespeelde tweede set, hoewel Frank niet helemaal tevreden was over zijn spel. Toch maakte hij wel een bijzonder punt door met buitenkant racket een volley precies langs tegenstander schuin achter net, maar in tramrails te smashen. De punten telden en in was Albert nog op tijd om fatsoenlijk te eten alvorens ADO te zien verliezen van FC Twente.

Ada mocht klokslag vijf uur de baan op en had er zin in. De samenwerking met Arnold liep goed terwijl windvlagen nog voor hilarische smash ballen (of eigenlijk gemiste smash ballen) zorgden.

Arnold in actie

Een bal die achter Ada plofte werd nog gehaald door ik zei de gek, met een kreet van schrik en een gekke manoeuvre om Ada niet te raken werd de bal weer achterin geplaatst en ook de rallye gewonnen.
Bij 5-2 kwam de tegenstander nog even terug tot 5-4, maar dit mini-dipje werd professioneel weggeschoven en binnen  het uur stond 6-4, 6-1 op het scorebord.



Ada mocht meteen door met Jeannette in de DD. Het zonnetje was er inmiddels vandoor en de dames stonden eenzaam, maar niet verlaten (Frank van dichtbij en de rest van een afstandje) op de baan. De tegenstander kwam niet meer in het ritme, onze dames waren los en in no-time werd het 6-0. De tweede set zakte de de concentratie en de focus en kwamen de dames nog even achter met 3-2. Niemand die hier van in paniek raakte want met 6-3 pakten we de overwinning en de volle 5 punten op de tijdelijke koploper, die ons niet echt deed schrikken vandaag. Na afloop werd nog lekker genoten van de sushi/bitterballen schaal en een afsluitende maaltijd. In de regendruppels fietste ik moe en voldaan richting bank en TV (nee, het stappen was alleen in mijn hoofd een leuk idee).

We zijn nu gedeeld 3e met evenveel punten als de koplopers en ALTV, de tegenstander van volgende week. Het zal gaan tussen deze 4 ploegen, al heeft ALTV nog geen sterke heren opgesteld. Hopelijk lopen BES en Wilhelmus nog tegen een nederlaag aan. Het belooft een spannende competitie te worden: wat er ook gebeurd.

Wilhelmus won met 4-1 van OTC, ALTV won met 0-5 bij het niet al te sterke Oude Eik. Voor overige uitslagen en details klik hier

Stand Gemengd senioren (0120) 4e klasse zat

Plaats	Ploeg	Gespeeld	Gewonnen	Verloren	Punten totaal
1	WILHELMUS 2	2	2	0	7
1	BES 1	2	2	0	7
3	TCO Leidschendam 4	2	1	1	7
3	ALTV Z'MEER 5	2	1	1	7
5	NNPV 1	2	1	1	4
6	OTC 3	2	0	2	2
7	TC WW 1	1	0	1	1
8	OUDE EIK 3	1	0	1	0

City Pier City, Haags volksfeest in twee delen

Na een vleugje lente is er deze ochtend vorst, kou en regen voorspeld. Dat is slecht nieuws voor hen die snel willen lopen op de CPC,
Het evenement, dat een van de drukste van Nederland is, is als vanouds weer vol met lopers en supporters. Ruim 33.000 deelnemers melden zich deze dag voor de Ernst & Bobbie Kinderloop, ABN AMRO Jeugdloop, West 5 km Loop, Dunea 10 km Loop of ABN AMRO Halve Marathon

Gelukkig valt het nog mee als ik s'ochtends om kwart voor 10  al bij het pannenkoeken paviljoen op het Malieveld sta. Niet voor een gezonde portie koolhydraten maar wel  om een gezonde portie stuiterende AV Sparta pupillen op te vangen. Om 10 uur druppelen de andere trainers, ouders en pupillen die de 2,5km jeugdloop gaan doen binnen.

Na een uitgebreide warming up achter het startvak van de Ernst & Bobby kinderloop gaan we van start. We, want als coach loop ik mee temidden van de 8 en 9-jarigen. Ze doen het goed en hoewel ik me had voorgenomen onder de 10 km per uur te lopen ga ik toch regelmatig over de 11. Het is veel te leuk om met de enthousiaste jeugd mee te rennen en ze een letterlijk duwtje in de rug te geven. Terwijl ik iedereen na de finish op het Malieveld zoek en mijn aandacht over tien kinderen probeer te verdelen praat ik na met de trainers en ouders. Bijna kom ik te laat voor mijn eigen start als ik de bagagetent en toilet probeer te vinden op het overbevolkte Malieveld. Het middenterrein is dan ook al voor de start van tien kilometer tot een grote blubberpoel verworden, waar zelfs pompen worden ingezet om het water weg te laten lopen.

Mijn Nike Dart 9 schoene waren wit,maar nu blubber grijs-zwart.  Het is de laatste keer dat ik er een wedstrid op heb gelopen want ik heb de vrijdag er voor een mooi paar Saucony Kinvara 2 bij Zier Running aangeschaft. Niet de ideale voorbereiding om mijn doel de 10 kilometer binnen de 45 minuten te lopen, te behalen, maar ik ga vanuit startvak B goed gehumeurde op weg. Halverwege denk ik nog dat ik niet in de buurt van mijn PR zal komen, als ik in ruim 23 minuten doorkom op de 5 km. Ik heb de eerste 2,5 kilometer (soms noodgedwongen vanwege de drukte) met de handrem er op gelopen. Het laatste stuk gaat toch behoorlijk hard, met een laatste kilometer in maar liefst 4.02 . Mijn Garmin runningcenter horloge geeft 1 seconde sneller aan dan mijn PR, maar daar ben ik niet gerust op. Later zal blijken dat ik 44.46 heb gelopen, 3 seconden er boven. Het doel is echter gehaald en ik ben met alle drukte en lage temperatuur uitermate tevreden.

Voor een verslag van de wedstrijd bij de toppers lees hier verder.

Delftse Houtloop, mooie test voor de CPC

 
Nadat ik vorige week de stamppotloop van AV Sparta (Voorburg) aan me voorbij heb laten gaan, vanwege een pijnlijke knie, ga ik vandaag naar Delft voor de Delftse Houtloop van AV '40. Ik loop 10 kilometer en wil me eens goed testen voor de CPC die met rasse schreden naderbij komt.

De voorbereiding is behoorlijk amateuristisch. De week ervoor heb ik alleen op maandag getraind. De vorige dag bestond  ook niet uit een al te beste voorbereiding: een tenniswedstrijd, een verjaardag met lekkere wijntjes en de vrijwilligersavond op Westvliet, waar ik een paar biertjes niet kan afslaan.

S’ochtends ben ik niet vooruit te branden en tot overmaat van ramp is mijn Garmin hardloophorloge niet goed opgeladen. Mijn oude Adidas Supernova’s zijn al aan de buitenkant lichtelijk uitgescheurd, maar goed, laat ik ze lekker afdragen.  Wel neem ik een reservepaar mee. Gelukkig rijd ik maar 200 meter om en bereik gelukkig op tijd het complex van AV 40 aan de Brasserskade. Daar kom ik Sparta pupil Sjoerd en zijn vader tegen die de 5 km. gaan lopen. Voor 2 euro heb ik een startbewijsje.

Het is een drukte van jewelste op en rond de atletiekbaan. Er zijn toch zeker 250 man op de 5, 10 en 15 km afgekomen, terwijl ik niet op veel mensen had gerekend. Het lekkere weer heeft duidelijk veel hardlopers getrokken en ook NN is er met een grote ploeg. Ik zie ook nog een dame in Sparta shirt, als ik naar de start loop. Mijn intentie is om op de CPC 45 minuten te lopen en nu te kijken of ik al in de buurt kan komen. De strategie is een opbouwend schema te lopen. 12 km p/u in de eerste kilometer, halverwege op 13 km/u en de laatste kilometer van 14 naar 14,5 versnellen. Wel onhandig dat mijn horloge het niet doet, dus de strategie kan de prullenbak in.

Onderweg

Pang! het startschot klinkt sneller dan ik had verwacht.Een lange serieus ogende loper in rood shirt –met een sporthorloge dat wel werkt!- voor me kies ik maar even als “doelwit”. Ik ben de grote massalopen gewend, dus de ruimte die ik krijg is verademend. Toch wil ik altijd de kortste weg nemen.

Na een kilometer passeer ik 2 man door het modderige gras gedeelte in de bocht te en glij bijna ondersteboven. “Slippery when wet” gaat het door me heen. De loper met het rode shirt wijkt verschrikt uit. 

Na de tweede kilometer besluit ik naar de uiteengeslagen lopers voor me te naderen. De voorste man lijkt ook te versnellen en samen lopen we op. Ik vraag of hij de tussentijd bij de derde kilometer heeft. Het blijkt een ervaren loper uit Rotterdam te zijn die (15) kilometers gaat maken ter voorbereiding van de marathon. Als ex-Maasstad bewoner klikt het meteen en hij blijkt een pittig en vast tempo te hanteren. Voor we het weten raken we aan de praat, maar na de 5^e kilometer als het tempo iets terugloopt zegt hij terecht: we ouwehoeren teveel. Ik begin al behoorlijk zwaar te ademen, dus ik vind het best. We halen her en der wat lopers in, terwijl we versnellen; hij noemt nog wat tijden. Ik probeer uit het hoofd te rekenen na de tussentijd van 7 km, en concludeer teleurgesteld dat ik op 47 minuten afkoers. 

Het zonnetjes is volop doorgebroken en de temperatuur (die s’ochtends nog rond 3 graden was) loopt flink op. Voor de achtste kilometer moet ik mijn loop compaan die inmiddels als haas fungeert laten gaan. We worden achterhaald door een andere loper en ik denk even dat ik ga instorten. Op het tandvlees maar wel op souplesse (dat denk ik tenminste, maar ik ben blij dat er geen filmpje van me gemaakt word) blijf ik op een 20 meter hangen. Als we een bruggetje afdenderen kom ik weer met lange pas naar de heren toe en hang half dood aan het elastiek. We naderen de 9^e kilometer en mijn maatje zegt: als je doorloopt kan je de 45 minuten halen. Ik had me dus vergist in mijn berekening. Met een piepende schoen (de beestjes zijn echt helemaal afgelopen na 4 jaar trouwe dienst) kan ik toch nog versnellen. Mijn haas/coach blijft hetzelfde tempo lopen en de andere kan niet echt volgen. Met iets wat voor een eindsprint door moet gaan pleur ik tegen het gras. Gelukkig, is dat na de finish. De tijd is 44.44 en daar ben ik erg blij mee. Vorig jaar liep ik bij de Molenloop nog 3 minuten langzamer. Na een verfrissende douche en sportdrank loop ik weer richting finish om naar mijn nieuwe “hardloopvriend” te gaan kijken. Hij komt dan juist over de streep in 1.07.30 , hij heeft zijn tempo precies gelijk gehouden. Met een fijn gevoel rij ik naar huis. Ik ben klaar voor de CPC!

De halve van Egmond 2013, zon, zout, zee en zweven

Vandaag - 14 januari 2013-was het weer zo ver. Mijn jaarlijkse uitdaging tegen verzuring, kou, win, ontberingen. openbaar vervoer en chagrijnige mensen van de garderobe: De Halve marathon van Egmond georganiseerd door de champignonnetjes.

Vorig jaar had ik twee maanden tevoren een paar keer 4-12 km. hard gelopen en wat interval training gedaan. Eigenlijk niet goed voorbereid, maar met redelijke basisconditite en een gunstige meewind op het strand was ik tot een tijd gekomen waar ik uiterst content mee was: 1.45.30
Deze keer was ik ook pas in november gaan trainen, maar dan wel gestructureerder, dat wil zeggen twee keer per week bij AV Sparta aangevuld met wat tennispartijtjes.
De omstandigheden waren bijna ideaal. De lopers en het in grote getale toegestroomde publiek werden getrakteerd op een prachtige winterse dag met veel zon en niet te veel wind. Met een temperatuur van onder nul was het wel koud voor de ruim 17.000 deelnemers. Vorig jaar was ik toch weer veel te hard van stapel gelopen in de  plaatselijke ronde van 3 kilometer. Over de stoep lopen, van links naar rechts om de ideale lijn te pakken en in de weg lopende toeristen te ontwijken verspil je dan (te) veel energie. 

Onderweg haakte ik aan bij een tweetal, dat met een mini-rugzak met drinkreservoir inclusief slangetje een lekker tempo draaide. Ik wilde deze keer maximaal een minuutje verliezen in de eerste 10 kilometer en dan in de duinen mijn slag slaan. Het was even schrikken toen ik in ruim 50 minuten doorkwam, dit was anderhalve minuut sneller dan vorig jaar. Als die man met de hamer maar niet  bij de steile heuvel  (Bloedweg op 19 km) zou staan, was een gedachte die ik snel in de prullenbak gooide. 
Ik genoot van de prachtige golven, het heerlijke zonnetje dat mooi op de zee weerkaatste en het lange lint lopers. Handschoenen, truien en mutsen waren door oververhitte lopers op het strand achtergelaten. Een troepje baanatleten ging me voorbij. Ze waren fris en deden af en toe een makkelijke versnelling. halverwege het strand moest ik kiezen: vanwege een afscheiding die het zeewater had gemaakt, langs het harde strand of het korte traject dat ietsje muller was.ik besloot mijn rugzak vrienden te volgen, optie 2. Een goede keus want bij het verlaten van het strand liep ik ineens voor het groepje baanatleten. De pittige steile duinpan was het sein om mijn hardloop companen te verlaten. Uiteraard kwamen de snelle baanatleten me weer voorbij zetten, maar de gang zat er goed in. 

In de duinen was er weinig gelegenheid tot passeren, dus moest ik vaak op de onverharde stukken inhalen. Desalniettemin kwam ik ook het laatste beruchte stuk goed door al was de versnelling in de laatste kilometer niet zoals ik hoopte. Toch geen reden tot klagen, want met 1.42 en half had ik 3 minuten sneller gelopen, dan in 2012. Ik bleef nog nagenieten bij  de stands en kreeg nog wel een koude douche in het clubgebouw van de V.V. Egmond. Als oud-voetballer heb ik al veel kleedkamers gezien, maar dit was toch wel de smerigste en meest troosteloze.  Gelukkig werd er nog gezellig nagetafeld en gebierd met wat bekenden die ik tegen het lijf liep. 

Wedstrijdlopers

Bij de heren werd de wedstrijd werd gewonnen door de onbekende Abera Kuma uit Ethiopië. Hij kon de Keniaanse favorieten voorblijven en kwam verrassend in 1.01.20 als eerste over de finish op de boulevard. Helah Kiprop uit Kenia ging er bij de vrouwen met de overwinning vandoor. Op de laatste honderd meter wist zij na een spannende eindsprint de nummer twee, Flomena Chepchirchir, op één seconde voor te blijven in 1.10.55. Beste Nederlander bij de mannen was Michel Butter in 1.02.46 (9e overall) en Andrea Deelstra eindigde als eerste Nederlandse vrouw in 1.15.12 (6e overall).

Dagboek van een amateur hardloper: Oliebollencross Haag

Sinds enige tijd heb ik het lopen weer opgepakt en zelfs met plezier lid geworden van een atletiekvereniging (AV Sparta) om wat gestructureerder (en vaker) te lopen. Vandaag (5 januari 2013) ga ik voor het eerst in 25 jaar meedoen aan een heuse cross. De oliebollencross is de eerste van het nieuwe jaar. In plaats van een lange duurloop kies ik voor de korte variant van 4 km om snelheid op te doen Op de website van Haag atletiek vind ik het parcours. De verharde paadjes door het Westduinpark ken ik redelijk goed, het is één van mijn trainingsrondjes. Soms sta je oog in oog met een Schotse hooglander (zo'n vierpotig koebeest bedoel ik).

De auto zet ik bij de bosrand bij de Fuutlaan neer. Het begint meteen te kriebelen. Ik schrik me rot als ik het parcours zie, niks verharde paadjes, maar blubber, steile heuvels en mul diep zand, waar je door heen moet slingeren. Het heet ook niet voor niks een cross! Tijdens het inlopen begin ik als een gek te zweten. Heb ik te veel laagjes aan bij 10 graden of is het een soort angstzweet? Een volwassen kerel van veertig jaar die nerveus is voor iets wat hij vaak doet: hardlopen? Ja, dus. Ik ben weer bijna net zo nerveus als toen ik acht was.

Als ik snel ben kan ik de start en finish van de jeugdcross nog zien. Maar het woordje snel had ik beter niet kunnen denken. Eerst de ingang  vinden van Haag atletiek. Dat is nog een stukkie lopen om het complex heen. Bij het ophalen van het startnummer piepen een aantal moeders met kroost voor. Die moeten eerder starten, dus ik strijk met mijn hand over mijn hart. “Na-inschrijving of vooraf ingeschreven?”  “Het laatste” antwoord ik. “Dan moet u bij de andere rij zijn”, zegt de vrouw achter de tafel. Bij de andere rij hebben ze na vijf minuten het startnummer nog niet gevonden, terwijl ik wel op de inschrijflijst sta. Na toiletbezoek nog steeds geen nummer. “Mogen mensen van Sparta niet mee doen dan?” grap ik. Op dat moment gaat er een lichtje op bij de  mensen achter de inschrijftafel. Ooh, dan hebben we nog een ander stapeltje. Met nummer en speldjes spoed ik me weer richting parcours. Ik vraag of er ook een achteruitgang is aan een atleet op de grote atletiekbaan van het mooie complex van Haag Atletiek. “Yeah, you can just jump over “zegt de atleet zonder een woord Haags. Achter de omheining zie ik een ruime gracht. Zeker een verspringer denk ik nog. Das lekker dan. Ik kan weer 2 kilometer terug en omlopen. Hijgend sprint ik de steile heuvel richting parcours op.

Net op tijd zie ik de eerste jongens en meisjes voorbij stormen. Ze lopen 1 rondje maar als ik doorloop kan ik de winnaars nog zien finishen, wat lukt. De kleintjes zijn al razendsnel. Ik moet nog terug naar mijn auto en zal over ruim een kwartier moeten starten. Weer zet ik me in gang en ben net op tijd voor mijn eigen start. Ik had een tiental snelle baanatleten verwacht, maar er doen ook veel jeugd en oudere recreatieve lopers mee.  De meeste echte kleppers doen de lange cross. Mijn vrees dat ik laatste ga worden wordt minder.  

Twee rondjes mogen we ploeteren op het selectieve zware parcours. Na de heuvels en de scherpe bochten naar beneden en door het mulle zand volgt een modderig paardenpad.  Het einde  is een slalom door kreupelhout en met mos bezaait hobbelig grasveld. Na het eerste rondje snak ik naar adem. Ik lig bij de eerste tien, maar ben ik niet te enthousiast van start gegaan? Voor mij lopen een snelle baanatlete van haag Atletiek en een jeugdige atleet van Sparta. Tegen beter weten in probeer ik aan te haken.  In gedachten zie ik mezelf al wandelen en door het halve veld ingehaald worden.

Ik bijt nog even op mijn tanden, mijn 14 jarige metgezel (ik hoor later dat hij Isam heet) heeft het ook zwaar.  Hij lost me twee keer, maar ik kan twee keer terugkomen, al zegt mijn lichaam “laat lekker gaan joh”. In de laatste 2 bochten gebeurt er iets wonderlijks: zowaar een eindsprint, of iets wat daar op moet lijken uit het vermoeide lijf.  Eigenlijk voel ik me schuldig dat ik zo’n jong ventje als locomotief bedank voor bewezen diensten en hem vlak voor de finish inhaal. Kapot plof ik in het gras. 

Een 7^e plaats totaal (en 2e bij de heren 35+) in 18 minuten.
Tevreden, al sta ik sta weer met beide benen op de grond als ik hoor dat nummer 1, maar liefst ruim twee minuten sneller is dan ik (en dat over maar 4 km). Ik geniet nog na van de lange cross, die de laatste is van de lokale competitie van vier lopen. Spartaan Vincent Trinthamer wint nu eens niet, maar hij is dan ook ziek geweest.  Winaar Pacal van Troost van Haag Atletiek zie ik viermaal als een komeet over  het parcours scheren (en dan is hij onderweg ook nog gevallen) en ligt al snel mijlenver voor op de rest. Na afloop is het een gezellige boel waar oliebollen, bekers(prijzen) en bier over de tafel rollen.

Heren 4 in de herfst van hun carriere kampioen

Met een paar oude ervaren rotten van 40 of ouder (Andre, Jan -Dirk , Arnold) en wat nieuwe aanvoer (omer, boudewijn, maarten) en supersub/joker Garreth werd het seizoen begonnen.Arnold had eenmaal met Andre en eenmaal met Maarten in een team gespeeld, voor de rest was het allemaal wennen en aftasten.Na  6 wedstrijden stond heren 4 nog steeds bovenaan in de 4e klasse (jaaah er wordt wel op niveau gespeeld he).

Ondanks een pijnlijke 1-4 thuis nederlaag in de voorlaatste wedstrijd tegen Victoria (zonder JD, Omer en arnold), was de marge met nummer twee nog 2 punten. Victoria wilde nog een wedstrijd inhalen van wedstrijddag 1, maar na raadpleging van de reglementen was dat niet meer toegestaan. Er moest dus met 4-1 of 5-0 worden gewonnen.
 De tegenstander in de laatste ronde heet Triomf, maar ze doen hun naam geen eer aan ,want ze wonnen tot nu toe maar 1 keer.  Maar kampioensstress is ook een tegenstander. Garreth was spontaan ziek geworden, Boudewijn haakte ook af en Maarten was uitgeroosterd, waardoor we in de sterkste opstelling begonnen aan de klus.Door wegwerkzaamheden werd er wederom (door mij) verkeerd gereden naar sportpark Sporthoekweg in Bergschenhoek. Ik  zag nog net om 9.45 André richting baan vertrekken voor de 2e single. Het was vies guur weer en De Bergschenhoekers vreesden veel regen. Met een strak schema vroeg in de middag klaar zijn om zo geen waterballet of inhaalwedstrijd te spelen.

Er waren genoeg banen, dus even later stond iedereen van Aeolus te spelen. Omer de eerste single, en JD en Arnold de eerste dubbel. Omer was het eerst klaar. De tegenstander was geen koekebakker, maar hij bakte weinig games en ging er met 6-0 6-0 af. Andre moest even zijn draai vinden (en had ook al lang geen singles meer gespeeld) en won in een goede partij met 6-3 , 6-1. De dubbel was niet veel later ook gepiept. In de tweede set was er nog even tegengas (2-2) , maar met 6-1 , 6-2 was het een duidelijke overwinning voor Aeolus.
De champagne kon al bijna uit de koelkast. Helaas lag die nog bij Dj in de koelkast en niet bij de kantinedame van de tegenstander. Omer wilde graag tegen het geplande (en op papier iets betere dubbel) spelen, maar kwam toch tegenover het andere dubbel te staan. al snel kwamen andre/arnold op 3-1 voorsprong en JD/Omer op 3-2. Geen vuiltje aan de lucht, al was er mogelijk kampioensstress bij Omer en verloren zij de eerste set. Gelukkig lieten Andre en Arnold zich niet afleiden door zenuwen of wat dan ook. Met 6-1 en 6-0 werd de captain van Triomf aan de kant gezet en was het eerste kampioenschap voor Heren 4 tijdens the Indian Summer een feit. Omer en JD wonnen alsnog de partij met 6-4 in de derde set. Een duidelijke 5-0 voor Aeolus en promotie naar 3e klasse.

Andre was al twee keer eerder kampioen geweest in de mixkelder en arnold had dit bij schiebroek al eens geflikt. Maar de vreugde was er niet minder om.

Terwijl de broodjes en erwtensoep naar binnen werd gewerkt trok het snertweer weg en gloorde er een flauw najaarszonnetje. Hadden we daarvoor zo zitten haasten....S'avonds werd het in cafe Lebbink en omgeving nog lang onrustig en de overwinning met bubbels, bier en ballades gevierd.
Eindstand
1. Aeolus Oledo 4   6-22
2. Victoria 3           6-20
3. Oranje Wit         5-14
7. Triomf               6- 8