City Pier City, drukte, warmte en (te veel) water

Plaatselijke koorts leidt tot overbevolking

De afgelopen week is de gekte toegenomen. Het lijkt of iedereen -zelfs mensen waarvan ik het vermoeden had dat ze niet gemaakt zijn om hard te lopen - "het doet": De CPC gaan lopen en vervolgens nergens anders meer over praten of tweeten of Facebooken. Zelf word ik ook uiteindelijk  bevangen door de CPC-koorts van de Sittie-Pieâh-Sittie Laup zoals we in Den Haag zeggen. Maar liefst 40.000 mensen zullen vandaag meelopen. Alle onderdelen zijn al een tijd van tevoren uitverkocht. "Het is alsof de hele gemeente Meppel vandaag hier komt hardlopen" hoor ik iemand zeggen. De loop staat dan ook hoog in de top 50 van Leuke Loopjes.

De Jacht naar een PR

Hardlopers klagen nogal eens over pijntjes. Ik ben daar geen uitzondering op. Na toch wel serieus trainen had ik op het een na laatste rondje en de afsluitende sprintjes iets te veel mijn best gedaan. Resultaat, een zeurende "pijn" in rechter achillespees en linker hamstring. Met her en der mensen die hun startnummer aanbieden vanwege blessure, slaat de vrees om als toeschouwer de CPC te lopen toe. Gelukkig lijken op de ochtend van de "grote dag", de spieren het te doen. Wel wordt ik wakker met een stijf gevoel. In mijn nek. Op zich niet erg, want ik ben niet van plan om achterom te kijken tijdens de race. Wel heb ik een record in gedachte. In Egmond had ik dit jaar voor mijn doen een waanzinnige 1.36.04 op de klokken gebracht, dus onder de 1.35 was nu het streven.

Er zijn  meer lopers die voor een snelle loop gaan, want de CPC is tevens het podium voor het NK halve marathon (ook voor de masters vanaf 35 jaar).

De aanloop

Er is een weer omslag voorspeld en die komt uit. Vorig jaar was er ook een omslag van het weer, maar toen andersom. Na een heerlijke week, lag de temperatuur op de loopdag toen rond het vriespunt. Nu zal het -een dit jaar nog niet gevoelde 18-19 graden worden - met een prikkend zonnetje. Om 10.15 ben ik bij het pannenkoekenhuisje aan het Malieveld, waar al veel mensen op mij wachten. 

Als coach van de pupillen bij AV Sparta begeleid ik met andere trainers de jeugdige atleten  (7-11 jaar) op de 2,5 km. Het zijn er maar liefst 30 en allemaal hebben ze een geel clubshirt aan, dezelfde kleur als de CPC -crew. Na de gezamenlijke warming-up en foto lopen we naar de start. Ernst & Bobby hebben met de 1 km kinderloop dan plaats gemaakt voor harde swingende muziek. De jongste kinderen lopen met de oren dicht, maar swingen lekker mee.  Ik loop het eerste stuk mee en ook het laatste gedeelte moedig ik aan. Alle kinderen komen soepel en blij en in 1 stuk over de finish. Veel toeschouwers en ouders spreken mij aan vanwege mijn trainersjas .

Ook kom ik  lopers tegen die voor het eerst de CPC gaan lopen en bij Sparta hun  voorbereidingen hebben afgewerkt. Sommigen zijn nerveus, anderen fanatiek, weer anderen willen gewoon de finish halen. Bij de bocht voor de finish heb ik nog ruimte voor een mooi plekje als toeschouwer.

Joeri, vooraan bij de 10 km.

Vooral de eerste twee lopers maken indruk door ver voor de rest van het veld te eindigen. Joeri, een  snelle loper uit mijn trainingsgroep (die knap 15e wordt) verteld dat hij toch wel last had van de warmte. Op de Javalaan (de bekende "roggelroute") blijft de warmte behoorlijk hangen en schijnt de zon op je bezwete gezicht.

Rode ballon

Na het begroeten van andere leden van mijn atletiekclub (eerst afdeling Den Haag en even later mijn Voorburgse  trainingsmaatjes) komen mijn vriendin en mijn uit Portugal overgekomen ouders binnen druppelen. Zelfs mijn broer uit Vught doet mee. Wat zal het rustig zijn in de rest van Nederland. Ik probeer een kop koffie (doping) probeer te scoren raak ik opeens iedereen kwijt.  Van een goede warming-up is niet echt sprake, (zelfs op de Koekamplaan struikel je over de springende en strekkende atleten). Mijn lange broek en bril duw ik in de handen van iemand van AV Sparta en ik ga op zoek naar mijn startvak.

Van de organisatie heb ik een upgrade gehad. Na mijn inschrijving heb ik onder de 1.40 gelopen dus ik krijg een B sticker van het wedstrijd secretariaat. Mijn broer zal ergens in de buurt moeten staan. Hij doet mee bij een bedrijfsteam van PostNL.  Opeens hoor ik een bekende stem achter me. Het is trainingsmaatje Teresa, een Cubaanse goedlachse sportverslaafde en net als ik en de CPC inmiddels de 40 gepasseerd.  Met luide stem vertelt ze vrolijk dat ze rustig aan gaat doen, maar ik weet wel beter. Vaak gaat ze er als een komeet van door en als je geluk hebt zie je haar nog voor de finish terug. Ik wijs haar op de ballonnen van de "pacemakers", een mooie uitvinding. Er lopen goed getrainde hardlopers mee die met een ballon aan een touwtje via een gelijkmatige tempo je naar een "ronde" eindtijd brengen. We staan redelijk achterin het startvak. Voor me staat een rode ballon van 1.35, achter me een blauwe van 1.40.

Teresa en ik gaan snel op weg en halen al veel lopers in aan de linkerkant van de weg. Met een mooi en strak gemiddelde van 13,6 km per uur houden we mooi zicht op de rode ballon die ongeveer 200 meter voor ons uit loopt. De wind is licht tegen, dus het tweede deel zou makkelijker moeten zijn.  We passeren good-old (but still young) Rob en bij kilometer vier komen we ook een andere trainingsgenoot, Erwin, tegen.

Met zijn drieën lopen we over het midden van de weg.  Er is inmiddels wat meer ruimte, de weg is niet meer volledig bezaait met lopers. Met behulp van mijn Garmin Forerunner en de rode ballon geef ik het tempo aan. Langs de kant krijgen we veel aanmoedigingen. Niet alleen van de partner en familie van mijn trainingsgenoten, maar ook van mensen die supporter zijn van de zwart-gele brigade . Ligt het aan de jubileum-editie of het mooie weer dat er meer wordt aangemoedigd en er meer toeschouwers zijn dan vorige jaren?

Gele ballon

Ondanks dat het tempo constant blijft, heb ik het zwaar. Het kost me steeds meer moeite. ik blijf goed drinken en met de meegeleverde spons kan ik ook mijn bezwete hoofd van vocht voorzien. "Waar is de rode ballon..? ja daar. Achter een nog steeds grote meute, zie ik mijn doel en ik volg de rode "wortel" als een haas  Ik loop niet soepel meer en dat heeft deels te maken met druk op mijn blaas.

Last van de gele ballon, verdorie ik moet plassen. Ik besluit door te gaan en hoop dat ik het vocht vanzelf uitzweet. Bij  kilometer 8 gaat het tempo iets naar beneden, even laat ik Erwin wat kopwerk doen. Teresa zit er ook nog steeds bij. Ik hoor haar niet meer praten, dus zij zal het ook zwaar hebben. Na een doorkomst van 45 minuten op de (bruto) klok (dit zal na afloop netto exact 44,00 zijn) neem ik een moeilijke beslissing. Ik kies een plek in de berm en vertel Teresa dat ik een sanitaire stop ga maken. Net voor mij schiet ook een dame in een blauw shirt (wat dieper) de bosjes in.

Na een kleine halve minuut zijn we beiden weer op pad. Het tempo en mijn metgezellen zijn weg, het ritme gebroken en ook een PR is verloren. Denk ik. "Wandelen of sjokken ?"gaat er nog even door mijn hoofd. Maar om door iedereen als een toerist te worden ingehaald of uit te stappen...dat nooit! Teresa zie ik een dikke 200 meter verder lopen.

Mattijs v. D snel langs het Kurhaus

Met haar donkere haren en felgele shirt is ze makkelijk te herkennen. Langzaam komt het ritme terug en het gaat nu eigenlijk veel ontspanner..pff dat luchtte op. Tot 13 kilometer hou ik Teresa in het vizier, maar ik merk dat ik het tempo niet meer kan handhaven.

De warmte neemt toe, en de zon geselt mijn gezicht. De benen zijn niet meer soepel. De rode ballon ben ik ook kwijt. De gele gelukkig ook.

De druk van de sociale media

Er zijn al behoorlijk wat lopers die hun tempo naar beneden moeten aanpassen, wandelen en zelfs een paar die stoppen of omkeren. Mijn gedachten gaan uit naar de CPC van 2011, toen ik ongetraind dacht om 12 km per uur te kunnen lopen.  Op het 13 km punt bij de van Boetzelaerlaan kwam ik de man met de hamer tegen. Twijfel, vertwijfeling.

Andere gedachten komen op.  Via Facebook en Twitter had ik mijn deelname luid en duidelijk aangekondigd. Ook had ik van de daken geroepen dat ik een PR van 1.35 wilde lopen. Ik ben bang dat ik instort en de 1.40 ballon (loper) me elk moment kan inhalen.

" Think happy thoughts!" beveel ik mezelf. Ik schakel in mijn hoofd over naar de Meijendel trainingsloop van een week eerder, waar ik in een flow zat. Het blijkt tijdelijk te werken, de rust in hoofd en lichaam keert terug. Ik kan aanhaken bij een soepel lopende leeftijdsgenoot en het tempo gaat weer naar 13 km/u. Bij het 15 kilometer punt voel ik dat mijn krachten toch echt op zijn. iets verder draaien we de Strandweg op.

Ik zie een rode ballon de lucht in gaan. Pas iets later denk ik: "DE rode ballon. Mijn doel vervliegt in de lucht. Gebakken lucht. Gek genoeg lig ik nog steeds op een schema van 1.35 . De fut is er definitief uit. Even later haalt. Spartaan Matthias -in training op Rotterdam en normaal achter mij eindigend - haalt mij in ter hoogte van de boulevard. Aanmoedigingen van trainers Bram, Theo en andere bekenden slepen mij er door heen, al is kilometer 16 met een tempo van 5 minuten  per kilometer niet iets om vrolijk van te worden.

De man met de sloophamer

Ik besluit om niet meer op mijn klokkie te kijken. dat is ook geen motivator meer.  Uitgewoond, steen -kaahpottt, naar de vaantjes, geradbraakt, zo voel ik me in mijn gevecht tegen me zelf. Ik wordt nu door veel lopers ingehaald, iets wat ik niet zo gewend ben, niet in deze mate. Zij kunnen het tempo wel handhaven of nog versnellen.

" Niet op letten" zeg ik tegen me zelf en probeer ontspanning terug te vinden door van de ambiance te genieten. Het is druk op de strandweg. En niet alleen op het parcours . De mensen zijn voor het leeuwendeel echter niet voor een "dagje zee en strand" gekomen. Scheveningen,  nog een kolere end naar de finish. Vijf kilometer te gaan en we zijn nog niet eens bij de bocht naar de Badhuisweg, waar een lang geestdodend traject volgt (tenzij de toeschouwers je er doorheen slepen).

Dan hoor ik opeens "kom op  (kom op) nou he". Verbaasd kijk ik opzij. Het is niet Tatjana Šimić, maar wel snelle Hans (Hermans), die in een voor hem langzaam tempo loopt (had weinig kunnen trainen, red). Ik overweeg om met hem naar de finish te lopen.

Maar als het dan naar beneden gaat en we op de Badhuisweg zitten merk ik dat ik toch alweer een stukje op hem voor lig. Als ik in dit tempo doorga moet ik onder de 1.40 kunnen finishen en dat is nog steeds mijn 2e beste tijd op deze pittige afstand.

"De dood of de gladiolen"(nou ja, een biertje bij de finish dan) moedig ik mezelf aan. In de laatste anderhalve kilometer kan ik weer aanhaken bij iemand en zelfs versnellen. Ik kies wat mikpunten voor me uit om die bij te halen of om mee naar de streep te lopen.

Een soepel lopende dame met een slanke heer in lichtblauw shirt komen mij op hun beurt voorbij. Het tempo in de laatste kilometer gaat weer naar een gemiddelde van 13.6 kilometer per uur. Ik hoor aanmoedigingen van bekenden, ouders en vriendin als ik op het laatste rechte end kom. De laatste 200 gaan in een-toch nog- iets van eindsprint. De dame en heer zijn verslagen.

Mijn sporthorloge geeft 1.37.00 aan en ik plof tegen de dranghekken aan. Na afloop kom ik Matthias (een mooie 1.36.40) tegen en strompel ik  met Melvin (1.39 , een PR) en Rob (1.41) , uit mijn loopgroep (trainer Theo Sijbrandij) over het Malieveld, waar al een kluit gele shirtjes staat te wachten.  Spartaan Mattijs van Dulkenraad, is de snelste van dit groepje met 1.22 ,  maar Teresa heeft 1.34.51 neergezet en op dit NK een 9e plaats behaald in haar klasse. Klasse dus! Ze heeft haar PR met ruim 3 minuten aangescherpt. Erwin is 10 seconden eerder gefinisht, ook hij een PR bij mijn weten. Tijden die ik in gedachte had. Het eerste gevoel is lichte teleurstelling, maar ook verbazing, want een kwartier eerder had ik getekend voor deze eindtijd.

Gemoedsomslag

Nadat ik op een stoeltje in het pannenkoekenpaviljoen plof, (binnen, want buiten zijn de terrassen overvol) bedenk ik me dat er mijn ontevreden gevoel toch wat misplaatst is. De buit is binnen en de streep gehaald. De eindtijd was goed en het is een heerlijke dag geweest, met allemaal blije gezichten.  Bovendien heb ik Teresa en Erwin tot halverwege prima kunnen "hazen.

"Not to finish, but to have the courage to start is what counts". In mijn geval: ik heb een goede poging gedaan om een PR te halen, de schade beperkt gehouden en stiekem toch genoten (van de sfeer en ook van het lijden ja).  De lopers blijven binnenstromen en na afloop worden ervaringen gedeeld.

Het is 5 uur als ik met ouders en vriendin huiswaarts keer. Een lange stoet mensen loopt richting Centraal Station, maar het centrum is nog steeds door hardloopliefhebbers bezet.  In de pizzeria praten we nog een keer na. Even geen pasta meer, maar een pizza quatro formaggi. Volgend jaar kom ik terug  (en dit zeg ik dan maar even fluisterend...dan wel 1.35 uur).

Een slag in de rondte

Vandaag staat de laatste 1 vd4 loop op het programma en loop ik een thuiswedstrijd want Sparta mag vandaag gastheer zijn. Met een niet te fel zonnetje arriveer ik op het Zuiderpark. Het duurde even want ik kan (grmbl #%”$!) niet meer naar links vanaf de Troelstrakade en moet met mijn auto om het park heen rijden. `Het eerste rondje zit er op `denk ik dan (nog) lachend. Op dat rondje zal ik nog terug komen.

Gaan we er voor?

Vooraf is er nog twijfel om mee te doen. `Misschien ga ik de vijf kilometer lopen`,  vraag ik mezelf af. Het is weer eens wat anders dan de standaard 10 km. Maar die eerste afstand is toch meer een vrouwen en jeugd afstand. De snelle mannen (en vrouwen) en mijn loopmaatjes doen ook een tien. De week ervoor heb ik  nauwelijks getraind en ben lekker bijgekomen van de CPC.

Maar een dag voor de wedstrijd begint het toch te kriebelen (of was het schuldgevoel) en heb ik nog even 5 maal 1000 boven de 13 km-u gelopen.
Normaal houd ik altijd 48 uur rust voor een wedstrijd, maar er staat weinig op het spel. ik had al drie wedstrijden gelopen in het 1 vd 4 circuit en zou in het klassement van de Heren 35 plus, niet meer stijgen. Ook een prijs zit er niet in, de concurrentie is te groot, (of ik ben te langzaam zo je wilt).
Een luide stem schalt me tegemoet als ik richting atletiekbaan loop. Het is Teresa, altijd in een goede stemming. Er druppelen veel bekenden binnen. Net als bij de CPC ziet het geel van de Spartanen. De andere verenigingen zijn wat minder in getal, dus de totale drukte valt behoorlijk mee.

Klassementen

Een aantal snelle Spartanen doet mee aan het Zorg en Zekerheid circuit, maar er zijn nog genoeg Spartanen die kans maken om een prijs in hun klasse mee naar huis te nemen. In veel categorieën is het erg spannend. Bij de vrouwen 45 plus, staan de nummers 1 en 2 al vast, alleen de volgorde is nog niet zeker.

Lees hier verder

1vd4 Kopjesloop Delft: Weer en wind: Weer een PR!

Nu het cross-circuit weer achter ons ligt, wordt de aandacht verlegd naar de 10 km op de weg. Of verharde ondergrond, zoals je wilt. Op dezelfde dag als het Nederlands kampioenschap in Schoorl (ik was bijna afgereisd om als recreant deel te nemen aan de 10 km of halve marathon) stond de derde competitieloop in Delft op de agenda.

Vers in het geheugen lag nog de oliebollencross, waar sommigen een behoorlijke dobber hadden aan de Delftse klei. Deze keer was het parcours - de wedstrijd werd wederom georganiseerd door AV De Koplopers- juist erg snel.

Depressie en watjes

Het weer ging gebukt onder enkele depressies. Je zou er bijna een depressie van krijgen. Grijze luchten, koude regen en een niet minder koude wind maakte, dat ik de zondagochtend met de nodige traagheid mijn ontbijt nuttigde. Er is echter maar een remedie om de elementen te trotseren: zo hard mogelijk lopen om het weer lekker warm te krijgen.

De avond ervoor dacht ik er nog even om de 5 km te lopen. Ten eerste loop ik die afstand weinig, ten tweede kan ik daar makkelijk een PR lopen en ten derde voelde ik al een paar dagen een pijnlijke voetzool en had ik ook last van een verrekte bilspier tijdens de laatste Meijendel training die ik aan de jeugd gaf. Nou zijn veel hardlopers zeurkousen. Hoe harder ze lopen, hoe meer uitvluchten en excuses over pijntjes en blessures. Bij deze dus toch even gezeurd. Gelukkig zijn hardlopers niet zulke mietjes als voetballers of bondscoaches ("ik ben deze baan nu spuugzat!", zei onlangs een niet nader te noemen voetbalcoach van Oranje).

Dat hardlopers mietjes zijn kan ik weten, want ik heb jaren gevoetbald, bij roemruchte clubs als SDV en FC Boszoom. Totdat ik twee jaar geleden stopte. Ik vond het toch iets te ruw worden.

Ik zal je mijn zieleleed  besparen en verder gaan met de 10 Km van Delft. Tien ja, want die vijf kilometers komen van de zomer wel weer. Het parcours is hetzelfde als de Kopjesloop: Fietspaden in de buurt van een plas. Wuivende bomen, rietkragen en polderlandschap en wind...Hollandser kan het niet.

Het startdoek werd al weer snel weggehaald, want door de vrij spel hebbende windkracht 6 was het geen doen, en zelfs gevaarlijk. Helaas voor De Hardloopwinkel, die nu zonder reclame-uiting zat.

Go to the start

Met een hoop Spartanen (en uiteraard ook Koplopers, Haagatleten en Olympussers, volgens mij heten ze geen Olympianen of Olympiërs) moesten de atleten vertrekken vanuit een geïmproviseerde startlijn.

Ik kon niet al te snel vertrekken want voor en naast mij  ging het  starttempo als een vrachtwagen met de handrem erop. Loopmaatje Melvin die vlak bij me stond, had een betere start net als Stijn en de weer in vorm komende Ralph Smits.  Bij het 1 km punt (na 3.59) was ik weer bij Melvin, de start was toch behoorlijk snel met tempi van 14-15 km/u. Even later liepen we met vier Spartanen, Marlon, die de avond tevoren nog even doodleuk de Petzl Night trail in Bergschenhoek had gedaan kwam ook voorbij. In de verte zag ik Mattijs en Misha het beeld uitlopen.

Melvin is goed in vorm en ik dacht even met hem samen te gaan lopen. Bij een heuveltje en bocht versnelde ik even en toen kwam de wind. Het werd kiezen tussen aanhaken bij de man voor me of gat terug nemen. Het werd het eerste en Melvin moest een gat laten.

2-6 km

De wind nam in kracht steeds sneller toe, dus ik was blij toen ik weer even een stuk tussen de bomen mocht lopen. Inmiddels stabiliseerde mijn positie in het veld. Veel inhalen lukte niet meer en zelf werd ik bijgehaald door de  goed lopende Desiréé die de race altijd goed opbouwt en meestal het tweede deel sneller of constant loopt.

Ik kwam in een groepje van vier terecht, maar voelde de krachten afnemen. Het groepje laten gaan was niet handig, gezien de tegenwind om de hoek loerde. Na de doorkomst halverwege moest ik het groepje wel laten gaan, maar gelukkig was daar geen harde tegenwind meer. De doorkomst was een snelle 20.55, maar ik wist niet precies of dit ook halverwege was. (Later bleek dit exact wel het geval). bij de verversingspost nam ik een bekertje water. de meelopende water aanreiker deed dit professioneel door achterwaarts mee te bewegen. (Bij de halve van Egmond had ik mindere ervaringen). Ik gooide even later soepel het nog half volle bekertje weg maar kreeg het even soepel weer terug, omdat ik het precies tegen een paaltje had aangemikt.

Het groepje - met ook een loper in blauw shirt- moest ik nu echt laten gaan. Wel zag ik de verte twee Spartanen lopen: Herman en Teresa die doorgaans harder starten dan ik.

6- 8 km

Halverwege het tweede rondje gind de wind goed tekeer. Ik had het gevoel also ik een versnelling aan het doen was. Een oudere loper van Haag Atletiek wilde me inhalen, maar ik kon nog een dikke kilometer voor hem blijven. Samen liepen we weer in op wat lopers voor ons. Een man in mouwloos zwart shirt ging wandelen, maar moest tegen wil en dank door, omdat de wind hem gewoon naar voren duwde. Mijn twee metgezellen pakten een meter, weer een meter en het gat werd een lastige 20 meter. Toch was het weer zaak om naar de Haag loper en de man in blauw shirt (na afloop had ik door dat dit Spartaan Geert-jan Mols was) te komen omdat alleen lopen nu een goede tijd zou verpesten.

8-10 km

Dit lukte wonderwel. Bij de 8km zag ik Herman, die Teresa makkelijk passeerde. Laatstgenoemde had een behoorlijke dip. Ik probeerde haar nog bemoedigend toe te spreken, maar moest ondertussen zelf ook mijn metgezellen laten gaan.

De laatste kilometer was een recht stuk naar de finish. Opeens liep ik weer met de Haag -man, Geert-Jan , nog drie man en ook Herman werd bijgehaald. Ik besloot goed door te trekken en kon in de eindsprint iedereen behalve een nog krachtige Geert-Jan verslaan.

Records

Na afloop bedankte ik Geert-Jan en de haag atleet (die ook blij was) voor het haas -en sleurwerk, waardoor ik wederom een PR mocht noteren: 41.55. Wel gehoopt, toch niet verwacht. Het afgelopen jaar gaat het zowieso wel lekker. Het is inmiddels het vijfde PR op de 10Km  en het  zevende in totaal. En dat terwijl de jaren gaan tellen. Nu nog even de halve marathon tijd aanscherpen bij de CPC.

Veel tijd om na te praten was er niet want ik moest de pupillen coachen en aanmoedigen bij de afsluitende cross van de Haagsche crosscompetitie in Naaldwijk.

Hardloopwinkel 1vd4 Clingendael cross bij HRR:

Om maar met de deur in huis te vallen: De laatste cross van de 1vd4 serie stond vandaag op het programma. Een relatief korte loop (voor een lange cross) door Clingendael bij HRR: 7,4 km

Ik had geparkeerd bij de Aeronauten (tennis) / HRC (haagsche Rugby club). Vandaar uit liep ik via een verborgen paadje langs het golfterrein, om zodoende dicht bij het parcours uit te komen.

De organisatie stond daar al klaar bij een groot oranje doek waar start op stond. De achterkant kon je finish lezen. Na het halen van mijn nummer kwamen veel Spartanen samen in de rechter kleedkamer. Eef, Tejo, Joeri, Melvin , Herman en de immer aanwezige Erik waren weer van de partij.

Inlopen en ontspanning

Het gezamenlijke inlopen was ontspannend en we konden goed zien waar de blubberige plekken, stronken en bomen over (niet toevallig) het parcours lagen. Een relatief vlak rondje met af en toe nauwe paadjes en scherpe bochten. En een paar scherpe prikkelplantjes en takken. Een kniesoor die daar op let. Knies, knies, knies.

De korte cross (4,7) bestond uit 2 rondjes, de lange bedroeg 4 ronden. Erik wilde het inlooprondje meetellen, zodat hij er dan nog maar drie hoefde. Wij vertelden hem dat dat in ieder geval al weer twee wedstrijdrondjes meer zou zijn dan bij de Delftse Oliebollencross, waar hij in de modder bleef steken.

Vandaag was er toch bij enkele lopers wat spanning te voelen. Misschien dat er atleteen met het klassement bezig waren. Per leeftijdscategorie, sommigen hoopten op een categorie naar lichaamsgewicht (ik noem geen namen;-), telden de beste 3 crossresultaten.

Inspanning

Bij deze cross weinig deelnemers van De Koplopers (een van de organiserende verenigingen), wel een contingent sterke lopers van Leiden Atletiek. Het startgedeelte was relatief breed. Na 150 meter werd het echter al smal tussen de paadjes met stronken en struiken. Het was dus in het eerste rondje was het wel zoeken naar en vechten voor je plekje. Na het tweede rondje werd het veld al wat uitgerekt en kon je beter zien waar je liep. Vandaag toch weer niet voor de trailschoenen gekozen, maar voor de lichtgewicht Adios, waar ik ondanks de slijtvaste zool, weinig grip had in de gladde bochten. Op de paar lichte heuveltjes had ik daarentegen goede frequentie.

Joeri liep vandaag tussen de vrouwen

Aan het einde van het eerste rondje zag ik Herman -traditiegetrouw - al weer en ook de man van RTC, Andre de Rond had ik in het vizier. Hij was mij in de crossjes steeds voorgebleven, terwijl ik hem bij de 10 km van HRR nipt had geklopt. In de tweede ronde probeerde ik op souplesse te lopen. Geert-Jan R. kwam mij met mooie tred voorbij lopen. Ik liet hem gaan, maar kon wel bij Andre komen die ik op mijn beurt aan het einde van ronde 3 achter me liet. In de laatste ronde werd het rustiger, en kon ik nog ietsje versnellen. Bij een

drietal lopers ging het licht uit, terwijl drie lopers me nog makkelijk voorbij liepen. De laatste kon ik gelukkig in de eindsprint nog terugpakken. Met een tijd van 36.20 had ik lekker gelopen en voelde me niet moe en geen enkel pijntje na afloop.

Michel  van de Luitgaarden -al gefinisht -stond aan de kant aan te moedigen, terwijl ook vaste supporter Willem er bij was. Michel (2e in zijn categorie) bleek zowaar Tejo voor te zijn gebleven. Tejo - niet helemaal tevreden- kon er vandaag niet meer naar toe lopen. Beste Spartaan vandaag was Misha., voor Joeri. Zelf zag ik Ralph, Herman, Melvin, Ronald, Eef  en trainer Theo Sijbrandij binnenkomen.

Michel en de prijzenslag

De stalmaatjes liepen weer als jonge veulens

Binnen werd er nog wat nagepraat en kwam al snel de prijsuitreiking. Er was een derde plaats in het klassement voor Tejo (45+) en een tweede plaats voor Simone Lankhuijzen. Ook Geert-Jan M. ontving een beker voor zijn zesde plaats. Zelf eindigde ik op een zesde plaats in het algemeen klassement. Toch dat ik een prijs op te halen, want Michel had me gevraagd om zijn ( hij dacht de eerste) prijs op te halen. We hadden hem nog geadviseerd vandaag te lopen, want hij stond hoog in het klassement van de 55+ categorie. "ik regel het wel" riep ik en beloofde de prijs naar de training mee te nemen.

Michel, vanaf deze plaats kun je toch naar je beker kijken

Bij de prijsuitreiking stond ik dan ook in de startblokken om de bokaal voor Michel in ontvangst te nemen.
Er waren in deze klasse maar liefst 6 prijzen. Ik keek vreemd op toen ik een andere naam hoorde bij plaats 1 en 2. Het enige wat ik dus naar huis zou nemen waren twee splinters (tijdens de race meegekregen) in mijn hand..knies,knies.

Terwijl ik Marlon Voorn tegen kwam, die nog 75 km van de ultrarun in zijn benen had, spoedde ik mij richting wedstrijdleiding. Deze vertelde me dat Spartaan Michel maar 2 maal had meegedaan. Ik zag een leeg vakje achter zijn naam bij de cross van vandaag en wees de wedstrijdleider op de vergissing.

Wat bleek? Michel was vandaag als 8e geklasseerd bij de 35+ klasse en stond niet vermeld in zijn eigen klasse. De wedstrijdleider wilde al 8 punten bijtellen bij het totaal, maar ook dat was niet correct, want Michel was met zijn uitslag 2e bij de heren 55 en ouder. Snel zag ik dat hij hierdoor op 5 punten kwam, gelijk met zijn concurrent Cor Hoebeke, die er vandaag ook echt niet was. Hiermee was Michel reglementair als eerste geeindigd! De wedstrijdleider keek niet blij en mompelde iets over een dure beker bijbestellen.

Weer in de kantine riep hij nog even alle prijswinnaars bij elkaar. De meeste mensen waren echter allang naar huis, maar bij 2 harldopers volgden nog even een onhandige bekerruil. De nummer zes in het klassement, een loper van Haag, werd zonder pardon van zijn prijs beroofd. Hij keek nogal sip, tien minuten daarvoor hoorde ik hem nog zeggen, dat hij normaal nooit iets won...

Wat had ik weer allemaal overhoop gehaald? Tja, ik kan altijd nog wedstrijdleider worden. Of is het wedstrijd lijder?

Voor uitslagen van de Clingendael cross klik hier
Voor het klassement klik hier
Foto's  volgen z.s.m. 

42e halve van Egmond: op weg naar een persoonlijk record

De halve marathon van Egmond: pieken op een smal strand

Afbeelding januari 12, 2014 Een reactie plaatsen

Voorbereiding

Een paar maanden geleden wilde ik pieken voor Egmond: goed lopen en mijn beste tijd van 1.38 op dit parcours verbeteren was de opdracht. Koolhydraten stapelen, nieuwe (wedstrijd)schoentjes( de Adidas Adizero Adios), goed getraind, 10 dagen geen alcohol, lekker weer, een plek in het wedstrijd startvak en op tijd van huis gegaan. Alle ingrediënten voor een goede halve van Egmond waren aanwezig. Het is een van de roemruchte lopen in Nederland en voor mij alweer de zesde keer dat ik mee deed (waaronder twee kwart marathons, maar dat is toch eigenlijk surrogaat: oploskoffie vergeleken bij een heerlijke Italiaanse verse ristretto). 
U leest het al, deze keer was de voorbereiding behoorlijk serieus, zeker vergeleken met loopje in het verleden, waar ik de dag of ochtend ervoor nog even een voetbal of tennis wedstrijdje afwerkte of nog bijkwam van een stapavond. Over koffie gesproken, ik had me voorgenomen om veel van deze legale doping naar binnen te werken, maar dat kwam er helaas niet van. Cafeïne tabletten inslaan lijkt me een handig alternatief.

Beren op de weg?

Met trainingsmaatje Melvin ging ik richting Egmond, we namen de binnendoor route via Castricum naar Heiloo ‘t Baafje. Daar was de parkeergelegenheid al vol, maar toch kwamen we redelijk op tijd bij de buspendel. Melvin had een startnummer van een collega en zou ruim een half uur later dan mijn starten. Zelf mocht ik deze keer in het wedstrijdvak starten, niet ver van de genodigde internationale toppers. Helaas kon ik ze niet meer zien starten, maar vanuit de bus had ik wel nationale topper en mede Hagenaar Khalid Choukoud herkent. Het enige wat een goede tijd in de weg kon staan was het getij, het weer of een blessure. Alle drie was er een redelijke kans, want een drie kwartier na mijn start zou het water op het hoogste punt zijn: een smal strand en kans op natte voeten en uitwijkende lopers. Tegenwind op het strand zou ook een goede tijd in de weg staan. Eventuele meewind in de duinen zou een beperkt voordeel opleveren omdat je daar beschut loopt. Het derde opstakel was een onwillige hamstring die de afgelopen week opspeelde. Gelukkig voelde ik deze grote werk spier alleen bij het gas geven. Maar dan wel op de terugweg in de auto.
Vanaf het moment dat Melvin mij ophaalde vanuit Den Haag werd ik zenuwachtiger. Dit kan een hoop energie kosten, terwijl je wil starten met een goed gecontroleerde ademhaling. Gelukkig was de start relaxed en werd ik weer blij van alle aanmoedigingen tijdens het lokale rondje door Egmond. Er was traditioneel veel publiek langs de kant. Ook op de balkons van flats  kon je de wave zien en lawaai horen, vooral als deze supporters door mijn armgebaren werden aangemoedigd.  Zo kwam ik gelukkig in een ontspannen ritme.
Tip van de week: Probeer te genieten van je race, ook als je top wilt presteren. Ontspanning levert je meer tijdwinst op dan stress of geforceerd te willen starten.
Mijn Garmin Forerunner was voor de verandering eens helemaal opgeladen en uit de beademing gehaald. Maar weer kon ik mijn statistisch kompas niet gebruiken. Na de derde laptime (kilometerronde) kreeg ik een lange melding: te veel gebruik van het geheugen. Gelukkig kon ik wel terug -en doorrekenen en mijn snelheid in de gaten houden. Die was inmiddels van 14 naar 13 km/u teruggegaan, maar ik liep dan inmiddels op het strand. Het was minder hard en breed dan vorig jaar, maar toch nog steeds goed te doen. Ik probeerde een goed “wiel” te kiezen, maar ging meestal na een halve minuut die persoon voorbij. De haas die goed dienst deed was Bernd (op de foto net achter mij in het geel), maar toen hij voor een golf moest uitwijken was ik hem kwijt. Ondertussen was ik twee Haagse Spartanen gepasseerd. Achteraf bleken er zeker 15 man van AV Sparta te hebben meegedaan.
Even dacht ik al dat ik bij het 10 km punt was. Ik zag een scorebord met 47.00 op een landrover staan. Dit was echter gerekend nadat de vrouwen waren gestart. Zij hadden een voorsprong van ruim 7 minuten op de eerste mannelijke wedstrijdatleten. Dit is het verschil in de parcoursrecords, zodat er ook een wedstrijd in de wedstrijd was: man versus vrouw.
Helaas was ik nog maar 36 minuten onderweg, dus ik moest nog even op en door het zand ploeteren. Zuinig lopen had ik mezelf beloofd, dus het inhalen ging zo veel mogelijk rechts, zonder natte voeten te krijgen.

Links , het mullere zand, betekende meer kracht zetten of versnellen. Vlak voor het 10 km punt haalde ik dan toch een natte voet.Ik zat tussen wat lopers en kon niet meer uitwijken voor een snelle golf.
Gelukkig kwam ik 1 minuut sneller dan gepland door: 46 minuten na10 km en 48.11 halverwege. Dit beloofde een goede tijd, mits ik het tempo op 13 km/u kon houden. Dit was nog niet logisch, want ik had weinig lange duurlopen gedaan. Op het laatste stuk strand was het tempo gezakt tot 12,5 en soms 11,7 km/u.

Kop en staart

Ik besloot de frequentie te handhaven toen ik door het mulle zand moest. De strandopgang was breder gemaakt en het steile duinpaadje veranderd in een begin van brede staalplaten. Dit leverde dus ook tijdwinst op. Ik kon dit lastige deel prima verteren (met dank aan de cross wedstrijden). Daarna kwamen de heuvelige onverharde strandpaden: lekker om weer het tempo op te schroeven, vooral tijdens de afdalingen.
Bij de 13 km (inmiddels verhard) hoorde ik veel applaus en gegil. “Wat een goddelijk lijf!” “Wauw” moet je dat zien, gaat lekker waren kreten die ik te horen kreeg.

Ik wilde mijn duim al opsteken, maar werd op dat moment gepasseerd door een man met breed bovenlijf, een warme Unox muts op en een opvallende boxershort. Hierop afgebeeld: gele badeentjes. Toen ik later beter keek zag ik schuimrubberen tepels op het wannabe lijf. Hij deed even later zijn muts ook af, want de zon kwam lekker door: een kalende zwetende kop kwam te voorschijn. Ik was opeens niet meer jaloers op het applaus: “keeping up appearances” zeggen de Engelsen.
Bij de 15 km ging het tempo iets achteruit, maar nadat er een paar snelle Jelles voorbij waren gezoefd, haakte ik aan bij een man met blonde paardenstaart en een dame met dito staart (Ook de zelfde kleur shirt, het leken net broer en zus). In de verte zag ik nog een man met blonde paardenstaart, hoewel het leken wel drie staarten, zoveel haar als deze grote gast had. Tja niet alle lopers zijn afgetrainde pezige mannetjes van middelbare leeftijd.(maar de meeste tijdens mijn wedstrijden wel). De eerste twee staarten kon ik lossen en de grote krulstaart kwam ook dichter in het vizier.
Bij kilometerpunt 18 ging het tempo wat minder hard . De eerste staartmans had gezelschap gekregen van een clubgenoot en zij haalden mij weer in.  Ik probeerde in te schatten wanneer de beruchte Bloedweg zou komen. Dit is een lange verharde klim over een duintop op minder dan 2 km van de finish. Op souplesse ging ik er over en de winst zat voornamelijk in het stuk erna. Velen moesten een versnellinkje terug schakelen, maar nu kon ik de gashendel open zetten. De brede staart ging er als eerste aan en de laatste kilometer ging in. De twee bochten met klim richting vuurtoren gingen ook goed. De andere staartmans had ik inmiddels ook achterhaald en zijn maat wilde ik in de ultieme eindsprint proberen te pakken. Op 100 meter had ik hem echter al, maar moest voor een Persoonlijk Record moest ik nog flink sprinten. Dacht ik.

Finish, tijden en klasseringen

De finish tijdklok gaf op 95 meter voor de finish 1.36.44 aan, en ik diende 1.37 te halen, wat ook lukte. De klok was natuurlijk niet synchroon (maar bruto) met mijn eigen hardloop horloge. Na de finish (waar ik nu eens overeind bleef staan) keek ik ongelovig naar mijn 1.36.04, wat ook de officiele netto tijd was.
Bij de finish stond Spartaan Mattijs van Dulkenraad al een tijdje op clubgenoten te wachten. Hij liep een mooie snelle 1.24 (plm. op plaats 220) iets wat hij vooraf al in gedachte had.

Blij met mijn PR (in 2008 had ik ooit 1.37.30 gelopen in een vlakke 21,1 km.) liep ik rustig uit richting sporthal. Daar nam ik een heerlijke massage en kleedde me om. Melvin bleek ook prima te hebben gelopen. Met een tijd van onder de 1.45 was hij maar liefst 8 minuten sneller dan zijn PR en toonde aan ook deze afstand onder de knie te hebben.
Een laatste beproeving was het wachten op de bus. Na bijna een uur in de rij staan konden we richten het Baafje. volgend jaar hopelijk weer een betere doorstroming. Of de trein of de pendelbus vanuit Alkmaar.
Naschrift: de wedstrijd werd voor het eerst sinds jaren weer door een vrouw gewonnen. Zowel bij de dames als heren waren de eerste twee atleten uit Ethiopië afkomstig.  Bij de dames won Guteni Schone (1.11.55) voor Flomena Chepchirchir. De Nederlandse Adriënne Herzog werd knap derde in een uitstekende 1.12.58.
Winnaar bij de mannen Ayele Abshero  wist in de slotfase van de wedstrijd Wilson Kipketer  vier seconden voor te blijven (1.02.56). Beste Nederlander was Abdi Nageeye (1.03.48). Jesper van der Wielen zat vlak achter Nageeye (1.03.55). Derde Nederlander was Khalid Choukoud (1.04.30).
Zelf mocht ik het doen met een 88e plaats bij de heren 40+. Bij de 42e PWN Egmond Halve Marathon was een record aantal lopers van 17.739 van de partij.

Duinrell cross: spelen met en in de natuur

Op zondag 8 december stond de eerste 1vd4 hardloop cross circuit wedstrijden op het programma. Het decor was het Wassenaarse pretpark Duinrell met het hoogste punt van Zuid-Holland als een van de pittige klimmetjes.
Mijn tijd op de 9 km klimmen en dalen was 45.30. Lees het volledige verslag net mooie foto's op mijn hardloopsite Leuke Loopjes leukeloopjes.wordpress.com (uiteraard is deze loop in de top 50 leuke loopjes opgenomen!)

Zonsopgang in Meijendel: 25 km met een doel

Ik schrik me rot. De twee wekkers overleef ik soepeltjes in de vroege zaterdagochtend (6.20). Maar het is de weegschaal die mij de stuipen op het lijf jaagt. Terwijl ik een hele week bezig ben om chocoladeletters, biertjes en toetjes tot een minimum te beperken, constateer ik 2 kilo ongewilde extra bagage om de 25 km van Meijendel te gaan lopen. (OK vooruit ik vertel het, deze "dikzak" zag 84 kg verschijnen).

In twee dagen heb ik dit voor elkaar gekregen. Een van de oorzaken is de het verjaardagsfeestje van mijn stiefzoon Max (10)  de avond tevoren. Het feestje is funest. Ik heb me tegoed gedaan aan de lekkere sushi, teriyaki, één Japans Sapporo biertje en ook nog een goede warme Sake. Omdat je een lange zware wedstrijd niet alleen op eiwit en alcohol kan lopen heb ik om 22.30 ook nog een pak gevulde noedels (Unox) en een banaan burgemeester gemaakt. Een gecombineerde Japans-Indische voorbereiding dus. Als ik naar bed ga hagelt het pijpenstelen, dus ik maak me meteen zorgen over welk schoeisel ik moet gaan dragen (uit voorzorg toch maar 2 paar verschillende schoenen ingepakt). Mijn mobiele weer app voorspelt voor 8 uur s'ochtends een regenkans van 80%, waarna het om 9 uur droog moet worden. Maar ja ,het is Wassenaar/Scheveningen en daar laat het weer zich slecht voorspellen. Zo heb ik afgelopen zomer aan den lijve moge ondervinden door bijvoorbeeld met 8 graden Celsius aan het Zwarte Pad (mistige Pad was een beter naam geweest) te bivakkeren, terwijl in de rest van Nederland de mussen omlaag vielen. Dat gebeurd trouwens vaker. Vallen. En dan omlaag!

Gordels om?

Afijn, de draad die u vast al een tijdje kwijt bent, pak ik dus weer op na het wakker worden (het wikken en wegen, weet u nog?). De tas staat klaar (hardloophorloge check, vaseline check, deo check, extra drinken en proviand check, sleutels check) en ik doe mijn  hardloopgordel om. Dit heeft niets te maken met extra steun of er sexy uit willen zien, maar alles met het feit dat ik verwacht erg dorstig te zullen raken. In de Nike running belt (ziet er mooi uit, ergonomisch gevormde flesjes, maar niet erg praktisch, waarover later meer) kun je flesjes water en ander dingen opbergen in de handige zakjes. Er is 1 drankpost halverwege, dus ik doe het ding om mijn middel en vul een flesje met water (er is plaats voor 4, maar de anderen liggen in Vlieland, Westvliet en Sport 2000.  Ik besluit mijn Iphone er niet in te doen, wel wat geld, twee snoepjes, een  Gelletje (Misschien denkt u, wat een ijdeltuit zeg, maar het is niet voor mijn haar, maar om extra voedings supplementen onderweg in te nemen), genaamd de PowerBar (niks te maken met een kroeg voor bodybuilders). het is lekker donker als ik van Voorburg naar Wassenaar rijd.

De loop door Meijendel (voor degenen die het niet kennen: het is een fantastisch natuur -en duingebied van 2000 hectare, waar je bizons/Schotse hooglanders, vossen, meervleermuizen, buizerds, nachtsperwers en andere vreemde vogels tegen kunt komen) is redelijk uniek.

Ik bedenk de redenen om hier mee te doen (het is makkelijker om de redenen te verzinnen om niet mee te doen, de belangrijkste daarvan toch wel het achterlijk vroege tijdstip, maar ook dat heeft weer een reden).

Historie van de loop

Terwijl "the unforgettable fire" (U2) uit mijn radio schalt, rijd  ik het natuurgebied binnen. In de verte zie ik inderdaad een mooie oranjerode gloed die ik niet meer vergeet. Het eerste randje ochtendgloren. De natuur is nu op zijn mooist. En dat brengt mij weer op de reden dat we zo vroeg aan het vertrek staan. Hoewel dit jaar pas voor de vijfde keer door en rond het unieke natuurgebied wordt gelopen ligt het ontstaan van de loop ligt al bijna 30 jaar terug.

Een vriendenclub nam elk jaar deel aan de 25 km Oude Leedeloop. Deze loop georganiseerd door Jos Brouwer van atletiek vereniging Felix (oeh, dat smaakt naar meer), werd elk jaar gehouden op de 1e zaterdag van december. De route liep (van Delft via Nootdorp, Pijnacker, Oude Leede weer naar Delft). In 2007 kwamen de vrienden op het idee om dit voort te zetten in Meijendel. Duinengebied -beheerder Dunea, zette in 2008 het sein op groen voor de 1e editie. Als tegenprestatie is  aan de Meijendelloop een goed doel verbonden. In samenwerking met Dunea wordt een project van SIMAVI gesteund: lopen voor water (waterproject Tabora in Tanzania).

Bandenwissel in de stal

De beste paarden van stal

Ik loop naar de kleedkamer, hoewel kleedkamer, als ik goed kijk zie ik allemaal lopers in een vreemd soort hokje wat ik meteen herken (heb jaren in zoiets gewoond) als een stal. Ik krijg een soort Elfstedentocht start gevoel. In 1986 was ik toeschouwer op de Bonkevaart, waar de schaatsers net hun tocht in het duister begonnen. Bij het tweede "paardenhokje"" zie ik meteen een aantal AV Sparta clubgenoten (Rob, Tejo, Niek, Ralph, Michel)  staan. Ze staan nog net niet tussen hooi en haver.

Meijendel, een maand eerder

Opmerkingen over "beste paard van stal", stalpaarden, heerlijk ochtendje en paard van Sinterklaas" komen naar boven tijdens de paar minuten die we inlopen. Dat inlopen doe ik bij nader inzien niet op mijn Salomon trailschoenen, maar op mijn oude Nikes, dus er volgt een bandenwissel.

Mijn ervarener clubgenoten vertellen me dat de ondergrond over het algemeen verhard is (waar ik meestal de mos -en bospaadjes opzoek): schelpenpaden en fietspaden. Mijn oude demping schoenen hebben nog wel een goede zool en demping, maar ook al kleine gaatjes aan de buitenkant. Dit is echter niet de bedoeling geweest van fabrikant Nike, en ik hoop ook de voeten droog te houden. Vanavond meteen die schoen zetten bij de open haard en hopelijk zit er dan een mooie Adidas Adios Boost in en kan ik mijn oude schoen weggooien.

Nu maar gokken op de Sint, dat hij mij een brave borst vindt...(dat rijmt). Nu ik toch lekker aan het typen ben, zal ik ook wat over mijn belevenissen onderweg vertellen. Bij de start vraag ik nog even aan wat trainingsmaatjes wat zij nu zou speciaal aan de Meijendel loop vinden. Het mooie en wisselende landschap (sommige delen zijn vandaag speciaal toegankelijk gemaakt), het starten in het donker en het besloten karakter (vol= heel snel vol, namelijk maximaal 250 deelnemers) zijn toch wel de meest gehoorde motieven.

De loop: onderweg door glooiiend natuurgebied

Dan gaan we op pad. Waar ik bang voor ben gebeurd, (nee het startschot heeft niemand geraakt) maar die fijne gordel zwabbert rondom mijn lijf en zakt een beetje af. 

Ik kan hem niet echt strakker zetten (One size fits only teletubbie-people) dus het is af en toe hijsen geblazen. Ophijsen dan he, dat bier komt later wel. Ik loop met Spartaan Rob en probeer niet op mijn gordel te letten. "ontspannen, na 12,5 km doe je hem bij de waterpost --vlakbij de stal/start - gewoon af " zeg ik tegen me zelf in de eerste kilometer. Na drie kilometer zeg ik wat heel anders en gooi ik het kl#%@te ding bij een Dunea wagen, maar niet voordat het water, het geld en de snoepjes (in volgorde van belangrijkheid) er uit gehaald zijn. Rob kijkt verbaast als hij me ziet worstelen, maar hij geeft geen steek onder de gordel.

de koploper in de mooie natuur

Een kilometer eerder zijn we door Niek ingehaald die een voorsprong van 50-100 meter heeft gepakt. We lopen dan grotendeels op ijzeren platen, die vanwege werkzaamheden zijn neergelegd. Na de vierde kilometer krijgen we veel bochtenwerk voor de kiezen in het glooiende landschap. Er is bijna geen vlak stuk. Ik merk dat ik sommige lopers steeds weer inhaal bij een daling of klimmetje. Zo blijf ik steeds in of achter een groepje met o.a. een lange loper die een soort standbeeld stijl heeft (maar wel heel reactief loopt). Ook een dame met soepele tred van Haag atletiek  zit hierbij.

Sparta naar voren!

Na Wassenaarse slag, bij de vijf kilometer heb ik Rob weer bijgehaald. De klimmetjes verteerd hij wat minder, al heeft hij (als 60+ er) vorig jaar een tijd neergezet waar je de hoed voor mag afnemen: 1.52 en nog wat. Zelf heb ik op looptijden.nl mijn doel gedeelde met de wijde webwereld: 2 uur sharp. Bij de start dacht ik dat zoiets te doen is. Als het redelijk vlak is tenminste. En je kunt veel van de Meijendel loop zeggen, maar niet dat het vlak is. Sommigen zeggen dat het zwaarder is dan de 30 van Schoorl. Niek wilde ook voor 2 uur gaan, rob zegt dat het lastig wordt.  Mijn schema zal inhouden dat ik 48 minuten per 10 km, 24 per 5 en 4.48   minuut per kilometer dien te lopen. Oftewel 12,5 per uur. De eerste kilometer heeft een prima rustige 4.54 te zien gegeven. Daarna loop ik 13 km/u en lig ik voor op het schema. Op zich niet erg, want ik verwacht een terugval in de laatste kilometers. Ik heb dit jaar 2 halve marathons (waaronder Egmond) gelopen en voor de rest bestaan mijn loopjes uit maximaal 10 kilometer. De laatste vier kilometer in de halve van Vlieland was hangen en wurgen geblazen. Terwijl Niek totaal uit beeld is verdwenen rond ik de 10 kilometer af met het beklemmende gevoel dat ik niet veel harder meer kan. Mijn gemiddelde is inmiddels gezakt naar 12,2 km per uur. Als dat zo doorgaat wordt het een tijd van boven de 2 uur. Ik ben echter bang dat ik op een gegeven moment moet wandelen.

Mijn drinkflesje is inmiddels leeg, maar op een lang golvend fietspad (terwijl we weer een paar adembenemende vennetjes en zonnestralen mogen bewonderen) kan ik langzaam naar "mijn groepje" toelopen. De statige loper heeft het zwaar en moet definitief lossen als hij mij voor de 6e keer voorbij ziet zeilen. Een andere man kreunt voortdurend in zich zelf dat het zwaar is. (en door dat te doen wordt het nog zwaarder). De stukken van 20-30 meter die naar beneden lopen geven me kadans. ik wordt dan wel ingehaald door een man die ik aan hoor komen met grote en luide passen, maar deze loper brengt mij wel weer naar de rest van  het oorspronkelijke groepje dat nu uit elkaar is gespat. Bij de drankpost op plm. 12,5 heb ik zowaar het groepje ingehaald. Drie personen komen weer aan mijn staart, als ik rustig mijn sportdrankje drink (tip: doe dit nooit te snel en laat het even in je mond warm worden voordat je het door je keel laat glijden). Een zwaar steil stuk volgt als we koers zetten naar de duinopgang bij Scheveningen.

De tweede en derde dame vechten (met mij in het midden) een heftige strijd uit. Bij het steilste stuk moet er eentje definitief lossen na eerst een demarrage te hebben geplaatst. Met de dame van Haag ga ik door. Vlak voor het 15 km laat ik haar achter. Ik heb dan al een tijd onder de  2 uur uit mijn hoofd gezet. Het gemiddelde tempo gaat echter heen en weer (na afloop zal blijken dat mijn doorkomst  bij zowel 15 en 20 nog net onder schema liggen. Bij 17 kilometer (Scheveningen-Zuid/Den haag, bij) wordt het een bochtig cross-country gedeelte. Ik haal nog twee personen in, zie de imposante oude watertoren ....en dan loop ik opeens alleen.

Best gevaarlijk want nu moet ik op de kleine bordjes letten en een verkeerd zijpad is zomaar ingeslagen. Bij de van Alkemadelaan krijg ik het moeilijk. Het gaat nu vlak, maar ik verval in een tempo onder streefsnelheid. Bij 20 km gaan we weer het bos in. Na afloop is het lekker napraten in het nieuwe restaurant, waar koffie, appeltaart en een rood Meijendel shirt op me wacht. De organisatie is er weer in geslaagd om een op een fantastisch parcours een schitterende loop te organiseren. De souplesse en hoop komen langzaam terug, terwijl de laatste drie kilometer in een lekker afkoelende harde regenbui verlopen. Ik heb weer wat richtpunten en de laatste twee kilometer gaan weer hard(er).

De twee mannen voor me kan ik met een mooie eindsprint -aangemoedigd door enkele bekenden (Theo en Melvin) bijhalen. De eindtijd ...2.00.16 en dat is de brutotijd, want mijn klokje geeft na lang zoeken 2.00.12 aan. 12 lousy seconden! Nog geen 100 meter!! Even baal ik, maar ik heb een heerlijke loop mogen meemaken en weer een mooi doel voor volgend jaar.

Bovendien een nieuw PR, want ik heb deze loop als de afstand nooit eerder gelopen. Dus  ik mag geen zeurpiet zijn. Niek heeft ook heerlijk gelopen en finisht 2,5 minuut onder de 2 uur. Rob heeft 2.03 nodig en is beste 60+-er.  Beste Spartaan is Mattijs van Dulkenraad in een snelle 1.43.49.  (beste 40+-er). Tejo wordt 14e (nipt 2e bij de 50+).  Michel finisht zoals altijd ruim onder de 2 uur en in de top 40. De winnaar finisht in een razende 1.33 (16 km/u!). Zo, en nu een Bahvaria (zie foto).

Uitslagen  en website klik hier: