Delftse Houtloop, mooie test voor de CPC

 
Nadat ik vorige week de stamppotloop van AV Sparta (Voorburg) aan me voorbij heb laten gaan, vanwege een pijnlijke knie, ga ik vandaag naar Delft voor de Delftse Houtloop van AV '40. Ik loop 10 kilometer en wil me eens goed testen voor de CPC die met rasse schreden naderbij komt.

De voorbereiding is behoorlijk amateuristisch. De week ervoor heb ik alleen op maandag getraind. De vorige dag bestond  ook niet uit een al te beste voorbereiding: een tenniswedstrijd, een verjaardag met lekkere wijntjes en de vrijwilligersavond op Westvliet, waar ik een paar biertjes niet kan afslaan.

S’ochtends ben ik niet vooruit te branden en tot overmaat van ramp is mijn Garmin hardloophorloge niet goed opgeladen. Mijn oude Adidas Supernova’s zijn al aan de buitenkant lichtelijk uitgescheurd, maar goed, laat ik ze lekker afdragen.  Wel neem ik een reservepaar mee. Gelukkig rijd ik maar 200 meter om en bereik gelukkig op tijd het complex van AV 40 aan de Brasserskade. Daar kom ik Sparta pupil Sjoerd en zijn vader tegen die de 5 km. gaan lopen. Voor 2 euro heb ik een startbewijsje.

Het is een drukte van jewelste op en rond de atletiekbaan. Er zijn toch zeker 250 man op de 5, 10 en 15 km afgekomen, terwijl ik niet op veel mensen had gerekend. Het lekkere weer heeft duidelijk veel hardlopers getrokken en ook NN is er met een grote ploeg. Ik zie ook nog een dame in Sparta shirt, als ik naar de start loop. Mijn intentie is om op de CPC 45 minuten te lopen en nu te kijken of ik al in de buurt kan komen. De strategie is een opbouwend schema te lopen. 12 km p/u in de eerste kilometer, halverwege op 13 km/u en de laatste kilometer van 14 naar 14,5 versnellen. Wel onhandig dat mijn horloge het niet doet, dus de strategie kan de prullenbak in.

Onderweg

Pang! het startschot klinkt sneller dan ik had verwacht.Een lange serieus ogende loper in rood shirt –met een sporthorloge dat wel werkt!- voor me kies ik maar even als “doelwit”. Ik ben de grote massalopen gewend, dus de ruimte die ik krijg is verademend. Toch wil ik altijd de kortste weg nemen.

Na een kilometer passeer ik 2 man door het modderige gras gedeelte in de bocht te en glij bijna ondersteboven. “Slippery when wet” gaat het door me heen. De loper met het rode shirt wijkt verschrikt uit. 

Na de tweede kilometer besluit ik naar de uiteengeslagen lopers voor me te naderen. De voorste man lijkt ook te versnellen en samen lopen we op. Ik vraag of hij de tussentijd bij de derde kilometer heeft. Het blijkt een ervaren loper uit Rotterdam te zijn die (15) kilometers gaat maken ter voorbereiding van de marathon. Als ex-Maasstad bewoner klikt het meteen en hij blijkt een pittig en vast tempo te hanteren. Voor we het weten raken we aan de praat, maar na de 5^e kilometer als het tempo iets terugloopt zegt hij terecht: we ouwehoeren teveel. Ik begin al behoorlijk zwaar te ademen, dus ik vind het best. We halen her en der wat lopers in, terwijl we versnellen; hij noemt nog wat tijden. Ik probeer uit het hoofd te rekenen na de tussentijd van 7 km, en concludeer teleurgesteld dat ik op 47 minuten afkoers. 

Het zonnetjes is volop doorgebroken en de temperatuur (die s’ochtends nog rond 3 graden was) loopt flink op. Voor de achtste kilometer moet ik mijn loop compaan die inmiddels als haas fungeert laten gaan. We worden achterhaald door een andere loper en ik denk even dat ik ga instorten. Op het tandvlees maar wel op souplesse (dat denk ik tenminste, maar ik ben blij dat er geen filmpje van me gemaakt word) blijf ik op een 20 meter hangen. Als we een bruggetje afdenderen kom ik weer met lange pas naar de heren toe en hang half dood aan het elastiek. We naderen de 9^e kilometer en mijn maatje zegt: als je doorloopt kan je de 45 minuten halen. Ik had me dus vergist in mijn berekening. Met een piepende schoen (de beestjes zijn echt helemaal afgelopen na 4 jaar trouwe dienst) kan ik toch nog versnellen. Mijn haas/coach blijft hetzelfde tempo lopen en de andere kan niet echt volgen. Met iets wat voor een eindsprint door moet gaan pleur ik tegen het gras. Gelukkig, is dat na de finish. De tijd is 44.44 en daar ben ik erg blij mee. Vorig jaar liep ik bij de Molenloop nog 3 minuten langzamer. Na een verfrissende douche en sportdrank loop ik weer richting finish om naar mijn nieuwe “hardloopvriend” te gaan kijken. Hij komt dan juist over de streep in 1.07.30 , hij heeft zijn tempo precies gelijk gehouden. Met een fijn gevoel rij ik naar huis. Ik ben klaar voor de CPC!

De halve van Egmond 2013, zon, zout, zee en zweven

Vandaag - 14 januari 2013-was het weer zo ver. Mijn jaarlijkse uitdaging tegen verzuring, kou, win, ontberingen. openbaar vervoer en chagrijnige mensen van de garderobe: De Halve marathon van Egmond georganiseerd door de champignonnetjes.

Vorig jaar had ik twee maanden tevoren een paar keer 4-12 km. hard gelopen en wat interval training gedaan. Eigenlijk niet goed voorbereid, maar met redelijke basisconditite en een gunstige meewind op het strand was ik tot een tijd gekomen waar ik uiterst content mee was: 1.45.30
Deze keer was ik ook pas in november gaan trainen, maar dan wel gestructureerder, dat wil zeggen twee keer per week bij AV Sparta aangevuld met wat tennispartijtjes.
De omstandigheden waren bijna ideaal. De lopers en het in grote getale toegestroomde publiek werden getrakteerd op een prachtige winterse dag met veel zon en niet te veel wind. Met een temperatuur van onder nul was het wel koud voor de ruim 17.000 deelnemers. Vorig jaar was ik toch weer veel te hard van stapel gelopen in de  plaatselijke ronde van 3 kilometer. Over de stoep lopen, van links naar rechts om de ideale lijn te pakken en in de weg lopende toeristen te ontwijken verspil je dan (te) veel energie. 

Onderweg haakte ik aan bij een tweetal, dat met een mini-rugzak met drinkreservoir inclusief slangetje een lekker tempo draaide. Ik wilde deze keer maximaal een minuutje verliezen in de eerste 10 kilometer en dan in de duinen mijn slag slaan. Het was even schrikken toen ik in ruim 50 minuten doorkwam, dit was anderhalve minuut sneller dan vorig jaar. Als die man met de hamer maar niet  bij de steile heuvel  (Bloedweg op 19 km) zou staan, was een gedachte die ik snel in de prullenbak gooide. 
Ik genoot van de prachtige golven, het heerlijke zonnetje dat mooi op de zee weerkaatste en het lange lint lopers. Handschoenen, truien en mutsen waren door oververhitte lopers op het strand achtergelaten. Een troepje baanatleten ging me voorbij. Ze waren fris en deden af en toe een makkelijke versnelling. halverwege het strand moest ik kiezen: vanwege een afscheiding die het zeewater had gemaakt, langs het harde strand of het korte traject dat ietsje muller was.ik besloot mijn rugzak vrienden te volgen, optie 2. Een goede keus want bij het verlaten van het strand liep ik ineens voor het groepje baanatleten. De pittige steile duinpan was het sein om mijn hardloop companen te verlaten. Uiteraard kwamen de snelle baanatleten me weer voorbij zetten, maar de gang zat er goed in. 

In de duinen was er weinig gelegenheid tot passeren, dus moest ik vaak op de onverharde stukken inhalen. Desalniettemin kwam ik ook het laatste beruchte stuk goed door al was de versnelling in de laatste kilometer niet zoals ik hoopte. Toch geen reden tot klagen, want met 1.42 en half had ik 3 minuten sneller gelopen, dan in 2012. Ik bleef nog nagenieten bij  de stands en kreeg nog wel een koude douche in het clubgebouw van de V.V. Egmond. Als oud-voetballer heb ik al veel kleedkamers gezien, maar dit was toch wel de smerigste en meest troosteloze.  Gelukkig werd er nog gezellig nagetafeld en gebierd met wat bekenden die ik tegen het lijf liep. 

Wedstrijdlopers

Bij de heren werd de wedstrijd werd gewonnen door de onbekende Abera Kuma uit Ethiopië. Hij kon de Keniaanse favorieten voorblijven en kwam verrassend in 1.01.20 als eerste over de finish op de boulevard. Helah Kiprop uit Kenia ging er bij de vrouwen met de overwinning vandoor. Op de laatste honderd meter wist zij na een spannende eindsprint de nummer twee, Flomena Chepchirchir, op één seconde voor te blijven in 1.10.55. Beste Nederlander bij de mannen was Michel Butter in 1.02.46 (9e overall) en Andrea Deelstra eindigde als eerste Nederlandse vrouw in 1.15.12 (6e overall).

Dagboek van een amateur hardloper: Oliebollencross Haag

Sinds enige tijd heb ik het lopen weer opgepakt en zelfs met plezier lid geworden van een atletiekvereniging (AV Sparta) om wat gestructureerder (en vaker) te lopen. Vandaag (5 januari 2013) ga ik voor het eerst in 25 jaar meedoen aan een heuse cross. De oliebollencross is de eerste van het nieuwe jaar. In plaats van een lange duurloop kies ik voor de korte variant van 4 km om snelheid op te doen Op de website van Haag atletiek vind ik het parcours. De verharde paadjes door het Westduinpark ken ik redelijk goed, het is één van mijn trainingsrondjes. Soms sta je oog in oog met een Schotse hooglander (zo'n vierpotig koebeest bedoel ik).

De auto zet ik bij de bosrand bij de Fuutlaan neer. Het begint meteen te kriebelen. Ik schrik me rot als ik het parcours zie, niks verharde paadjes, maar blubber, steile heuvels en mul diep zand, waar je door heen moet slingeren. Het heet ook niet voor niks een cross! Tijdens het inlopen begin ik als een gek te zweten. Heb ik te veel laagjes aan bij 10 graden of is het een soort angstzweet? Een volwassen kerel van veertig jaar die nerveus is voor iets wat hij vaak doet: hardlopen? Ja, dus. Ik ben weer bijna net zo nerveus als toen ik acht was.

Als ik snel ben kan ik de start en finish van de jeugdcross nog zien. Maar het woordje snel had ik beter niet kunnen denken. Eerst de ingang  vinden van Haag atletiek. Dat is nog een stukkie lopen om het complex heen. Bij het ophalen van het startnummer piepen een aantal moeders met kroost voor. Die moeten eerder starten, dus ik strijk met mijn hand over mijn hart. “Na-inschrijving of vooraf ingeschreven?”  “Het laatste” antwoord ik. “Dan moet u bij de andere rij zijn”, zegt de vrouw achter de tafel. Bij de andere rij hebben ze na vijf minuten het startnummer nog niet gevonden, terwijl ik wel op de inschrijflijst sta. Na toiletbezoek nog steeds geen nummer. “Mogen mensen van Sparta niet mee doen dan?” grap ik. Op dat moment gaat er een lichtje op bij de  mensen achter de inschrijftafel. Ooh, dan hebben we nog een ander stapeltje. Met nummer en speldjes spoed ik me weer richting parcours. Ik vraag of er ook een achteruitgang is aan een atleet op de grote atletiekbaan van het mooie complex van Haag Atletiek. “Yeah, you can just jump over “zegt de atleet zonder een woord Haags. Achter de omheining zie ik een ruime gracht. Zeker een verspringer denk ik nog. Das lekker dan. Ik kan weer 2 kilometer terug en omlopen. Hijgend sprint ik de steile heuvel richting parcours op.

Net op tijd zie ik de eerste jongens en meisjes voorbij stormen. Ze lopen 1 rondje maar als ik doorloop kan ik de winnaars nog zien finishen, wat lukt. De kleintjes zijn al razendsnel. Ik moet nog terug naar mijn auto en zal over ruim een kwartier moeten starten. Weer zet ik me in gang en ben net op tijd voor mijn eigen start. Ik had een tiental snelle baanatleten verwacht, maar er doen ook veel jeugd en oudere recreatieve lopers mee.  De meeste echte kleppers doen de lange cross. Mijn vrees dat ik laatste ga worden wordt minder.  

Twee rondjes mogen we ploeteren op het selectieve zware parcours. Na de heuvels en de scherpe bochten naar beneden en door het mulle zand volgt een modderig paardenpad.  Het einde  is een slalom door kreupelhout en met mos bezaait hobbelig grasveld. Na het eerste rondje snak ik naar adem. Ik lig bij de eerste tien, maar ben ik niet te enthousiast van start gegaan? Voor mij lopen een snelle baanatlete van haag Atletiek en een jeugdige atleet van Sparta. Tegen beter weten in probeer ik aan te haken.  In gedachten zie ik mezelf al wandelen en door het halve veld ingehaald worden.

Ik bijt nog even op mijn tanden, mijn 14 jarige metgezel (ik hoor later dat hij Isam heet) heeft het ook zwaar.  Hij lost me twee keer, maar ik kan twee keer terugkomen, al zegt mijn lichaam “laat lekker gaan joh”. In de laatste 2 bochten gebeurt er iets wonderlijks: zowaar een eindsprint, of iets wat daar op moet lijken uit het vermoeide lijf.  Eigenlijk voel ik me schuldig dat ik zo’n jong ventje als locomotief bedank voor bewezen diensten en hem vlak voor de finish inhaal. Kapot plof ik in het gras. 

Een 7^e plaats totaal (en 2e bij de heren 35+) in 18 minuten.
Tevreden, al sta ik sta weer met beide benen op de grond als ik hoor dat nummer 1, maar liefst ruim twee minuten sneller is dan ik (en dat over maar 4 km). Ik geniet nog na van de lange cross, die de laatste is van de lokale competitie van vier lopen. Spartaan Vincent Trinthamer wint nu eens niet, maar hij is dan ook ziek geweest.  Winaar Pacal van Troost van Haag Atletiek zie ik viermaal als een komeet over  het parcours scheren (en dan is hij onderweg ook nog gevallen) en ligt al snel mijlenver voor op de rest. Na afloop is het een gezellige boel waar oliebollen, bekers(prijzen) en bier over de tafel rollen.

Heren 4 in de herfst van hun carriere kampioen

Met een paar oude ervaren rotten van 40 of ouder (Andre, Jan -Dirk , Arnold) en wat nieuwe aanvoer (omer, boudewijn, maarten) en supersub/joker Garreth werd het seizoen begonnen.Arnold had eenmaal met Andre en eenmaal met Maarten in een team gespeeld, voor de rest was het allemaal wennen en aftasten.Na  6 wedstrijden stond heren 4 nog steeds bovenaan in de 4e klasse (jaaah er wordt wel op niveau gespeeld he).

Ondanks een pijnlijke 1-4 thuis nederlaag in de voorlaatste wedstrijd tegen Victoria (zonder JD, Omer en arnold), was de marge met nummer twee nog 2 punten. Victoria wilde nog een wedstrijd inhalen van wedstrijddag 1, maar na raadpleging van de reglementen was dat niet meer toegestaan. Er moest dus met 4-1 of 5-0 worden gewonnen.
 De tegenstander in de laatste ronde heet Triomf, maar ze doen hun naam geen eer aan ,want ze wonnen tot nu toe maar 1 keer.  Maar kampioensstress is ook een tegenstander. Garreth was spontaan ziek geworden, Boudewijn haakte ook af en Maarten was uitgeroosterd, waardoor we in de sterkste opstelling begonnen aan de klus.Door wegwerkzaamheden werd er wederom (door mij) verkeerd gereden naar sportpark Sporthoekweg in Bergschenhoek. Ik  zag nog net om 9.45 André richting baan vertrekken voor de 2e single. Het was vies guur weer en De Bergschenhoekers vreesden veel regen. Met een strak schema vroeg in de middag klaar zijn om zo geen waterballet of inhaalwedstrijd te spelen.

Er waren genoeg banen, dus even later stond iedereen van Aeolus te spelen. Omer de eerste single, en JD en Arnold de eerste dubbel. Omer was het eerst klaar. De tegenstander was geen koekebakker, maar hij bakte weinig games en ging er met 6-0 6-0 af. Andre moest even zijn draai vinden (en had ook al lang geen singles meer gespeeld) en won in een goede partij met 6-3 , 6-1. De dubbel was niet veel later ook gepiept. In de tweede set was er nog even tegengas (2-2) , maar met 6-1 , 6-2 was het een duidelijke overwinning voor Aeolus.
De champagne kon al bijna uit de koelkast. Helaas lag die nog bij Dj in de koelkast en niet bij de kantinedame van de tegenstander. Omer wilde graag tegen het geplande (en op papier iets betere dubbel) spelen, maar kwam toch tegenover het andere dubbel te staan. al snel kwamen andre/arnold op 3-1 voorsprong en JD/Omer op 3-2. Geen vuiltje aan de lucht, al was er mogelijk kampioensstress bij Omer en verloren zij de eerste set. Gelukkig lieten Andre en Arnold zich niet afleiden door zenuwen of wat dan ook. Met 6-1 en 6-0 werd de captain van Triomf aan de kant gezet en was het eerste kampioenschap voor Heren 4 tijdens the Indian Summer een feit. Omer en JD wonnen alsnog de partij met 6-4 in de derde set. Een duidelijke 5-0 voor Aeolus en promotie naar 3e klasse.

Andre was al twee keer eerder kampioen geweest in de mixkelder en arnold had dit bij schiebroek al eens geflikt. Maar de vreugde was er niet minder om.

Terwijl de broodjes en erwtensoep naar binnen werd gewerkt trok het snertweer weg en gloorde er een flauw najaarszonnetje. Hadden we daarvoor zo zitten haasten....S'avonds werd het in cafe Lebbink en omgeving nog lang onrustig en de overwinning met bubbels, bier en ballades gevierd.
Eindstand
1. Aeolus Oledo 4   6-22
2. Victoria 3           6-20
3. Oranje Wit         5-14
7. Triomf               6- 8

Verslag Aeolus-Oledo Heren 4- Oranje Wit 2

Vandaag heb ik weinig zin om de gordijnen open te trekken. Het lijkt alsof er een grijze deken over de randstad ligt. Een hoop regen en weinig goede weersvoorspellingen zijn niet de ideale omstandigheden voor een competitiewedstrijd tennis. De avond ervoor heb ik aanvoerder Stefan van tegenstander oranje Wit laten weten dat we later beginnen. Dat scheelt hem en zijn teamgenoten weer een dik uur in de regen wachten. s óchtends belt hij me op en merk de frisse tegenzin als hij vraagt of hij niet voor niks gaat komen. In Dordrecht ligt voetbal en tennis er namelijk uit. Ik probeer hem te overtuigen van onze goede banen (lees: afwatering) en het plan B: binnenbanen huren. Maar ook ik ben niet zeker en raadpleeg een baancommissaris en teamgenoot Maarten. Hij heeft mijn mailtje niet goed gelezen en zit dus vrolijk (?) met gebak en al om half 10 in een vol clubhuis.

Als ik om kwart voor elf aan kom, druppelt het nog en lijkt het alsof we kunnen beginnen. De Dordtenaren zijn een half uur later ook van de partij en we beginnen met de tweede single want de Dordtenaar moet naar een belangrijke afspraak. Later hoor ik van de aanvoerder dat het om  zijn schoonmoeder gaat. Als ik dat had geweten. Het is niet de slecht(st)e singelaar waarop we hoopten en Maarten heeft een behoorlijke dobber aan zijn tegenstander (ook een 8 in single). Er staat wel wat op het spel want de winnaar blijft als enige ongeslagen en is dan lijstaanvoerder en titelkandidaat in de onvolprezen vierde klasse. Maarten blijft goed bij maar de tegenstander maakt minder fouten, Maarten - met een nieuw racket die hij niet gebruikt en nieuwe schoenen die hij savonds (en s'nachts?) de hele week heeft ingelopen - gaat te ongeduldig spelen en de opeens is het snel afgelopen. Een kleine tegenvaller.

De beste speler gaat de eerste single spelen. Maar eerst mag Omer met Arnold de 2e dubbel spelen. Omer verdenkt de tegenstanders er van dat ze een stuk hoger zijn dan opgegeven, want de techniek ziet er goed uit. De eerste set geven een paar spannende games, maar er worden steeds minder fouten gemaakt aan onze kant en vooral aan het net maken we de punten. 6-3 , maar de tweede set wordt Omer gebroken en staan we 3-1 achter. Daarna is het afgelopen en pakken we gedecideerd ook de tweede set met dezelfde cijfers. we proberen een extra baan te pikken op het inmiddels zonovergoten Blijdorp. Tactieken om van het Hoen te omzeilen lijken te mislukken. de 88-jarige parkeigenaar heeft in de smiezen dat we een extra baan gebruiken, maar hij heeft geen zin om ons er af te halen. Omer begint fanatiek tegen Stefan (die 5,9 in de single is) en ondanks de lange game wint hij met 6-1. De tweede set heeft een game op 0-1 van ongeveer 25 minuten. Omer wint hem maar stefan blijft terugknokken. Omer kan op het laatst nog een tandje bijschakelen en wint 7-5.

Op hetzelfde moment zijn Arnold en Garreth klaar op de baan ernaast. De eerste set gaat soepel, maar in de tweede set is er een break op Garreths service en staan we 2-4 achter. Toch blijven de Aeolianen koel in de najaarszon en pakken -zoals afgesproken- in twee sets. De overwinning van de dag is binnen. Boudewijn, die lang heeft moeten wachten op zijn eerste partij mag met maarten de laatste dubbel spelen. de eerste set is er er nog een 3-2 voorsprong, maar de tweede set is het snel gedaan. eindstand 3-2, de bittergarnituur en drankjes smaken goed en de overwinning nog beter. Er doemen al kampioensfeest plannen op, maar we moeten nog 3 wedstrijden en zijn dus pas halverwege.

Verslag TSN 4-Aeolus Heren 4

Terug naar Schiedam. Na het toernooi van Spieringshoek was het nu weer competitietijd bij het onvermijdelijke TSN (Tennisclub Schiedam Noord). Als aanvoerder had ik een hele week nodig gehad om het halve ledenbestand af te mailen, bellen of sms-en voor een passende invaller. Peter Klaij kon ons om half twaalf donderdagavond uit de brand helpen.

Het verborgen sportpark aan de Zoomweg is niet voor iedereen makkelijk te vinden. Omer was per fiets gekomen en stond in Vlaardingen op een tennispark. Om kwart over tien was hij nog net op tijd om een vlaai achter zijn kiezen te stoppen en een fles sportdrankje in de tas te proppen. In ieder geval was hij lekker warm om meteen een voorsprong te pakken tegen een goede tegenstander , de beste speler van de Schiedammers(niveau 6-7).
Na een break op 2-1 waren er veel dropshots en geplaatste ballen te zien. Beide spelers hadden hetzelfde spelsoort, alleen had Omer met zijn snelheid alles terug. De TSN man leek dan ook al kapot gespeeld. Leek, want de tweede set gaf opeens een 0-4 voorsprong te zien. Op 1-4 vertelde Omer overtuigd dat hij de set nog ging winnen.  En inderdaad kon Omer de knop omdraaien en een 5-4 voorsprong pakken. De Schiedammer brak terug naar 5-5 maar dit was wel zijn laatste wapenfeit.

Omdat Omer moest werken werd bepaald dat hij ook de tweede partij speelde. Samen met Jan-Dirk had hij nog voldoende puf over om te dubbelen. Samen kwamen ze steeds meer op dreef en beiden wisten veel ballen terug te brengen. jan-Dirk oogde scherp en gefocusd. Na de eerste set kon er gas terug genomen worden. Relatief eenvoudig werd er met 6-2 6-2 gewonnen. Peter was inmiddels op de baan er naast aan de single begonnen. zijn tegenstander was echter een makkelijke te nemen hindernis. Er werd niks weggegeven en met 6-0 6-0 kwam de "double bagel" op het bord.

Jan-Dirk en Arnold gingen de strijd aan tegen het sterkste dubbel. Er kwamen lange games op het bord, maar na 3-1 was de ban gebroken en kwam door de goede samenwerking van de Aeolus heren. Het werd 6-1 6-1, ondanks een redelijke tegenstand. Peter mocht samen met Arnold de laatste wedstrijd spelen. De onervaren tegenstander uit de single was er ook weer. Met onverwachtge ballen en een afgenomen focus bij de Aeolus heren werd het moeizaam 1-1 in games. Daarna  werd de partij snel via 6-1 6-1 uitgemaakt en kon men aan de lekkere maaltijd en drankjes bij de gastvrije tegenstander. Na twee wedstrijden staan we ongeslagen bovenaan. het enige andere team dat nog niet heeft verloren is Oranje Wit uit Dordrecht, dat volgende week op bezoek komt.

Verslag Aeolus-Oledo 4- Maasdam 2

Op een mooie herfstdag kwam Maasdam langs voor een bakkie koffie, taart en een potje tennis. Ondanks het voornemen om op tijd aanwezig te zijn hadden Maarten, Arnold en Omer door verschillende oorzaken vertraging opgelopen. Jan-Dirk en Garreth vingen de tegenstanders netjes op. 

Terwijl Omer nog met een haperende fiets onderweg was, begint Maarten  zijn single tegen een oude taaie Maasdammer. Beide heren hebben hetzelfde speltype en zijn aan elkaar gewaagd.  De eerste set is voor zijn tegenstander, die als eerste een break forceert. De tweede set is met 6-4 voor Maarten, die na lange games in de derde set opeens op 5-2 staat. Helaas vallen de ballen daarna net verkeerd 5-5. Maarten perst nog eenmaal een restje energie en geduld uit zijn lijf en houdt zijn service, na o.a. wat dubbele fouten en aces. De tegenstander lijkt de tiebreak te halen maar serveert met een dubbele fout de punten richting Aeolus. na een partij van 3 uur en geen wisselbanen is het de vraag of we op tijd klaar zijn.

Jan-Dirk en Arnold hebben nog niet eerder samengespeeld en mogen het eerste dubbel bestrijden. de lange tegenstander heeft een harde service en keiharde forehand. de linkshandige medespeler brengt alles terug met slice en effect. Na 2-2 wordt Maasdam gebroken en kan Arnold 4-2 op het bord brengen. Het loopt zeer goed aan Aeolus kant en de tegenstander gaat opeens fouten maken. In snel tempo staat het opeens 6-2 en 5-0 en even later ook 2-0 voor Aeolus. Omer kan dan de winnende partij gaan binnenhalen. Aanvankelijk heeft hij nog moeite met deze sterke 7. Maar met fanatiek loopwerk, lopjes en dropshots is de tegenstander bij 4-5 voorsprong Maasdam gesloopt. het hoofd gaat naar beneden en Omer kan makkelijk winnen met 7-5 en 6-0. 

Omer en Garreth maken er daarna een spannende partij van in het 2e dubbel. na twee lange sets (waaronder 2 setpoints tegen) halen beide spelers op hun tandvlees de overwinning binnen. Maarten en Arnold proberen - op centercourt als enige partij die nog op de banen staan - de overwinning compleet te maken. Maar er gaat veel fout (nog even samen trainen) en de tegenstanders hebben alles terug (zelfs een 3-0 achterstand in de tweede set). Daarna volgt er een gezellige avond met de tegenstander onder genot van een drankje en kipschnitzel. De aanvoerder is voor de rest zeer tevreden en voorlopig hebben we de koppositie in handen. Volgende week TSN Schiedam, die met 3-2 verloren. We hebben dan een invaller nodig, waar ik mee bezig ben.