1vd4 Kopjesloop Delft: Weer en wind: Weer een PR!

Nu het cross-circuit weer achter ons ligt, wordt de aandacht verlegd naar de 10 km op de weg. Of verharde ondergrond, zoals je wilt. Op dezelfde dag als het Nederlands kampioenschap in Schoorl (ik was bijna afgereisd om als recreant deel te nemen aan de 10 km of halve marathon) stond de derde competitieloop in Delft op de agenda.

Vers in het geheugen lag nog de oliebollencross, waar sommigen een behoorlijke dobber hadden aan de Delftse klei. Deze keer was het parcours - de wedstrijd werd wederom georganiseerd door AV De Koplopers- juist erg snel.

Depressie en watjes

Het weer ging gebukt onder enkele depressies. Je zou er bijna een depressie van krijgen. Grijze luchten, koude regen en een niet minder koude wind maakte, dat ik de zondagochtend met de nodige traagheid mijn ontbijt nuttigde. Er is echter maar een remedie om de elementen te trotseren: zo hard mogelijk lopen om het weer lekker warm te krijgen.

De avond ervoor dacht ik er nog even om de 5 km te lopen. Ten eerste loop ik die afstand weinig, ten tweede kan ik daar makkelijk een PR lopen en ten derde voelde ik al een paar dagen een pijnlijke voetzool en had ik ook last van een verrekte bilspier tijdens de laatste Meijendel training die ik aan de jeugd gaf. Nou zijn veel hardlopers zeurkousen. Hoe harder ze lopen, hoe meer uitvluchten en excuses over pijntjes en blessures. Bij deze dus toch even gezeurd. Gelukkig zijn hardlopers niet zulke mietjes als voetballers of bondscoaches ("ik ben deze baan nu spuugzat!", zei onlangs een niet nader te noemen voetbalcoach van Oranje).

Dat hardlopers mietjes zijn kan ik weten, want ik heb jaren gevoetbald, bij roemruchte clubs als SDV en FC Boszoom. Totdat ik twee jaar geleden stopte. Ik vond het toch iets te ruw worden.

Ik zal je mijn zieleleed  besparen en verder gaan met de 10 Km van Delft. Tien ja, want die vijf kilometers komen van de zomer wel weer. Het parcours is hetzelfde als de Kopjesloop: Fietspaden in de buurt van een plas. Wuivende bomen, rietkragen en polderlandschap en wind...Hollandser kan het niet.

Het startdoek werd al weer snel weggehaald, want door de vrij spel hebbende windkracht 6 was het geen doen, en zelfs gevaarlijk. Helaas voor De Hardloopwinkel, die nu zonder reclame-uiting zat.

Go to the start

Met een hoop Spartanen (en uiteraard ook Koplopers, Haagatleten en Olympussers, volgens mij heten ze geen Olympianen of Olympiërs) moesten de atleten vertrekken vanuit een geïmproviseerde startlijn.

Ik kon niet al te snel vertrekken want voor en naast mij  ging het  starttempo als een vrachtwagen met de handrem erop. Loopmaatje Melvin die vlak bij me stond, had een betere start net als Stijn en de weer in vorm komende Ralph Smits.  Bij het 1 km punt (na 3.59) was ik weer bij Melvin, de start was toch behoorlijk snel met tempi van 14-15 km/u. Even later liepen we met vier Spartanen, Marlon, die de avond tevoren nog even doodleuk de Petzl Night trail in Bergschenhoek had gedaan kwam ook voorbij. In de verte zag ik Mattijs en Misha het beeld uitlopen.

Melvin is goed in vorm en ik dacht even met hem samen te gaan lopen. Bij een heuveltje en bocht versnelde ik even en toen kwam de wind. Het werd kiezen tussen aanhaken bij de man voor me of gat terug nemen. Het werd het eerste en Melvin moest een gat laten.

2-6 km

De wind nam in kracht steeds sneller toe, dus ik was blij toen ik weer even een stuk tussen de bomen mocht lopen. Inmiddels stabiliseerde mijn positie in het veld. Veel inhalen lukte niet meer en zelf werd ik bijgehaald door de  goed lopende Desiréé die de race altijd goed opbouwt en meestal het tweede deel sneller of constant loopt.

Ik kwam in een groepje van vier terecht, maar voelde de krachten afnemen. Het groepje laten gaan was niet handig, gezien de tegenwind om de hoek loerde. Na de doorkomst halverwege moest ik het groepje wel laten gaan, maar gelukkig was daar geen harde tegenwind meer. De doorkomst was een snelle 20.55, maar ik wist niet precies of dit ook halverwege was. (Later bleek dit exact wel het geval). bij de verversingspost nam ik een bekertje water. de meelopende water aanreiker deed dit professioneel door achterwaarts mee te bewegen. (Bij de halve van Egmond had ik mindere ervaringen). Ik gooide even later soepel het nog half volle bekertje weg maar kreeg het even soepel weer terug, omdat ik het precies tegen een paaltje had aangemikt.

Het groepje - met ook een loper in blauw shirt- moest ik nu echt laten gaan. Wel zag ik de verte twee Spartanen lopen: Herman en Teresa die doorgaans harder starten dan ik.

6- 8 km

Halverwege het tweede rondje gind de wind goed tekeer. Ik had het gevoel also ik een versnelling aan het doen was. Een oudere loper van Haag Atletiek wilde me inhalen, maar ik kon nog een dikke kilometer voor hem blijven. Samen liepen we weer in op wat lopers voor ons. Een man in mouwloos zwart shirt ging wandelen, maar moest tegen wil en dank door, omdat de wind hem gewoon naar voren duwde. Mijn twee metgezellen pakten een meter, weer een meter en het gat werd een lastige 20 meter. Toch was het weer zaak om naar de Haag loper en de man in blauw shirt (na afloop had ik door dat dit Spartaan Geert-jan Mols was) te komen omdat alleen lopen nu een goede tijd zou verpesten.

8-10 km

Dit lukte wonderwel. Bij de 8km zag ik Herman, die Teresa makkelijk passeerde. Laatstgenoemde had een behoorlijke dip. Ik probeerde haar nog bemoedigend toe te spreken, maar moest ondertussen zelf ook mijn metgezellen laten gaan.

De laatste kilometer was een recht stuk naar de finish. Opeens liep ik weer met de Haag -man, Geert-Jan , nog drie man en ook Herman werd bijgehaald. Ik besloot goed door te trekken en kon in de eindsprint iedereen behalve een nog krachtige Geert-Jan verslaan.

Records

Na afloop bedankte ik Geert-Jan en de haag atleet (die ook blij was) voor het haas -en sleurwerk, waardoor ik wederom een PR mocht noteren: 41.55. Wel gehoopt, toch niet verwacht. Het afgelopen jaar gaat het zowieso wel lekker. Het is inmiddels het vijfde PR op de 10Km  en het  zevende in totaal. En dat terwijl de jaren gaan tellen. Nu nog even de halve marathon tijd aanscherpen bij de CPC.

Veel tijd om na te praten was er niet want ik moest de pupillen coachen en aanmoedigen bij de afsluitende cross van de Haagsche crosscompetitie in Naaldwijk.

Hardloopwinkel 1vd4 Clingendael cross bij HRR:

Om maar met de deur in huis te vallen: De laatste cross van de 1vd4 serie stond vandaag op het programma. Een relatief korte loop (voor een lange cross) door Clingendael bij HRR: 7,4 km

Ik had geparkeerd bij de Aeronauten (tennis) / HRC (haagsche Rugby club). Vandaar uit liep ik via een verborgen paadje langs het golfterrein, om zodoende dicht bij het parcours uit te komen.

De organisatie stond daar al klaar bij een groot oranje doek waar start op stond. De achterkant kon je finish lezen. Na het halen van mijn nummer kwamen veel Spartanen samen in de rechter kleedkamer. Eef, Tejo, Joeri, Melvin , Herman en de immer aanwezige Erik waren weer van de partij.

Inlopen en ontspanning

Het gezamenlijke inlopen was ontspannend en we konden goed zien waar de blubberige plekken, stronken en bomen over (niet toevallig) het parcours lagen. Een relatief vlak rondje met af en toe nauwe paadjes en scherpe bochten. En een paar scherpe prikkelplantjes en takken. Een kniesoor die daar op let. Knies, knies, knies.

De korte cross (4,7) bestond uit 2 rondjes, de lange bedroeg 4 ronden. Erik wilde het inlooprondje meetellen, zodat hij er dan nog maar drie hoefde. Wij vertelden hem dat dat in ieder geval al weer twee wedstrijdrondjes meer zou zijn dan bij de Delftse Oliebollencross, waar hij in de modder bleef steken.

Vandaag was er toch bij enkele lopers wat spanning te voelen. Misschien dat er atleteen met het klassement bezig waren. Per leeftijdscategorie, sommigen hoopten op een categorie naar lichaamsgewicht (ik noem geen namen;-), telden de beste 3 crossresultaten.

Inspanning

Bij deze cross weinig deelnemers van De Koplopers (een van de organiserende verenigingen), wel een contingent sterke lopers van Leiden Atletiek. Het startgedeelte was relatief breed. Na 150 meter werd het echter al smal tussen de paadjes met stronken en struiken. Het was dus in het eerste rondje was het wel zoeken naar en vechten voor je plekje. Na het tweede rondje werd het veld al wat uitgerekt en kon je beter zien waar je liep. Vandaag toch weer niet voor de trailschoenen gekozen, maar voor de lichtgewicht Adios, waar ik ondanks de slijtvaste zool, weinig grip had in de gladde bochten. Op de paar lichte heuveltjes had ik daarentegen goede frequentie.

Joeri liep vandaag tussen de vrouwen

Aan het einde van het eerste rondje zag ik Herman -traditiegetrouw - al weer en ook de man van RTC, Andre de Rond had ik in het vizier. Hij was mij in de crossjes steeds voorgebleven, terwijl ik hem bij de 10 km van HRR nipt had geklopt. In de tweede ronde probeerde ik op souplesse te lopen. Geert-Jan R. kwam mij met mooie tred voorbij lopen. Ik liet hem gaan, maar kon wel bij Andre komen die ik op mijn beurt aan het einde van ronde 3 achter me liet. In de laatste ronde werd het rustiger, en kon ik nog ietsje versnellen. Bij een

drietal lopers ging het licht uit, terwijl drie lopers me nog makkelijk voorbij liepen. De laatste kon ik gelukkig in de eindsprint nog terugpakken. Met een tijd van 36.20 had ik lekker gelopen en voelde me niet moe en geen enkel pijntje na afloop.

Michel  van de Luitgaarden -al gefinisht -stond aan de kant aan te moedigen, terwijl ook vaste supporter Willem er bij was. Michel (2e in zijn categorie) bleek zowaar Tejo voor te zijn gebleven. Tejo - niet helemaal tevreden- kon er vandaag niet meer naar toe lopen. Beste Spartaan vandaag was Misha., voor Joeri. Zelf zag ik Ralph, Herman, Melvin, Ronald, Eef  en trainer Theo Sijbrandij binnenkomen.

Michel en de prijzenslag

De stalmaatjes liepen weer als jonge veulens

Binnen werd er nog wat nagepraat en kwam al snel de prijsuitreiking. Er was een derde plaats in het klassement voor Tejo (45+) en een tweede plaats voor Simone Lankhuijzen. Ook Geert-Jan M. ontving een beker voor zijn zesde plaats. Zelf eindigde ik op een zesde plaats in het algemeen klassement. Toch dat ik een prijs op te halen, want Michel had me gevraagd om zijn ( hij dacht de eerste) prijs op te halen. We hadden hem nog geadviseerd vandaag te lopen, want hij stond hoog in het klassement van de 55+ categorie. "ik regel het wel" riep ik en beloofde de prijs naar de training mee te nemen.

Michel, vanaf deze plaats kun je toch naar je beker kijken

Bij de prijsuitreiking stond ik dan ook in de startblokken om de bokaal voor Michel in ontvangst te nemen.
Er waren in deze klasse maar liefst 6 prijzen. Ik keek vreemd op toen ik een andere naam hoorde bij plaats 1 en 2. Het enige wat ik dus naar huis zou nemen waren twee splinters (tijdens de race meegekregen) in mijn hand..knies,knies.

Terwijl ik Marlon Voorn tegen kwam, die nog 75 km van de ultrarun in zijn benen had, spoedde ik mij richting wedstrijdleiding. Deze vertelde me dat Spartaan Michel maar 2 maal had meegedaan. Ik zag een leeg vakje achter zijn naam bij de cross van vandaag en wees de wedstrijdleider op de vergissing.

Wat bleek? Michel was vandaag als 8e geklasseerd bij de 35+ klasse en stond niet vermeld in zijn eigen klasse. De wedstrijdleider wilde al 8 punten bijtellen bij het totaal, maar ook dat was niet correct, want Michel was met zijn uitslag 2e bij de heren 55 en ouder. Snel zag ik dat hij hierdoor op 5 punten kwam, gelijk met zijn concurrent Cor Hoebeke, die er vandaag ook echt niet was. Hiermee was Michel reglementair als eerste geeindigd! De wedstrijdleider keek niet blij en mompelde iets over een dure beker bijbestellen.

Weer in de kantine riep hij nog even alle prijswinnaars bij elkaar. De meeste mensen waren echter allang naar huis, maar bij 2 harldopers volgden nog even een onhandige bekerruil. De nummer zes in het klassement, een loper van Haag, werd zonder pardon van zijn prijs beroofd. Hij keek nogal sip, tien minuten daarvoor hoorde ik hem nog zeggen, dat hij normaal nooit iets won...

Wat had ik weer allemaal overhoop gehaald? Tja, ik kan altijd nog wedstrijdleider worden. Of is het wedstrijd lijder?

Voor uitslagen van de Clingendael cross klik hier
Voor het klassement klik hier
Foto's  volgen z.s.m. 

42e halve van Egmond: op weg naar een persoonlijk record

De halve marathon van Egmond: pieken op een smal strand

Afbeelding januari 12, 2014 Een reactie plaatsen

Voorbereiding

Een paar maanden geleden wilde ik pieken voor Egmond: goed lopen en mijn beste tijd van 1.38 op dit parcours verbeteren was de opdracht. Koolhydraten stapelen, nieuwe (wedstrijd)schoentjes( de Adidas Adizero Adios), goed getraind, 10 dagen geen alcohol, lekker weer, een plek in het wedstrijd startvak en op tijd van huis gegaan. Alle ingrediënten voor een goede halve van Egmond waren aanwezig. Het is een van de roemruchte lopen in Nederland en voor mij alweer de zesde keer dat ik mee deed (waaronder twee kwart marathons, maar dat is toch eigenlijk surrogaat: oploskoffie vergeleken bij een heerlijke Italiaanse verse ristretto). 
U leest het al, deze keer was de voorbereiding behoorlijk serieus, zeker vergeleken met loopje in het verleden, waar ik de dag of ochtend ervoor nog even een voetbal of tennis wedstrijdje afwerkte of nog bijkwam van een stapavond. Over koffie gesproken, ik had me voorgenomen om veel van deze legale doping naar binnen te werken, maar dat kwam er helaas niet van. Cafeïne tabletten inslaan lijkt me een handig alternatief.

Beren op de weg?

Met trainingsmaatje Melvin ging ik richting Egmond, we namen de binnendoor route via Castricum naar Heiloo ‘t Baafje. Daar was de parkeergelegenheid al vol, maar toch kwamen we redelijk op tijd bij de buspendel. Melvin had een startnummer van een collega en zou ruim een half uur later dan mijn starten. Zelf mocht ik deze keer in het wedstrijdvak starten, niet ver van de genodigde internationale toppers. Helaas kon ik ze niet meer zien starten, maar vanuit de bus had ik wel nationale topper en mede Hagenaar Khalid Choukoud herkent. Het enige wat een goede tijd in de weg kon staan was het getij, het weer of een blessure. Alle drie was er een redelijke kans, want een drie kwartier na mijn start zou het water op het hoogste punt zijn: een smal strand en kans op natte voeten en uitwijkende lopers. Tegenwind op het strand zou ook een goede tijd in de weg staan. Eventuele meewind in de duinen zou een beperkt voordeel opleveren omdat je daar beschut loopt. Het derde opstakel was een onwillige hamstring die de afgelopen week opspeelde. Gelukkig voelde ik deze grote werk spier alleen bij het gas geven. Maar dan wel op de terugweg in de auto.
Vanaf het moment dat Melvin mij ophaalde vanuit Den Haag werd ik zenuwachtiger. Dit kan een hoop energie kosten, terwijl je wil starten met een goed gecontroleerde ademhaling. Gelukkig was de start relaxed en werd ik weer blij van alle aanmoedigingen tijdens het lokale rondje door Egmond. Er was traditioneel veel publiek langs de kant. Ook op de balkons van flats  kon je de wave zien en lawaai horen, vooral als deze supporters door mijn armgebaren werden aangemoedigd.  Zo kwam ik gelukkig in een ontspannen ritme.
Tip van de week: Probeer te genieten van je race, ook als je top wilt presteren. Ontspanning levert je meer tijdwinst op dan stress of geforceerd te willen starten.
Mijn Garmin Forerunner was voor de verandering eens helemaal opgeladen en uit de beademing gehaald. Maar weer kon ik mijn statistisch kompas niet gebruiken. Na de derde laptime (kilometerronde) kreeg ik een lange melding: te veel gebruik van het geheugen. Gelukkig kon ik wel terug -en doorrekenen en mijn snelheid in de gaten houden. Die was inmiddels van 14 naar 13 km/u teruggegaan, maar ik liep dan inmiddels op het strand. Het was minder hard en breed dan vorig jaar, maar toch nog steeds goed te doen. Ik probeerde een goed “wiel” te kiezen, maar ging meestal na een halve minuut die persoon voorbij. De haas die goed dienst deed was Bernd (op de foto net achter mij in het geel), maar toen hij voor een golf moest uitwijken was ik hem kwijt. Ondertussen was ik twee Haagse Spartanen gepasseerd. Achteraf bleken er zeker 15 man van AV Sparta te hebben meegedaan.
Even dacht ik al dat ik bij het 10 km punt was. Ik zag een scorebord met 47.00 op een landrover staan. Dit was echter gerekend nadat de vrouwen waren gestart. Zij hadden een voorsprong van ruim 7 minuten op de eerste mannelijke wedstrijdatleten. Dit is het verschil in de parcoursrecords, zodat er ook een wedstrijd in de wedstrijd was: man versus vrouw.
Helaas was ik nog maar 36 minuten onderweg, dus ik moest nog even op en door het zand ploeteren. Zuinig lopen had ik mezelf beloofd, dus het inhalen ging zo veel mogelijk rechts, zonder natte voeten te krijgen.

Links , het mullere zand, betekende meer kracht zetten of versnellen. Vlak voor het 10 km punt haalde ik dan toch een natte voet.Ik zat tussen wat lopers en kon niet meer uitwijken voor een snelle golf.
Gelukkig kwam ik 1 minuut sneller dan gepland door: 46 minuten na10 km en 48.11 halverwege. Dit beloofde een goede tijd, mits ik het tempo op 13 km/u kon houden. Dit was nog niet logisch, want ik had weinig lange duurlopen gedaan. Op het laatste stuk strand was het tempo gezakt tot 12,5 en soms 11,7 km/u.

Kop en staart

Ik besloot de frequentie te handhaven toen ik door het mulle zand moest. De strandopgang was breder gemaakt en het steile duinpaadje veranderd in een begin van brede staalplaten. Dit leverde dus ook tijdwinst op. Ik kon dit lastige deel prima verteren (met dank aan de cross wedstrijden). Daarna kwamen de heuvelige onverharde strandpaden: lekker om weer het tempo op te schroeven, vooral tijdens de afdalingen.
Bij de 13 km (inmiddels verhard) hoorde ik veel applaus en gegil. “Wat een goddelijk lijf!” “Wauw” moet je dat zien, gaat lekker waren kreten die ik te horen kreeg.

Ik wilde mijn duim al opsteken, maar werd op dat moment gepasseerd door een man met breed bovenlijf, een warme Unox muts op en een opvallende boxershort. Hierop afgebeeld: gele badeentjes. Toen ik later beter keek zag ik schuimrubberen tepels op het wannabe lijf. Hij deed even later zijn muts ook af, want de zon kwam lekker door: een kalende zwetende kop kwam te voorschijn. Ik was opeens niet meer jaloers op het applaus: “keeping up appearances” zeggen de Engelsen.
Bij de 15 km ging het tempo iets achteruit, maar nadat er een paar snelle Jelles voorbij waren gezoefd, haakte ik aan bij een man met blonde paardenstaart en een dame met dito staart (Ook de zelfde kleur shirt, het leken net broer en zus). In de verte zag ik nog een man met blonde paardenstaart, hoewel het leken wel drie staarten, zoveel haar als deze grote gast had. Tja niet alle lopers zijn afgetrainde pezige mannetjes van middelbare leeftijd.(maar de meeste tijdens mijn wedstrijden wel). De eerste twee staarten kon ik lossen en de grote krulstaart kwam ook dichter in het vizier.
Bij kilometerpunt 18 ging het tempo wat minder hard . De eerste staartmans had gezelschap gekregen van een clubgenoot en zij haalden mij weer in.  Ik probeerde in te schatten wanneer de beruchte Bloedweg zou komen. Dit is een lange verharde klim over een duintop op minder dan 2 km van de finish. Op souplesse ging ik er over en de winst zat voornamelijk in het stuk erna. Velen moesten een versnellinkje terug schakelen, maar nu kon ik de gashendel open zetten. De brede staart ging er als eerste aan en de laatste kilometer ging in. De twee bochten met klim richting vuurtoren gingen ook goed. De andere staartmans had ik inmiddels ook achterhaald en zijn maat wilde ik in de ultieme eindsprint proberen te pakken. Op 100 meter had ik hem echter al, maar moest voor een Persoonlijk Record moest ik nog flink sprinten. Dacht ik.

Finish, tijden en klasseringen

De finish tijdklok gaf op 95 meter voor de finish 1.36.44 aan, en ik diende 1.37 te halen, wat ook lukte. De klok was natuurlijk niet synchroon (maar bruto) met mijn eigen hardloop horloge. Na de finish (waar ik nu eens overeind bleef staan) keek ik ongelovig naar mijn 1.36.04, wat ook de officiele netto tijd was.
Bij de finish stond Spartaan Mattijs van Dulkenraad al een tijdje op clubgenoten te wachten. Hij liep een mooie snelle 1.24 (plm. op plaats 220) iets wat hij vooraf al in gedachte had.

Blij met mijn PR (in 2008 had ik ooit 1.37.30 gelopen in een vlakke 21,1 km.) liep ik rustig uit richting sporthal. Daar nam ik een heerlijke massage en kleedde me om. Melvin bleek ook prima te hebben gelopen. Met een tijd van onder de 1.45 was hij maar liefst 8 minuten sneller dan zijn PR en toonde aan ook deze afstand onder de knie te hebben.
Een laatste beproeving was het wachten op de bus. Na bijna een uur in de rij staan konden we richten het Baafje. volgend jaar hopelijk weer een betere doorstroming. Of de trein of de pendelbus vanuit Alkmaar.
Naschrift: de wedstrijd werd voor het eerst sinds jaren weer door een vrouw gewonnen. Zowel bij de dames als heren waren de eerste twee atleten uit Ethiopië afkomstig.  Bij de dames won Guteni Schone (1.11.55) voor Flomena Chepchirchir. De Nederlandse Adriënne Herzog werd knap derde in een uitstekende 1.12.58.
Winnaar bij de mannen Ayele Abshero  wist in de slotfase van de wedstrijd Wilson Kipketer  vier seconden voor te blijven (1.02.56). Beste Nederlander was Abdi Nageeye (1.03.48). Jesper van der Wielen zat vlak achter Nageeye (1.03.55). Derde Nederlander was Khalid Choukoud (1.04.30).
Zelf mocht ik het doen met een 88e plaats bij de heren 40+. Bij de 42e PWN Egmond Halve Marathon was een record aantal lopers van 17.739 van de partij.

Duinrell cross: spelen met en in de natuur

Op zondag 8 december stond de eerste 1vd4 hardloop cross circuit wedstrijden op het programma. Het decor was het Wassenaarse pretpark Duinrell met het hoogste punt van Zuid-Holland als een van de pittige klimmetjes.
Mijn tijd op de 9 km klimmen en dalen was 45.30. Lees het volledige verslag net mooie foto's op mijn hardloopsite Leuke Loopjes leukeloopjes.wordpress.com (uiteraard is deze loop in de top 50 leuke loopjes opgenomen!)

Zonsopgang in Meijendel: 25 km met een doel

Ik schrik me rot. De twee wekkers overleef ik soepeltjes in de vroege zaterdagochtend (6.20). Maar het is de weegschaal die mij de stuipen op het lijf jaagt. Terwijl ik een hele week bezig ben om chocoladeletters, biertjes en toetjes tot een minimum te beperken, constateer ik 2 kilo ongewilde extra bagage om de 25 km van Meijendel te gaan lopen. (OK vooruit ik vertel het, deze "dikzak" zag 84 kg verschijnen).

In twee dagen heb ik dit voor elkaar gekregen. Een van de oorzaken is de het verjaardagsfeestje van mijn stiefzoon Max (10)  de avond tevoren. Het feestje is funest. Ik heb me tegoed gedaan aan de lekkere sushi, teriyaki, één Japans Sapporo biertje en ook nog een goede warme Sake. Omdat je een lange zware wedstrijd niet alleen op eiwit en alcohol kan lopen heb ik om 22.30 ook nog een pak gevulde noedels (Unox) en een banaan burgemeester gemaakt. Een gecombineerde Japans-Indische voorbereiding dus. Als ik naar bed ga hagelt het pijpenstelen, dus ik maak me meteen zorgen over welk schoeisel ik moet gaan dragen (uit voorzorg toch maar 2 paar verschillende schoenen ingepakt). Mijn mobiele weer app voorspelt voor 8 uur s'ochtends een regenkans van 80%, waarna het om 9 uur droog moet worden. Maar ja ,het is Wassenaar/Scheveningen en daar laat het weer zich slecht voorspellen. Zo heb ik afgelopen zomer aan den lijve moge ondervinden door bijvoorbeeld met 8 graden Celsius aan het Zwarte Pad (mistige Pad was een beter naam geweest) te bivakkeren, terwijl in de rest van Nederland de mussen omlaag vielen. Dat gebeurd trouwens vaker. Vallen. En dan omlaag!

Gordels om?

Afijn, de draad die u vast al een tijdje kwijt bent, pak ik dus weer op na het wakker worden (het wikken en wegen, weet u nog?). De tas staat klaar (hardloophorloge check, vaseline check, deo check, extra drinken en proviand check, sleutels check) en ik doe mijn  hardloopgordel om. Dit heeft niets te maken met extra steun of er sexy uit willen zien, maar alles met het feit dat ik verwacht erg dorstig te zullen raken. In de Nike running belt (ziet er mooi uit, ergonomisch gevormde flesjes, maar niet erg praktisch, waarover later meer) kun je flesjes water en ander dingen opbergen in de handige zakjes. Er is 1 drankpost halverwege, dus ik doe het ding om mijn middel en vul een flesje met water (er is plaats voor 4, maar de anderen liggen in Vlieland, Westvliet en Sport 2000.  Ik besluit mijn Iphone er niet in te doen, wel wat geld, twee snoepjes, een  Gelletje (Misschien denkt u, wat een ijdeltuit zeg, maar het is niet voor mijn haar, maar om extra voedings supplementen onderweg in te nemen), genaamd de PowerBar (niks te maken met een kroeg voor bodybuilders). het is lekker donker als ik van Voorburg naar Wassenaar rijd.

De loop door Meijendel (voor degenen die het niet kennen: het is een fantastisch natuur -en duingebied van 2000 hectare, waar je bizons/Schotse hooglanders, vossen, meervleermuizen, buizerds, nachtsperwers en andere vreemde vogels tegen kunt komen) is redelijk uniek.

Ik bedenk de redenen om hier mee te doen (het is makkelijker om de redenen te verzinnen om niet mee te doen, de belangrijkste daarvan toch wel het achterlijk vroege tijdstip, maar ook dat heeft weer een reden).

Historie van de loop

Terwijl "the unforgettable fire" (U2) uit mijn radio schalt, rijd  ik het natuurgebied binnen. In de verte zie ik inderdaad een mooie oranjerode gloed die ik niet meer vergeet. Het eerste randje ochtendgloren. De natuur is nu op zijn mooist. En dat brengt mij weer op de reden dat we zo vroeg aan het vertrek staan. Hoewel dit jaar pas voor de vijfde keer door en rond het unieke natuurgebied wordt gelopen ligt het ontstaan van de loop ligt al bijna 30 jaar terug.

Een vriendenclub nam elk jaar deel aan de 25 km Oude Leedeloop. Deze loop georganiseerd door Jos Brouwer van atletiek vereniging Felix (oeh, dat smaakt naar meer), werd elk jaar gehouden op de 1e zaterdag van december. De route liep (van Delft via Nootdorp, Pijnacker, Oude Leede weer naar Delft). In 2007 kwamen de vrienden op het idee om dit voort te zetten in Meijendel. Duinengebied -beheerder Dunea, zette in 2008 het sein op groen voor de 1e editie. Als tegenprestatie is  aan de Meijendelloop een goed doel verbonden. In samenwerking met Dunea wordt een project van SIMAVI gesteund: lopen voor water (waterproject Tabora in Tanzania).

Bandenwissel in de stal

De beste paarden van stal

Ik loop naar de kleedkamer, hoewel kleedkamer, als ik goed kijk zie ik allemaal lopers in een vreemd soort hokje wat ik meteen herken (heb jaren in zoiets gewoond) als een stal. Ik krijg een soort Elfstedentocht start gevoel. In 1986 was ik toeschouwer op de Bonkevaart, waar de schaatsers net hun tocht in het duister begonnen. Bij het tweede "paardenhokje"" zie ik meteen een aantal AV Sparta clubgenoten (Rob, Tejo, Niek, Ralph, Michel)  staan. Ze staan nog net niet tussen hooi en haver.

Meijendel, een maand eerder

Opmerkingen over "beste paard van stal", stalpaarden, heerlijk ochtendje en paard van Sinterklaas" komen naar boven tijdens de paar minuten die we inlopen. Dat inlopen doe ik bij nader inzien niet op mijn Salomon trailschoenen, maar op mijn oude Nikes, dus er volgt een bandenwissel.

Mijn ervarener clubgenoten vertellen me dat de ondergrond over het algemeen verhard is (waar ik meestal de mos -en bospaadjes opzoek): schelpenpaden en fietspaden. Mijn oude demping schoenen hebben nog wel een goede zool en demping, maar ook al kleine gaatjes aan de buitenkant. Dit is echter niet de bedoeling geweest van fabrikant Nike, en ik hoop ook de voeten droog te houden. Vanavond meteen die schoen zetten bij de open haard en hopelijk zit er dan een mooie Adidas Adios Boost in en kan ik mijn oude schoen weggooien.

Nu maar gokken op de Sint, dat hij mij een brave borst vindt...(dat rijmt). Nu ik toch lekker aan het typen ben, zal ik ook wat over mijn belevenissen onderweg vertellen. Bij de start vraag ik nog even aan wat trainingsmaatjes wat zij nu zou speciaal aan de Meijendel loop vinden. Het mooie en wisselende landschap (sommige delen zijn vandaag speciaal toegankelijk gemaakt), het starten in het donker en het besloten karakter (vol= heel snel vol, namelijk maximaal 250 deelnemers) zijn toch wel de meest gehoorde motieven.

De loop: onderweg door glooiiend natuurgebied

Dan gaan we op pad. Waar ik bang voor ben gebeurd, (nee het startschot heeft niemand geraakt) maar die fijne gordel zwabbert rondom mijn lijf en zakt een beetje af. 

Ik kan hem niet echt strakker zetten (One size fits only teletubbie-people) dus het is af en toe hijsen geblazen. Ophijsen dan he, dat bier komt later wel. Ik loop met Spartaan Rob en probeer niet op mijn gordel te letten. "ontspannen, na 12,5 km doe je hem bij de waterpost --vlakbij de stal/start - gewoon af " zeg ik tegen me zelf in de eerste kilometer. Na drie kilometer zeg ik wat heel anders en gooi ik het kl#%@te ding bij een Dunea wagen, maar niet voordat het water, het geld en de snoepjes (in volgorde van belangrijkheid) er uit gehaald zijn. Rob kijkt verbaast als hij me ziet worstelen, maar hij geeft geen steek onder de gordel.

de koploper in de mooie natuur

Een kilometer eerder zijn we door Niek ingehaald die een voorsprong van 50-100 meter heeft gepakt. We lopen dan grotendeels op ijzeren platen, die vanwege werkzaamheden zijn neergelegd. Na de vierde kilometer krijgen we veel bochtenwerk voor de kiezen in het glooiende landschap. Er is bijna geen vlak stuk. Ik merk dat ik sommige lopers steeds weer inhaal bij een daling of klimmetje. Zo blijf ik steeds in of achter een groepje met o.a. een lange loper die een soort standbeeld stijl heeft (maar wel heel reactief loopt). Ook een dame met soepele tred van Haag atletiek  zit hierbij.

Sparta naar voren!

Na Wassenaarse slag, bij de vijf kilometer heb ik Rob weer bijgehaald. De klimmetjes verteerd hij wat minder, al heeft hij (als 60+ er) vorig jaar een tijd neergezet waar je de hoed voor mag afnemen: 1.52 en nog wat. Zelf heb ik op looptijden.nl mijn doel gedeelde met de wijde webwereld: 2 uur sharp. Bij de start dacht ik dat zoiets te doen is. Als het redelijk vlak is tenminste. En je kunt veel van de Meijendel loop zeggen, maar niet dat het vlak is. Sommigen zeggen dat het zwaarder is dan de 30 van Schoorl. Niek wilde ook voor 2 uur gaan, rob zegt dat het lastig wordt.  Mijn schema zal inhouden dat ik 48 minuten per 10 km, 24 per 5 en 4.48   minuut per kilometer dien te lopen. Oftewel 12,5 per uur. De eerste kilometer heeft een prima rustige 4.54 te zien gegeven. Daarna loop ik 13 km/u en lig ik voor op het schema. Op zich niet erg, want ik verwacht een terugval in de laatste kilometers. Ik heb dit jaar 2 halve marathons (waaronder Egmond) gelopen en voor de rest bestaan mijn loopjes uit maximaal 10 kilometer. De laatste vier kilometer in de halve van Vlieland was hangen en wurgen geblazen. Terwijl Niek totaal uit beeld is verdwenen rond ik de 10 kilometer af met het beklemmende gevoel dat ik niet veel harder meer kan. Mijn gemiddelde is inmiddels gezakt naar 12,2 km per uur. Als dat zo doorgaat wordt het een tijd van boven de 2 uur. Ik ben echter bang dat ik op een gegeven moment moet wandelen.

Mijn drinkflesje is inmiddels leeg, maar op een lang golvend fietspad (terwijl we weer een paar adembenemende vennetjes en zonnestralen mogen bewonderen) kan ik langzaam naar "mijn groepje" toelopen. De statige loper heeft het zwaar en moet definitief lossen als hij mij voor de 6e keer voorbij ziet zeilen. Een andere man kreunt voortdurend in zich zelf dat het zwaar is. (en door dat te doen wordt het nog zwaarder). De stukken van 20-30 meter die naar beneden lopen geven me kadans. ik wordt dan wel ingehaald door een man die ik aan hoor komen met grote en luide passen, maar deze loper brengt mij wel weer naar de rest van  het oorspronkelijke groepje dat nu uit elkaar is gespat. Bij de drankpost op plm. 12,5 heb ik zowaar het groepje ingehaald. Drie personen komen weer aan mijn staart, als ik rustig mijn sportdrankje drink (tip: doe dit nooit te snel en laat het even in je mond warm worden voordat je het door je keel laat glijden). Een zwaar steil stuk volgt als we koers zetten naar de duinopgang bij Scheveningen.

De tweede en derde dame vechten (met mij in het midden) een heftige strijd uit. Bij het steilste stuk moet er eentje definitief lossen na eerst een demarrage te hebben geplaatst. Met de dame van Haag ga ik door. Vlak voor het 15 km laat ik haar achter. Ik heb dan al een tijd onder de  2 uur uit mijn hoofd gezet. Het gemiddelde tempo gaat echter heen en weer (na afloop zal blijken dat mijn doorkomst  bij zowel 15 en 20 nog net onder schema liggen. Bij 17 kilometer (Scheveningen-Zuid/Den haag, bij) wordt het een bochtig cross-country gedeelte. Ik haal nog twee personen in, zie de imposante oude watertoren ....en dan loop ik opeens alleen.

Best gevaarlijk want nu moet ik op de kleine bordjes letten en een verkeerd zijpad is zomaar ingeslagen. Bij de van Alkemadelaan krijg ik het moeilijk. Het gaat nu vlak, maar ik verval in een tempo onder streefsnelheid. Bij 20 km gaan we weer het bos in. Na afloop is het lekker napraten in het nieuwe restaurant, waar koffie, appeltaart en een rood Meijendel shirt op me wacht. De organisatie is er weer in geslaagd om een op een fantastisch parcours een schitterende loop te organiseren. De souplesse en hoop komen langzaam terug, terwijl de laatste drie kilometer in een lekker afkoelende harde regenbui verlopen. Ik heb weer wat richtpunten en de laatste twee kilometer gaan weer hard(er).

De twee mannen voor me kan ik met een mooie eindsprint -aangemoedigd door enkele bekenden (Theo en Melvin) bijhalen. De eindtijd ...2.00.16 en dat is de brutotijd, want mijn klokje geeft na lang zoeken 2.00.12 aan. 12 lousy seconden! Nog geen 100 meter!! Even baal ik, maar ik heb een heerlijke loop mogen meemaken en weer een mooi doel voor volgend jaar.

Bovendien een nieuw PR, want ik heb deze loop als de afstand nooit eerder gelopen. Dus  ik mag geen zeurpiet zijn. Niek heeft ook heerlijk gelopen en finisht 2,5 minuut onder de 2 uur. Rob heeft 2.03 nodig en is beste 60+-er.  Beste Spartaan is Mattijs van Dulkenraad in een snelle 1.43.49.  (beste 40+-er). Tejo wordt 14e (nipt 2e bij de 50+).  Michel finisht zoals altijd ruim onder de 2 uur en in de top 40. De winnaar finisht in een razende 1.33 (16 km/u!). Zo, en nu een Bahvaria (zie foto).

Uitslagen  en website klik hier:

Zevenheuvelen: op en neer in de lichte nacht

Voor de vierde keer ondernam ik de reis naar Nijmegen. Een van de populairste lopen van Nederland wordt al 30 jaar gehouden aan de boorden van de Waal: De Zevenheuvelenloop.

Veel mensen denken dat de loop zijn naam ontleent aan 7 heuvels die in het parcours zijn opgenomen. Anderen zeggen dat er maar 3 of 4 echte verhogingen zijn. De naam "zeven"is echter afkomstig van het Nijmeegse "sevenen", wat zoiets als sijpelen (uitslijpen) van ondergronds water tussen de heuvels en dalen betekend. Het aparte landschap is hier in het pleistoceen dermate gevormd dat de lopers er nu plezier (of ongemak) van hebben. Nu denk je misschien wat loopt die gozert nou uit zijn duim te zuigen of welke wetenschapper heeft dit nou weer bij elkaar verzonnen? nou vooruit, Jan Piket heet deze professor doctor in de bodem-loogie

In ieder geval zal ik zeker geen 7 heuvels tegen komen, want ik had mij in deze jubileumeditie aangemeld voor de 10 km avond editie, die de (zater)dag er voor gehouden zou worden.
Totaal 30.00 meer en minder fanatieke lopers doen mee aan de verschillende afstanden uitgespreid over het weekend.

Om 17.00 strijk ik in een nog rustig Nijmegen neer. De voorbereiding is meer van een toerist dan van een fanatieke atleet. Met mijn vriendin zit ik in een Belgisch cafe ("Allerlei") aan de parelhoen met Vlaamse frieten en mayo. Ook drink ik er een roseetje bij. Zelfs een likeurtje met koffie gaat er nog in. Zo;n opwarmertje is niet verkeerd, want het is waterkoud .
Mijn sportkleding heb ik al onder mijn gewone kleding aan. We lopen rustig naar het Keizer Karelplein. waar ik mijn jubileumshirt op haal en mijn kleding plus tas inlever. Daarna is het zoeken naar de Groesbeekseweg en het juiste startvak.

Terwijl ik mijn warming-up afrond op het plein met de diverse startvakken begint het steeds gezelliger te worden. Ik sta naast een swingend bandje terwijl de vijf kilometer lopers worden weggeschoten. Nabij is de helblauw verlichte finishboog te zien alsmede een groot scherm met de lopers die alweer snel de finish naderen.
Als gekooide roofdieren zie ik de hekken met daarachter de lopers. Ik hoor van een official dat ik eigenlijk helemaal moet omlopen om achteraan het drukst bezette vak plaats te nemen. Ik doe alsof ik gek ben (moet lukken) en spring over een hekje aan de zijkant. De hand van de official komt net niet meer bij mijn schouder.

Haile Gebreselassie 

De andere vakken zijn voor
A) lopers onder de 45 minuten (daar mag ik dus volgend jaar in).
B) medewerkers van Fortis Bank (bestaan die nog?)
C) onbekend (ABN/Amro,Vips, donateurs?)
Een vrouw voor me in het startvak (nummers met roze stip_ komt niet meer bij als we het bizarre interview van de speaker met Haile Gebreselassie door de geluidsinstallatie horen. De lachspieren worden behoorlijk aangesproken. Beiden moeten elkaar goed kunnen verstaan: Ze spreken namelijk dezelfde taal: zeer gebrekkig Engels. "Good afternoon" begint de spreekstalmeester om half acht s'avonds. "I run very fast" , antwoord Haile,. Het is het enige wat de man met microfoon - enigszins overbodig - kan vertalen. Gebreselassie vertelt er meteen achter aan dat hij morgen niet gaat lopen, vanwege een blessure. Zo'n bekende dure supporter zal ik dus nooit meer krijgen. Hij moet natuurlijk nog wel werken voor zijn geld door de prijzen na afloop uit te reiken.

Podium 5 km met Haile

De Nijmeegse flessehals start is een fijne. Het is even dringen door zandloper, maar na het uitwaaieren over het plein, gaat pas na 100 meter de netto tijd lopen. Ik raak toch  enigszins opgesloten aan de langzame rechterkant door een gezellig keuvelend groepje. (niet dat je aan de"snellere linkerkant er langs kon) .

Voor mij zie ik een man met fel geel shirt en een soort IPhone op zijn achterhoofd gebonden. Het enige verschil is een rood lichtje vanachter: een camera zo lijkt me. Het is een ideale gangmaker. Iedere keer als ik naast hem wil lopen versnelt hij. Met zijn camera wil hi niemand vlak voor zich hebben en blijft daarom ook links lopen om een mooi shot te krijgen. Hopelijk krijg ik de site waar hij het filmpje gaat uploaden te pakken denk ik. Zo kan ik mijn race weer herbeleven. We hebben er goed de gang in en worden maar 1 maal gepasseerd. links van het duurzame "groene" parcours staan wielrenners in groepjes van twee op een hometrainer. Zij schijnen met aangetrapte energie licht in de duisternis;

Podium 10 km met Felix Limo

Op sommige plaatsen op het parcours blijft het echter gevaarlijk donker. het had geregend dus je moet niet bang zijn om uit te glijden. Vlak voor de vijf kilometer probeer ik voor de vijfde keer naast mijn camera-haas te lopen.Zijn tempo stokt. Is hij het zat of kan hij niet meer. Ik verdwijn snel uit zijn beeld. Bij kilometer 6 krijgen we een pitte heuvel al is het niet de beruchte heuvel aan de Postweg. We lopen er om heen. Ook de pittige Zevenheuvelenweg zit niet in het 10 km parcours.
Inmiddels heb ik gezelschap gekregen van een soepel lopend meisje van begin 20 jaar. ("Je bent de 6e dame wordt er van de kant geroepen"). Na de drankpost gaat ze me voorbij en pakt 30 meter. Bij kilometer 7 ga ik haar hard voorbij. Het is dan alleen nog maar naar beneden. Het lijkt wel of we sprinten en ik denk dat ik dit tempo niet 3 kilometer kan volhouden. Toch is het lekker om even jezelf even een Spartaanse prikkel te geven om niet te vervallen in een standaard comfortabel tempo. Met nog twee kilometer te gaan dendert zij weer langs me ("waarom dragen die meiden altijd een roze shirt" denk ik op dat moment wat hulpeloos). Ik kan niet aanpikken, maar hoop op nieuwe krachten in de laatste kilometer. Ik loop naar een groepje lange mannen toe, die ongeveer mijn tempo lopen. De voorste helft van de groep zet aan voor de laatste kilometer en geeft zich niet zo maar gewonnen. Ik ben benieuwd wie in deze verlengde sprint (ik schat 15 km/u) als eerste moet afhaken.

Eindsprint (geel shirt)

Ik zie dat het "roze meisje" niet echt meer uitloopt, maar ook zij versnelt met nog 1 kilometer voor de boeg. De zestig meter verschil lijkt nog steeds moeilijk te overbruggen. Langs het parcours is het publiek  nu talrijker, we gaan nu weer de straten van Nijmegen in. In de verte zie ik de blauwe finishboog gloren. Te snel aangaan is killing. De lopers uit de uiteengeslagen groep hebben moeten lossen. ik focus me op de twee snelste lopers voor me: het soepel lopende roze shirt en een gespierde man in donkerblauw. Ongemerkt heb ik het gat bijna kunnen dichten. Nog 250 te gaan. "Er op en er over" denk ik, "niet wachten tot de laatste 50 meter".

Het wordt een lange sprint, waarbij de "tegenstanders" meteen zijn overrompeld. Dat ik de laatste 50 meter nier meer voluit kan gaan deert niet, een gat van 8 seconden is geslagen: 43.40 is een tijd die sneller is dan mijn doelstelling van 44-45 minuten en mijn derde tijd ooit op deze koningsafstand.
Het voelt na afloop heerlijk als ik na geniet tijden het swingfeest "Dance marathon" waar oude taaie lopers in hardloopoutfit houterig dansen naast wat meer standaard feest publiek. Ik voel me nog fit en jong. Op zich ook logisch, de gemiddelde leeftijd in de zalen van het concertgebouw schat ik op 50 jaar. Maar misschien ogen sommige mensen een paar jaar ouder.

Een dag later: Jesper v.d Wielen beste Nederlander op 15 km

Met een 21e plaats in de categorie 40-45 jaar probeer ik mezelf een goed gevoel aan te praten. Ter relativering, met een zelfde snelheid zou ik bij de 15 km in het totaalklassement maar net onder  plaats 3.0000 finishen. In de Nijmeegse kroegen smaakt het bier goed en blijft de geur van zweterige hardlopers lang hangen.

Klik hier voor alle uitslagen

klik hier voor het bekijken van de filmpjes van mijn finish

Laan van Meerdervoort loop 2013: Venijnig slot op stormstrand

De Voorbereiding

In 2012 hoor ik pas voor het eerst van het bestaan van de Laan van Meerdervoort Loop (LVML), die behoort tot de 50 leukste loopjes van Nederland. Helaas kon ik toen niet meedoen. Dit jaar schrijf ik ruim van tevoren in. Hoewel Haag atletiek (mede) de organisatie verzorgt is het een Spartaanse loop, vooral als de wind vrij spel heeft.
Ik heb weinig kunnen trainen na een blessure opgelopen bij en na de Haagse 10 (1 v.d 4 loop). Tijdens de laatste individuele training kom ik tot overmaat van ramp hard ten val in een gladde natte bocht.

Terwijl het zaterdag nog uitstekend loopweer is en ik nog een training verzorg voor de pupillen komen de onheilstijdingen over mega slecht weer mij via de (social) media en kennissen tegemoet.
Depressief guur herfstweer in de vorm van storm, regen, hagel, onweer en windstoten zullen Kijkduin (startlocatie van de LVML) teisteren. Op Twitter en Facebook doen de twijfelaars en afhakers er in de ochtend een schepje boven op.

1. Dominik van Lankeren ‏@dvlankeren7u

   Kan het erger dan vorig jaar? Ja! Wolkbreuk + windkracht 6 in kijkduin #lvml

   Openen
2. Simone A ‏@siem_al7u

   Twijfel..twijfel..wel of geen #lvml voor mij vandaag #storm

   Openen

Babette ‏@BabetteSocial6u

Noem me een watje maar we laten de #LVML even voor wat het is. Geen zin in een nat pak. Succes voor de bikkels die wel gaan!

Terwijl mijn vriendin hoopt en uitspreekt dat ik thuisblijf zie ik ook wat bliksemschichten voorbij komen. Ik twijfel 2 seconden, maar pak snel mijn spullen in. Als rechtgeaarde Spartaan ga je niet thuis bij de kachel zitten, als er gelopen kan worden op een van je favoriete trainingsplekken.

Helaas heb ik me wat in de tijd vergist en moet ik me weer eens haasten. Het advies om spullen een dag van te voren klaar te leggen heb ik deze keer niet nagevolgd. Ben mijn startnummer ook nog kwijt en twijfel over mijn loopschoenen. Ik neem mijn lichte Saucony natural runningschoenen mee, maar trek mijn Salomon trailschoenen aan.  

Ik knip nog een vuilniszak tot regenjas, pak genoeg warme kleren (waaronder mijn nieuwe PUMA TECH vest) voor na afloop en steek nog wat  eten/drinken bij me. Hopelijk kan ik met mijn invalide parkeervergunning tot op het Deltaplein komen.
Bij Ockenburgh valt er nog een hagelbuitje op mijn voorruit, maar als ik tot 3 meter van de start(!) parkeer, komt het zonnetje door. Ik heb nog tien minuten en doe de kortste warming-up ooit: 3 keer rekken, een versnelling en een huppeltje (don't do this for serious running;-). Ik heb toch al besloten om rustig te starten, te genieten en mijn blessures niet op de proef te stellen.

De Loop

Ik zie trainingsmaat Rob meteen in zijn gele shirt staan en bereiden ons voor op de start. Ook trainer Theo Sijbrandij zie ik staan. Hij staat behoorlijk van voren, al zal deze ultieme en nog steeds snelle veteraan zich niet gaan mengen om de dagzege in deze sterk bezette loop. Op een van de eerste rijen staat de lange (makkelijk te herkennen) Marlon Voorn. Benieuwd of hij zich bij de beste veertig kan mengen. In de eerste kilometer komt een andere Spartaan , Eric voorbij snellen. Ik wens hem succes. Hij weet ook dat het venijn in de staart zit als we het strand op gaan met waarschijnlijk veel tegenwind. Ik besluit Rob maar te laten gaan en niet te snel te beginnen. Hij is als ervaren hardloper een mooi richtpunt, omdat hij constant kan lopen. Vorig haar had hij een tijd van maar liefst 43 minuten gelopen, al is dat misschien in gunstige condities (wind mee op strand) geweest. Op de Laan van Meerdervoort , ter hoogte van Meer en Bos gooi ik mijn oude pet van een bekend bedrijf op een omheining. Een toeschouwster bied aan om deze te bewaren en ik aanvaard dankbaar haar aanbod (alhoewel ik genoeg nog genoeg prullen heb). Ik besluit er in het vervolg niet meer met de pet naar te gooien en ik hou Rob goed in het vizier. Bij het opkomen van de atletiekbaan van Haag kan ik bij hem aansluiten. We lopen een mooi tempo van ruim 13 kilometer per uur (4.30 p/km), maar Rob versnelt weer iets. Op het vijf kilometer punt klokken we 22.45 Een tijd van onder de 45 minuten zit er niet in realiseer ik me, maar dat is ook geen streven. Op de heuvel richting duinen wil ik het rustig aan doen. toch neem ik op het einde van de 300 meter lange klim onbedoeld afstand van Rob. Daarna wordt het weer dalen, slingeren en zetten we koers richting strand.
We hebben 6 kilometer gelopen als ik een bekende stem hoor. Het is Melvin, ook een Spartaan uit de groep van Theo. Hij heeft een soepele tred op het snelle stuk. Ik haak aan en doe wat haas en -kopwerk. Geen overbodig luxe, wanneer we er opeens vol in een storm st terecht komen. Net als ik me wil laten aflossen is er opeens de beschutting. Even later zien we het strand. Nog 3 kilometer te gaan. Ik zet aan om niet meteen stil te vallen.

Oei, dit is zwaar! Het zand is mul en de voetsporen zijn dan ook diep weggezakt. Windkracht 5-6 blaast de lopers bijna terug en een grijsachtige zeeschuim om je oren. Het is nu werken en worstelen. Maar ook slim lopen. 20 meter voor me loopt een groepje van drie. Ik besluit er naar toe te lopen zodat ze mij uit de wind houden. De licht gebouwde Melvin moet afhaken, definitief naar later blijkt.

De meeste lopers lopen 5 tot 10 meter van de zee. Echt harde stukjes zijn er niet, dus ik probeer zoveel mogelijk wagensporen te volgen Ik merk dat een loper het niet fijn vindt dat ik pal schuin achter hem loopt. Hij gaat als een baanwielrenner zigzaggend lopen, maar ik blijf achter zijn lange rug om krachten te sparen. Een goede strategie want terwijl ik in een groepje loop, komt haast niemand weg uit die groep. Ze waaien gewoon weer terug. Het kop over kop waaierlopen is nog niet echt in deze groep ingeburgerd. Onderweg komen we lopers voorbij die compleet stil zijn gevallen of wandelen. Mijn zware trailschoenen zijn minder geschikt voor het zand, want er blijft veel aan vast kleven en ze zijn relatief zwaar. De grip is echter wel goed.

Opeens is daar het Deltaplein met zijn gebouwen in zicht. Een wat jongere loper die al eerder weg wilde lopen versnelt definitief op de laatste 300 meter strand. Ik heb ook nog energie over en ga er achter aan. Bij de steile strandopgang worden we gegeseld door een striemende regen van fijne zandkorreltjes. Het zand zit spoedig tot diep in mijn oorschelp, als we de eindsprint inzetten, terwijl de verzuring vol toeslaat. De finish is in tegenstelling tot de BeachRun niet op het Deltaplein, maar een bocht en straat verder (bij de start). Mijn directe tegenstander rekent zich ook te vroeg rijk en hij geeft het voor de laatste bocht op. Ik pers er nog een laatste sprint uit om onder de bruto tijd van 50 minuten te komen. Dit lukt. Netto is het 49 minuten precies. Al heel snel voel ik me weer helemaal fit en zie Rob (die Melvin op het strand is gepasseerd) binnenkomen. De eerste is echter netto net boven de 50 minuten, Melvin komt er net onder. Veel lopers lopen 6-7 minuten boven hun PR, dus dit is eigenlijk een prima tijd. Marlon eindigt als 61e, 6 plaatsen achter Michel v.d. Luitgaarden. Mattijs van Dulkenraad eindig op plaats 39 (43.38).

Napret/ evaluatie

De speaker struikelt over zijn woorden als hij de winnaar omroept bij de prijsuitreiking. De LVML is dan ook een loop met internationale allure: Winaar wordt de Braziliaan Daniël Chavez da Silva wint. Hij loopt de tien kilometer in een  bizar snelle 33 minuten en 44 seconden.

Jorrit Rosema wordt op behoorlijke afstand tweede (35.12) en is de beste Nederlander. Het brons is voor Hamid el Mouaziz uit Marokko: 35.16. De vrouwenwedstrijd wordt in 40.57 gewonnen door Jamie van Lieshout. Patima Zehra Gardadi en Lesley van Miert volgen op de  tweede en derde plaats. René van der Stap wint de 5000 meter in 19 minuten en 44 seconden.
Bij de kidsrun wint Spartaan Rohan Jankie.
Klik hier voor alle uitslagen

Na afloop praten we nog even na en genieten we van de warme klanken van de muziekfanfare.We zien ook een andere Sparta loopgroep moe maar voldaan uit hijgen. Thuis gekomen klop ik het strandzand uit mijn schoenen en ben blij dat ik heb meegedaan aan deze leuke loop.  De thuisblijvers hebben geen gelijk gekregen!